Seite · S. 10Originalseite ↗
RYSY DO PORTRETU MĘŻCZYZNY ROKU
Слово Просвіти, №01 за 2002 рік
Ukraiński Instytut Badań Społecznych oraz Centrum „Monitoring Społeczny” 26 grudnia 2001 roku ogłosiły, że „Mężczyzną roku” został uznany Wiktor Juszczenko. Pytanie zadane respondentom brzmiało następująco: „W naszym kraju stało się już tradycją wyłanianie „mężczyzny” i „kobiety” roku, czyli najbardziej wyrazistych osobowości mijającego roku. Proszę powiedzieć, kogo Pan/Pani uważa na Ukrainie …?” Wiktor Andrijowycz zebrał przeważającą liczbę głosów i został Mężczyzną 2001 roku. „Kobietą roku” uznano Julię Tymoszenko.
Szczerze cieszę się z powodu Wiktora Andrijowycza, nie mogę jednak nie dziwić się umowności nazwy tej nominacji, ponieważ Mężczyzną (Чоловіком) rodzi się na całe życie. Zatem i w 2000 roku, i jeszcze wcześniej, a także w 2002 roku, i dalej, i tak długo, jak będzie żył, Wiktor Juszczenko pozostanie Mężczyzną — właśnie z wielkiej litery. A niech mu, Boże, da zdrowie, siły i zapał na długie lata! Jednak mamy dziś powód, by mówić o Wiktorze Juszczence jak o jasnej, oryginalnej osobowości, która ujawniła się w Ukrainie na przełomie tysiącleci, w 2001 roku. Jego premierostwo — głośne nie z jego inicjatywy — raczej od histerycznych tyrad zazdrośników i przeciwników wszelkich rang i szczebli. No bo nie mogli znieść, że babcie z odległych, odciętych od prądu wsi znów uwierzyły w istnienie światła i emerytury! Kłaniamy się wam także, wrogowie: przyciągnęliście uwagę nawet obojętnych i zziębniętych dusz do tego Mężczyzny. Daliście możliwość nawet ironicznym intelektualistom zatrzymać się i rozejrzeć wokół, by zrozumieć, że nie wszystko żywe, genetycznie ukraińskie, zostało zniszczone w tym cynicznym, agresywnym, antynarodowym świecie. Okazuje się, że można być Profesjonalistą i nie stracić dziecięcego sposobu postrzegania świata oraz dobrego serca; można zajmować drugie pod względem znaczenia w państwie stanowisko i patrzeć na świat oczami zdolnymi odczuwać ból wielu ludzi jak własny; nie stawać na słowne szczudła, rzucając demagogicznymi frazesami, ani nie plątać się w półgwarze, kipiąc nienawiścią do wszystkich, którzy mają własne zdanie, lecz mówić MYŚLĄC, starając się zrozumieć tych, którzy chcą słuchać. Napaści narastały, gazety „demokratów”, zielone ze złości i od „kapusty”, przekupione telewizyjne i radiowe kanały „polewały” premiera Juszczenkę żółcią i kompromatem, a ludzie, naród Ukrainy, nie mogąc odpowiedzieć, coraz bardziej go kochali. Kochali, bo pojęli, kogo i za co mają kochać. Bo, tak samo jak Wiktor Juszczenko, chcą ładu w swoim gospodarstwie i wierzą, że ten ład jest możliwy. Że dostatek, wchodząc do ukraińskiego domu, uleczy ukraińskie problemy. Wreszcie znudziło im się oglądanie na ekranie telewizora indyków i bazyliszków; chcieli zobaczyć tam normalną twarz Mężczyzny, zdolnego do smutku, zadumy, zakłopotania, lecz nigdy — nigdy! — nie rozpryskującego własnego gniewu w ogólny ból i gniew. I — doczekali się tego Mężczyzny. Prowokowano go — pamiętajcie, jak przebiegało odsunięcie Wiktora Juszczenki ze stanowiska premiera — lecz on wyszedł na trybunę i zszedł z niej ze słowami „Chrystus zmartwychwstał!” (zdarzenie miało miejsce w dni Wielkanocy), bo jako chrześcijanin pragnie dobra nawet dla tych, którzy go nie rozumieją. Słuchając Wiktora Juszczenki, wyodrębniłam dla siebie osobiście trzy jego zasady. Pierwsza: czysta, społecznie ukierunkowana polityka, zdolna zmienić Ukrainę. Druga: Ukraina potrzebuje światła — jako kategorii duchowej, bo boi się go wszelka nieczystość. Trzecia: dziesiątym przykazaniem Bożym, jakie sobie wyznacza, jest „Nie bój się”. (Notabene „Nie bój się” powtarza się w Biblii ponad 2000 razy). Otóż Mężczyzna, który buduje swoje życie, mając nadzieję, że następny dzień uczyni szczęśliwszym starca czy malca, który dąży do światła i dla którego światło jest bronią, Mężczyzna, który nie zna strachu, i chrześcijanin, żyjący w magicznym kręgu Bożego Narodzenia i Wielkanocy, zasługuje na zaufanie. Mimo plakatowości wizerunku, który — wbrew jego woli i bez jakichkolwiek wysiłków — się tworzy, Wiktor Andrijowycz uparcie nie poddaje się standaryzacji. Zawsze jest trochę nieoczekiwany, skłonny do improwizacji, natura artystyczna i żywa. Ale — twardy w swoich przekonaniach, konsekwentny w słowie. Można go nazwać dzieckiem wsi i nie będzie to odstępstwem od danych biograficznych ani sprzecznością z ludzkimi upodobaniami: wiosenne ugory, kwitnący sad, zagon zboża budzą w nim odwieczne chłopskie uczucia, w których splatają się „piękne i pożyteczne”, owe same „dwa równe skrzydła”, które — według słów Maksyma Rylskiego — czynią człowieka szczęśliwym. Wiktor Juszczenko — inteligent w drugim pokoleniu, jego rodzice są nauczycielami, a on sam ze względu na swoją działalność zawodową i wybrany zawód, a teraz także polityczną sprawę, wygląda stosownie i uzasadnienie wśród doświadczonych polityków, bankierów, urzędników — intelekt Juszczenki pozwala mu być naturalnym, swobodnym, przekonującym w każdym światowym elitarnym towarzystwie. Dużo czyta, nazwiska ukraińskich pisarzy, malarzy, naukowców, gwiazd produkcji nie są dla niego jedynie znane, ale również zrozumiane, a ich twórczość i działalność stanowią część jego wiedzy. Lubią go dzieci, sympatyzują z nim kobiety, ufa mu młodzież. Wydaje mi się, że jego ulubionym instrumentem muzycznym jest skrzypce, kolory — biały i zielony, że jednakowo kocha step i góry, że Ukraina jest dla niego jedynym możliwym środowiskiem życia.
«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF auf Wikimedia Commons ↗ · Maschinelle Übersetzung
