Seite · S. 12Originalseite ↗
OD FILOZOFII IMIENIA — DO FILOZOFII ŻYCIA ROZMOWA Z JULIĄ TYMOSZENKO
Слово Просвіти, №01 за 2002 рік
“Wiara — to sposób życia…” — Julio Wołodymyriwno, kiedyś w jednym z wystąpień wspomniała Pani o “Filozofii imienia” Pawła Florenskiego. Zatem zacznijmy rozmowę od Pani imienia. — Z dzieciństwa pamiętam: imię moje wydawało się rzadkie. Modne wtedy były, najwyraźniej, inne imiona. Obok, w otoczeniu, umownie mówiąc, były trzy Olenki, cztery Olgi, a Julii — żadnej. Zawsze byłam dumna ze swojego imienia: czułam, że jest ono szczególne. Z pochodzenia jest ono rzymskie, oznacza, na ile wiem, dobrotliwość, uczciwość. To imię zawsze podobało się ludziom, z którymi się komunikowałam. Myślę, że człowiek powinien kochać swoje imię — ono nie bywa przypadkowe i w pewien sposób programuje nasze czyny, ogólnie życie. — A jakim dzieckiem Pani była? — O ile siebie pamiętam — zawsze byłam liderem, w każdym towarzystwie. Szczerze powiem, liderowanie to przychodziło mi łatwo, organicznie, bez jakiejś rywalizacji z kimkolwiek. Bardziej interesowało mnie z chłopcami niż z dziewczynkami. Chłopcom więcej wolno było, byli bardziej aktywni. Z nimi lubiłam grać w piłkę nożną, to dawało ogromną przyjemność. Rzeczywiście, pociągał mnie ruch, profesjonalnie zajmowałam się sportem. — Oto skąd u Pani fizyczna wytrzymałość, sportowa postawa! I jaką dyscypliną sportu Pani się zajmowała? — Gimnastyką sportową. Miałam stopnie i, ogólnie mówiąc, tej sprawie oddana była znaczna część życia. Wracając do tematu dzieciństwa, przypominam sobie: od małego wszystko, za co się brałam, starałam się zrobić jak najlepiej. Na przykład, nawet kiedy mama zlecała umyć naczynia czy posprzątać w domu — chciało się wykonać zlecone prawie idealnie. To samo dotyczyło i nauki w szkole. — Była Pani prymuską? I komsomolską aktywistką? — Nie mogłam nie uczyć się dobrze. Ale komsomolską aktywistką akurat nie byłam. Liderowanie — na poziomie starosty klasy, czyli z “ideologiczną działalnością” starałam się siebie nie wiązać. Szczerze mówiąc, dość długo w swoim życiu byłam istotą apolityczną. Kiedy myślę o tym, to uświadamiam sobie: do polityki przyszłam niespodziewanie dla siebie samej. — Czyli, przez biznes? Może, do biznesu i wróci Pani? — Na tej niwie nie jest mi już ciekawie. A zajęcie biznesem, myślę, było mi dane, żeby później, dzisiaj, mieć możliwość prowadzić walkę na równych z tymi, których uważam za swoich poważnych oponentów. Byłabym słabsza niż oni, gdybym nie miała finansowej możliwości wytrzymywać tę wprost zaciętą walkę. Inaczej nie warto przychodzić do polityki — chce mi się wiele zmienić w naszym kraju na lepsze. Zbudować na Ukrainie takie życie, które, być może, stałoby się wzorem dla innych państw. — Wróćmy do Pani biografii. W jakiej rodzinie Pani wyrosła? — Urodziłam się na Dniepropietrowszczyźnie. Tak się złożyło, że nie mieszkałam ze swoim ojcem. Zostawił nas z mamą, kiedy się urodziłam. Zatem wychowywała mnie tylko mama, zwykła kobieta, których wiele na Ukrainie, — tych, które niosą na sobie ciężar odpowiedzialności za całą rodzinę. Pozostaje dla mnie przykładem sumiennego, dobrego, pracowitego człowieka. Nasza rodzina nie miała nic wspólnego z uprzywilejowanymi warstwami, partyjną nomenklaturą. Mogliśmy polegać tylko na sobie. Mama pracowała jako dyspozytor w przedsiębiorstwie transportu samochodowego. Żeby zarobić na życie — a musiała jeszcze pomagać swojej matce, rodzinie siostry, — mama często dyżurowała całodobowo. Jestem wdzięczna jej: zrobiła wszystko, aby dać mi wyższe wykształcenie. Zatem, dorastałam w warunkach, w których wiedziałam, co znaczy oszczędzać każdą kopiejkę i co znaczy niesprawiedliwość. — Pozwoli Pani zapytać, w jakim języku komunikowano się w dzieciństwie? Zauważyłam, że Pani w ostatnim czasie przeszła na ukraiński. — Tak, postawiłam sobie za cel komunikować się w języku ukraińskim. Sama jestem bardzo zdziwiona: teraz myślę tylko po ukraińsku, piszę książkę i przemówienia tylko po ukraińsku, modlę się — w myślach! — w języku ukraińskim. Naprawdę dziwne, jak łatwo to mi przychodzi, bo przecież rozmawiano w naszej rodzinie po rosyjsku, i nauka, i dalsza komunikacja prowadzona była również po rosyjsku. Teraz i bliskich swoich podciągam do tego, żeby komunikować się po ukraińsku. Po prostu trzeba pragnąć czegoś naprawdę — wtedy wszystko będzie się udawać. — Istnieje wyrażenie self-made-man, czyli człowiek, który sam siebie stworzył. Pani jest kobietą, która sama siebie “ulepiła”? — Myślę, że nie jestem wyjątkiem: każdy człowiek sam siebie “lepi” w życiu. Czyż dorosły człowiek może stale polegać na jakichś “podpórkach”, czyjejś stałej opiece? Powinien ponosić odpowiedzialność za siebie, tworzyć swoje życie. — Co może Pani powiedzieć o swojej córce? W końcu, ona dorastała już w znacznie bardziej komfortowych warunkach niż Pani. Jak ona wykazała się w sytuacji, kiedy za kratami po strasznych oskarżeniach znaleźli się jej rodzice? Jej, wydaje się, teraz lat szesnaście-siedemnaście? — Córka Jewhenija, Żenia — już uformowana, dojrzała, silna osobowość. Ma dwadzieścia jeden lat. Córka wychowana w rodzinie, która zawsze pokonywała jakieś trudności. Ona, o ile pamiętam, była dość samodzielna, przyzwyczajona podejmować ważne decyzje. Przed tym, jak mieli mnie aresztować, — z góry wiedziałam, że tak się stanie, — powiadomiłam ją, czy jest gotowa na taki bieg wydarzeń. Zresztą, zawsze radziłam się ze swoją rodziną, podejmując decyzje, które, delikatnie mówiąc, nijak nie mogły obiecywać spokoju, komfortu naszej rodzinie. Córka odpowiedziała, że przyjmuje mój wybór i nie wyobraża sobie, jak ja, jej matka, uciekam z Ojczyzny, ukrywając się przed prześladowaniem, gdzieś za granicę. — Życie wypróbowuje różnie. Może Pani być twardą i okrutną? — Okrutną — nigdy. W naszej rodzinie zawsze wychowywano dobroć, miłość jeden do drugiego, hojność duszy. Z pokolenia na pokolenie przekazywano rodzinne podanie: moja prababcia mieszkała na obrzeżach wsi, ale jej biedna chata nie była na skraju, — wszyscy zniewoleni, żebracy, biedni ludzie wiedzieli o jej nadzwyczajnej dobroci. Zawsze przyjmowała na nocleg, podkarmiła, czym mogła, tych nieszczęśników. Dzieliła się ostatnim. I ta historia ze szczególnym pietyzmem przekazywana była w naszej rodzinie. Dlatego nie mogę nawet wyobrazić sobie siebie okrutną. Ale twardość w osiąganiu celu dopuszczam. Jasność w działaniach, pryncypialność, zdecydowanie — cechy, które powinny nie dopuścić do porażki w osiąganiu celu. — Czyli, wyklucza Pani całkowicie porażkę jako możliwy wynik? — Tak, chociaż mówią, że w głębi duszy trzeba zakładać możliwość porażki — aby nie było bardzo boleśnie w razie niepowodzenia. — Tak czy inaczej, mówi Pani o tych cechach swojego charakteru, które zmuszają mnie do wspomnienia… horoskopów. Oczywiście, odnoszę się do nich jak do tekstów rozrywkowych. Jednak według wszystkich “horoskopowych oznak” Pani jest typowym Strzelcem. Celowa, wolicjonalna, bardzo pracowita, bezkompromisowa osobowość. Zresztą, te cechy uważane są — według stereotypów — za całkowicie “męskie” cechy. — Przynajmniej, mogę powiedzieć, że u mnie cel zawsze był — gdzieś powyżej głowy… — A teraz pytanie o luksus, o którym wielu nawet marzyć nie śmie, — o osobistej przestrzeni psychicznej. O możliwości zebrania się z myślami w samotności — czy ma Pani ją? — Dzięki Bogu, mam. Kiedy człowiek nie może lub nie chce pomyśleć w samotności — to destabilizuje go. Teraz, na przykład, jestem zafascynowana analizą filozoficznych idei dotyczących rozwoju ludzkości. Dużo czytam, myślę nad Julia Wołodymyriwna ze swoją mamą
«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF auf Wikimedia Commons ↗ · Maschinelle Übersetzung
