Seite · S. 4Originalseite ↗
MIGRACYJNE ZAGROŻENIE DLA NARODU
Слово Просвіти, №06 за 2011 рік
Ihor PETRENKO, historyk, członek Związku Dziennikarzy Ukrainy, Związku Dziennikarzy Kanady i USA. Przez przygraniczną Odessę i obwód odeski z jego portami morskimi i rzecznymi, międzynarodowym lotniskiem, nieodpowiednio zabezpieczonymi granicami z Naddniestrzem, Rumunią i Mołdawią, trafia na Ukrainę wielka liczba nielegalnych migrantów. Ale głównym zagrożeniem jest sprzyjanie nielegalnej migracji przez skryminalizowane struktury i skorumpowanych urzędników. W Odessie i obwodzie nieustannie wykrywa się rażące nadużycia związane z osiedlaniem nielegalnych migrantów. Jest to nadawanie statusu uchodźcy tym, którym on nie przysługuje, udzielanie uzgodnień przez zarząd ds. narodowości i religii Odeskiej Obwodowej Administracji Państwowej na przyjazd wielkiej liczby kaznodziejów i gości organizacji religijnych, nadużycia przewodniczących rad wiejskich wspólnie z urzędnikami przy wyznaczaniu cudzoziemców opiekunami starszych mieszkańców wsi bez ich wiedzy, zapraszanie przez firmy dużych grup cudzoziemców na fałszywe negocjacje biznesowe czy konferencje, uzyskiwanie przez cudzoziemców zezwoleń na naukę w licznych uczelniach wyższych jako pretekstu do przeniknięcia do naszego kraju, fałszywe małżeństwa z Ukrainkami. W Odessie odbyła się międzynarodowa konferencja naukowa z udziałem specjalistów z Europy na bardzo aktualny temat — migracji. Odczytano ponad 50 referatów. Oprócz posiedzeń plenarnych pracowały m.in. sekcje „Ukraina w europejskim systemie migracyjnym”, „Ukraińska diaspora w Europie i na świecie”, „Nielegalna migracja w państwach europejskich”, „Tendencje ewolucji polityki migracyjnej państw Europy Zachodniej i Wschodniej”, „Migracja intelektualna. Perspektywy drenażu mózgów”. Obecnie zarówno w Europie Zachodniej, jak i Wschodniej ścierają się dwie tendencje — integracji i dezintegracji. Wszyscy przyznawali, że i teraz, tak jak wcześniej, we wszystkich krajach naród jest kategorycznie przeciwny łączeniu się z kimkolwiek, przeciwny utracie choćby najmniejszej cząstki swojej suwerenności narodowej. Dlatego też władze nie przeprowadzają referendów, bo tam, gdzie je przeprowadzano, otrzymywano „nie” dla integracji. Przypomnijmy dwa referenda w Norwegii, dwa w Danii. W Danii, gdzie naiwny naród wierzył w uczciwość urzędników, po prostu sfałszowano powtórne referendum, ogłaszając, że uzyskano „50% + 1 głos”. Lecz po masowych protestach Duńczyków władze zmuszone były wprowadzić tak korzystne dla samoobrony narodu uzupełnienia do warunków członkostwa w UE, o jakich nam, Ukraińcom, może się tylko śnić. Tak, w Danii nikt niebędący obywatelem Danii nie ma prawa kupować nie tylko ziemi, ale i mieszkań. Nawet obywatele krajów Unii Europejskiej mogą przebywać w hotelach Danii tylko przez ograniczoną liczbę dni. Cudzoziemcom (z krajów UE) zabroniono nawet zbierać grzyby w Danii! W Finlandii są miejscowości, do których, zgodnie z decyzją miejscowych mieszkańców, wjazd cudzoziemcom jest w ogóle zabroniony, aby nikt nie niepokoił wiekowych tradycji ludzi. W Szwajcarii, jednej z najstarszych demokracji świata, lokalne wspólnoty w referendum decydują, czy udzielić zezwolenia na pobyt na terytorium ich wspólnoty konkretnemu cudzoziemcowi, czy nie. Obecnie nawet liberalni przywódcy krajów zachodnich zobaczyli, jakie zło przyniosło najście migrantów po rozszerzeniu UE. Bo czym innym jest, gdy Francuz przyjeżdża do pracy w przygranicznym mieście Niemiec, a Niemiec do Francji, i na noc wracają do swoich krajów, do domu, a czym innym, gdy przyjęto do UE Rumunię i Bułgarię z ich cygańską i turecką biedną oraz skłonną do przestępczości ludnością, i tłumy biedaków rzuciły się do porządnych krajów. We Francji z inicjatywy liberalnego, demokratycznego prezydenta N. Sarkozy’ego, oraz w innych krajach, Cyganów już oficjalnie zatrzymuje się i deportuje tam, skąd przybyli. Nie mówiąc już o ostrzejszej reakcji zwykłych ludzi. W Hiszpa-
Autor wraz z przewodniczącym Państwowego Komitetu Ukrainy do spraw narodowości i religii omawiają kwestie zapobiegania korupcji w Wydziale do spraw narodowości i religii Odeskiej Obwodowej Administracji Państwowej naklejono oficjalne wyjaśnienia dla Hiszpanów, jakich zasad bezpieczeństwa należy przestrzegać, gdy do autobusu wsiadają Cyganie. Co ciekawe, odnotowano przypadki, gdy Cyganie próbowali podawać się za Czeczenów. Ale i za Czeczenów już się wzięto. Dla przykładu, deportuje się ich z Norwegii po ich krwawych porachunkach z kurdyjskimi uciekinierami. Jak opowiedziała jedna z prelegentek z Czech, niektórzy rosyjscy migranci podają się tam za Ukraińców, ponieważ Czesi nienawidzą Rosjan, uważając ich za „rosyjską mafię”, „zabójców czeskiego narodu”. Przy okazji należy powiedzieć, że wobec Rosjan i narodów Kaukazu, które tradycyjnie mają smykałkę do przestępczości, stosunek we wszystkich krajach jest negatywny. Potwierdza to również raport Gruzina Miriana Tukaszwilego, który powiedział, że o ile w Rosji (nawet przy wrogim stosunku do Gruzinów ze strony rosyjskich władz i narodu) do jednej trzeciej gruzińskich migrantów zostaje biznesmenami, a nawet wpływowymi osobami, to w krajach Europy tylko około dwóch procent Gruzinów zdołało przebić się do przedsiębiorczości, a i to drobnej, reszta zmuszona jest pracować jako niewykwalifikowani robotnicy, dlatego też wracają do Gruzji. Pod wpływem czynników ekonomicznych, demograficznych i politycznych relacje państw UE oraz państw, które do niej nie należą, stale się zmieniają. Zmienia się także geografia strefy przygranicznej, wpływając na mobilność ludności. Nowe granice Schengen generują przepływy kołowe, tranzytowe i nieuregulowane. Umowy o readmisji nielegalnych imigrantów nie są panaceum. Bo, dla przykładu, po wydaleniu z kraju zachodnioeuropejskiego nielegalnego imigranta do Bośni i Hercegowiny, wkrótce otrzymają go z powrotem przez Chorwację, która ma ruch bezwizowy na wschodzie z Bośnią i Hercegowiną, a na zachodzie z krajami UE. Albo Rosja ma ruch wizowy z Gruzją, ale Gruzini mogą swobodnie wjechać na Białoruś, dokąd wpuszcza się ich bez wizy, a stamtąd do Rosji, bo między Białorusią a Rosją obowiązuje ruch bezwizowy. Także różne problemy stwarza istnienie szeregu samozwańczych nieuznawanych państw. Wszyscy zgadzają się z tym, że szybki wzrost różnorodności etnicznej, którą wnoszą migranci, prowadzi do zmiany politycznego, ekonomicznego i etnicznego oblicza państw. A to wywołuje wewnętrzne napięcie, oburzenie i protesty miejscowej ludności. Prowadzi to również do starć między różnymi grupami etnicznymi migrantów. Dla przykładu, między serbskimi i albańskimi, między kurdyjskimi i tureckimi. W Hiszpanii dochodziło do prawdziwych wielodniowych walk wręcz między polskimi i arabskimi pracownikami sezonowymi o prawo do zbioru owoców cytrusowych. Niemal codziennym zjawiskiem stały się starcia między miejscową białą młodzieżą a migrantami z Azji i Afryki w Wielkiej Brytanii. Tutaj Anglicy otrzymali znaczne wsparcie w postaci ulicznych bojowników ze środowiska młodych Polaków, którzy teraz legalnie, zgodnie z prawem wyjeżdżają na prace sezonowe do Anglii. Bycie migrantem nie jest łatwe i przyjemne. Prelegentka Huse Petra, która badała sytuację Ukrainek i Rosjanek w Belgii, opowiedziała, że zgodnie z przepisami migracyjnymi, jeśli migrantki nie są właścicielkami biznesu, to przez trzy lata nie mogą rozwieść się ze swoimi belgijskimi mężami, bo w przeciwnym razie zostaną deportowane. A to zależność i potencjalny grunt do nadużyć. W Czechach nieuczciwi prywatni przedsiębiorcy, którymi w ostatnim czasie stają się bogatsi kapitaliści z Włoch, Niemiec, przeciwstawiają migrantów czeskim robotnikom, co tworzy napięcie. Tak, jedna z czeskich prelegentek opowiedziała mi: osobiście skarżyła się jej sprzątaczka-Czeszka, że właściciel zwolnił ją, bo bardziej opłacało mu się przyjąć na jej miejsce Ukrainkę za niższą pensję. Z takimi przejawami miejscowi robotnicy się nie godzą. W Czechach państwo w ogóle nie troszczy się o adaptację legalnych migrantów do czeskich warunków życia. Zajmują się tym nieliczni wolontariusze. Żadnego takiego sztucznego „wsparcia”, jakie mają przedstawiciele mniejszości narodowych na Ukrainie, tam nie ma, bo uważano by to za obrazę ludzi, gdyby wyodrębniano ich pochodzenie etniczne czy preferencje religijne. A u nas, na Odesszczyźnie, z budżetu państwa realizowane jest znaczne finansowanie niepotrzebnych działań pod pozorem wspierania mniejszości narodowych i organizacji religijnych, w szczególności egzotycznych i nielicznych, i to w czasie kryzysu. Na te wydarzenia, oprócz szefa Wydziału do spraw narodowości i religii oraz głaskanych przez nią przewodniczących niektórych towarzystw, mało kto przychodzi. Czy nie lepiej robić tak, jak w Czechach, gdzie oszczędza się pieniądze, nie przeciwstawia ludzi według narodowości i według przynależności religijnej, a wszystkich uważa się za Czechów, i to jest gwarancja zgody. Uważa się, że najbardziej cierpią z powodu migrantów kraje Europy Zachodniej i Rosja. Właśnie tam podejmuje się zdecydowane kroki w celu zaprowadzenia porządku, deportacji nielegalnych imigrantów i tym samym ochrony praw i interesów swoich obywateli.
Jeśli chodzi o sytuację na Ukrainie, to wielokrotnie wskazywano: przebywa u nas ponad 6 milionów nielegalnych migrantów. Wcześniej uważano, że większość z nich, wykorzystawszy Ukrainę jako terytorium tranzytowe, przeniesie się do krajów UE. Teraz, gdy członkowie UE zamknęli granice na mocny zamek, wszyscy migranci utknęli na Ukrainie. A skąd mają wziąć środki na utrzymanie? My, obywatele Ukrainy, sami jesteśmy tutaj bezrobotni. Zatem przyjezdni będą kraść, będą rabować. Co więcej, poprzednia władza podpisała skrajnie niebezpieczną umowę o readmisji, czyli zobowiązanie do przyjęcia na Ukrainę z krajów członkowskich UE wszystkich nielegalnych migrantów, którzy przedostali się na Zachód przez Ukrainę. Ale po pierwsze, wielu aresztowanych na Zachodzie migrantów, aby uniknąć deportacji do swoich biednych krajów Azji i Afryki, będzie kłamać, że wjechali przez Ukrainę, po drugie, sami urzędnicy krajów zachodnich mogą łatwo sfałszować okoliczności przedostania się do nich nielegałów, byle tylko szybciej pozbyć się ich na Ukrainę. Naraża to ukraińskie społeczeństwo na potencjalne zagrożenia konfliktami międzyrasowymi i międzynarodowymi, wzrost przestępczości, epidemii i wstrząsów społecznych, zawężenie obszaru języka ukraińskiego, bo migranci są rosyjskojęzyczni. W tej sytuacji my, obywatele, musimy zdecydowanie wymagać od władzy zaprowadzenia elementarnego porządku. Nielegałowie, którzy są przestępcami już tylko dlatego, że nielegalnie przedostali się na Ukrainę lub nielegalnie tutaj przebywają (nie mówiąc już o tym, że wielu z nich ma cały „bukiet” wykroczeń), muszą zostać wydaleni z Ukrainy, skąd przybyli. A urzędnicy, którzy sprzyjają nielegalnej migracji, muszą zostać zwolnieni ze służby państwowej. Tego wymaga prawo. Tego wymaga zdrowy rozsądek. Tego wymagamy my, obywatele. Aby nikt nie pomyślał, że migracja obcokrajowców na Ukrainę nie jest poważnym zagrożeniem, zacytuję ze „Słowa Proświty” (nr 45 z 2008 r.) artykuł Iryny Mahryckiej, docenta katedry języka i literatury ukraińskiej Wschodnioukraińskiego Uniwersytetu Narodowego im. Wołodymyra Dala „Ukraińskość na Wschodzie i Południu Ukrainy”: „W 1932 roku nawet w miasteczkach Donbasu 88% wszystkich szkół było ukraińskojęzycznymi, a mieszkańcy ukraińskich wsi na Ługańszczyźnie do 1933 roku — dopóki do wymarłych lub półwymarłych od hołodomoru wsi nie przywieziono etnicznych Rosjan — nigdy nawet nie słyszeli języka rosyjskiego”. Jeszcze jeden przykład. Na konferencji wybrzmiało, że Gruzini i inne narody Kaukazu masowo wykupują domy od biednych Ukraińców w pasie graniczącym z Polską w obwodach lwowskim i wołyńskim, aby korzystać z zalet ruchu bezwizowego dla mieszkańców pogranicza. A to jest zmianą składu etnicznego ludności w strategicznym pasie przygranicznym na Zachodniej Ukrainie. Nawiasem mówiąc, kategorycznie protestowałem jako asystent deputowanego Rady Najwyższej, jako polityk i jako działacz społeczny przeciwko zamiarom uchwalenia Ustawy Ukrainy „O małym ruchu granicznym”, już nawet za to, że zmienia ona przygranicznych Ukraińców w asocjalnych spekulantów, a także stawia ich w uprzywilejowanej pozycji w kwestii możliwości przekraczania granicy w porównaniu z innymi Ukraińcami. Również kategorycznie wymagałem i wymagam parytetu w kwestiach wizowych. To znaczy, jeśli dla obywateli Ukrainy wymagają wiz kraje Unii Europejskiej, USA, Kanada i inne, to i Ukraina obowiązkowo musi wprowadzić wizy dla obywateli tych krajów podczas ich podróży na Ukrainę i za taką samą cenę. Tego wymagają i zasady dyplomacji (parytet), i duma narodowa Ukraińców. Niemały jest też efekt ekonomiczny z opłat za wizy. Ukraina może zarobić dodatkowo ogromne pieniądze, wprowadzając wysoką opłatę za wizy na 2012 rok, rok przeprowadzenia u nas mistrzostw Europy w piłce nożnej.
«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF auf Wikimedia Commons ↗ · Maschinelle Übersetzung
