Емблема «Просвіта»Prosvita.DigitalWissen · Menschen · Zukunft
Seite · S. 11Originalseite ↗

Wasyl KŁICZAK Rytmy

Слово Просвіти, №06 за 2012 рік

Zdjęcie Nadiji Kyrjan * * * Jakiej jeszcze trzeba bitwy? Jaki szykować ład? Zagłuszają rodzime rytmy, bo — nie format. W marszrutkach, w sklepach zombuje moskiewska popsa. Nakryła nas pajęczyna, zawisły obce niebiosa. Obcy narzucają rytmy. Swoje — to nie ten format. …Jak pięknie — własna modlitwa. Rytmy bożonarodzeniowych kolęd szykują nieśmiertelny ład. * * * Pokolenie za pokoleniem upajali codziennie. Gdyby nie nasze chcenie, nie byłoby tak ciemno w na wskroś przepitych mózgach, którym już wszystko obojętne. Obojętne, jaka im pieśń będzie ogrzewać duszę… Upajali, żeby Boga od każdego odsunąć, żeby nie widział drogi, żeby urwały się nici pradziadowskich tradycji. Zalewali i zalewają jeszcze. Nadzieja w rytmach żywicy — marsz Adamcewycza! * * * Rytmy rzek formują rysy ludzkich charakterów. Rybnycia i Prut szybkopłynne, rozłożyste, w powódź niemiłosierne. Moi ziomkowie mówią szybko, połykają sylaby, skracają imiona: — Wasy’! Myko’! Mari’! Rzeki stepowe płyną powoli. Lekko niosą ku horyzontowi słońce. Mowa mieszkańców stepów pełnogłosowa, spokojna, rozważna. Do dziś brzmi mi w uszach pachnąca gwara słobożańca, który po wojnie ożenił się w mojej wsi. — Wasy-yl! Nie siadaj na rozworę, bo złamiesz… * * * Wodzili kozę wieczorami, aż póki nie uwolnili wszystkich kieszeni od miedziaków i wszelkiej, jaka tam była, gotówki. Ktoś zostawał w tyle, ktoś znikał, ktoś spotykał znajomego i na długo z nim utykał, jakby sto lat się nie widzieli. A my szliśmy dalej… (Lepiej, poza wszelką konkurencją, to widowisko opisał Sztoń). Tamtego wieczoru ostatnim punktem była stacja metra “Chreszczatyk”. Zatrzymaliśmy się przed nią na ostatnią pogawędkę i niespodziewanie dla samych siebie zaczęliśmy śpiewać. Dumy moje, dumy moje, licho mi z wami, po co stanęły na papierze smutnymi rzędami? Wtedy, pamiętam, rozejrzałem się wokoło i zobaczyłem, że śpiewamy tylko my obaj – ja i Ihor Rymaruk. Reszta — milczała, paliła i jakoś zdziwiona nas obserwowała. I żaden sowiecki milicjant do nas nie podchodził, nie robił uwag. Nie zaczepiał nas nikt. Tyle czasu upłynęło. Nie ma już Ihora. Zostały jego rytmomelodyjne strofy.

«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF auf Wikimedia Commons ↗ · Maschinelle Übersetzung

Емблема «Просвіта»Prosvitianyn