Seite · S. 2Originalseite ↗
LIST OTWARTY PRZEWODNICZĄCYCH ORGANIZACJI SPOŁECZNYCH (OS) M. WASYLKOWA DO KIEROWNICTWA PAŃSTWA
Слово Просвіти, №07 за 2011 рік
Prezydentowi Ukrainy Wiktorowi Janukowyczowi Przewodniczącemu Rady Najwyższej Ukrainy Wołodymyrowi Łytwynowi Szanowny Wiktorze Fiodorowiczu! Szanowny Wołodymyrze Mychajłowiczu! Przykro nam obserwować, jak na Ukrainie coraz bardziej ograniczana jest ukraińska kultura narodowa, a w szczególności nasz ojczysty język. Świadczy o tym niedopuszczalne zachowanie językowe wielu wysokich rangą urzędników Administracji Prezydenta Ukrainy, Gabinetu Ministrów Ukrainy oraz innych instytucji państwowych, którzy świadomie naruszają art. 10 Konstytucji Ukrainy. Trudno uwierzyć w to, że nie rozumieją oni, iż siła naszego państwa tkwi przede wszystkim w sile ukraińskiego narodu, w jego historycznej odrębności i integralności, w ciągłości światopoglądu pokoleń, w niedopuszczalności jego politycznego rozbicia, w niepowtarzalnej ukraińskiej kulturze, której rdzeniem jest język narodowy. Wyrazistym przykładem wypłukiwania z Ukrainy ukraińskiej istoty stały się różne zakrojone na szeroką skalę rozrywkowe programy telewizyjne w rodzaju „Zirka+zirka”, „X-faktor” i inne, przepełnione hollywoodzkim nadzieniem w rosyjskojęzycznym wykonaniu. Można by przytoczyć mnóstwo przykładów wskazujących na to, że z ukraińskiego życia wypierane są ukraińskie wartości narodowe. Wszystko to robi się pod tym pretekstem, że w kraju połowa populacji porozumiewa się w języku rosyjskim. Pod tym samym pretekstem forsowana jest bezsensowna idea dwujęzyczności. Autorów tej idei wcale nie niepokoi to, że liczba ukraińskojęzycznej ludności na Ukrainie (w 1924 roku 7% Rosjan) gwałtownie malała w wyniku Hołodomoru, represji, rozpasania agresywnego ateizmu w latach 30. ubiegłego wieku oraz w czasie i po II wojnie światowej. Podkreślamy, że stało się to nie w wyniku procesów życiotwórczych, a w następstwie niesłychanego wstrząsu cywilizacyjnego. Zatem proces językowego zwyrodnienia samych Ukraińców świadczy nie na korzyść tych, którzy twierdzą, że ludobójstwa narodu ukraińskiego nie było. Autorzy dwujęzyczności, a w rzeczywistości podziału Ukraińców, lekceważą również tę okoliczność, że podstawą do utworzenia niepodległej Ukrainy nie był internacjonalizm, nie kosmopolityzm i nie idea dwujęzyczności, a ukraińska idea narodowa, czyli odwieczne marzenie Ukraińców o posiadaniu własnego państwa, wypełnionego ojczystymi motywami. Zatem kwestia językowa nie jest kwestią arytmetyczną, lecz tragiczną. Nie można jej rozwiązywać według faktu ilościowego stosunku użytkowników języka ukraińskiego i rosyjskiego. Należy ją rozwiązać z uwzględnieniem tego, że miliony nienarodzonych dzieci zamordowanych przez ludobójstwo Ukraińców nie mogą stanąć w obronie podciętego w korzeniach ukraińskiego narodu. Dlatego radzimy tym, którzy chcą ostatecznie rozszarpać Ukrainę według kryteriów językowych, religijnych i innych, skłonić swoje głowy przed pamięcią zamordowanych Ukraińców i ustrzec się przed tym, aby przypadkiem nie stać się współuczestnikami kolejnej wielkiej zbrodni przeciwko Ukraińcom i całemu narodowi Ukrainy. Właśnie przez błędną politykę państwową w kwestii realizacji narodowego marzenia Ukraina znajduje się w długotrwałym kryzysie cywilizacyjnym. Zatem każdy urzędnik powinien był już dawno zrozumieć, że bez odrodzenia ukraińskiego narodu jako pełnokrwistego, integralnego organizmu cywilizacyjnego... Dmytro DROZDOWSKYJ, Instytut Literatury im. T. Szewczenki Po coście zatruli wodę I z błotem zmieszali mój chleb? Po co ostatnią swobodę Zmieniacie w dom publiczny – Za to, że nie szydziłam Z gorzkiej śmierci przyjaciół, Za to, że wierna zostałam Smutnej Ojczyźnie mojej. Anna ACHMATOWA Ukraiński Piemont doszedł do najwyższego stopnia ludzkiego zdziczenia. Poeta, który może pokazać ludzkości drogę do wyzwolenia od brudu i fałszerstw, cynizmu i mieszczaństwa, staje się brutalną „przypowieścią w językach”. Bagno, dotknąwszy światła, pragnie pogrzebać to światło. Inaczej w żaden sposób nie da się scharakteryzować tej sytuacji, która wytworzyła się wokół poetki Liny Kostenko, która po raz pierwszy od wielu lat wyszła do czytelnika. Niech to wyjście nazwano nie do końca adekwatnym słowem „trasa”, ale to wyjście było ratunkowym tlenem, ozonem. Bez niego ukraiński naród dusił się, krztusił słowami, które straciły zdolność bycia źródłem solidarności. Przestrzeń Ukrainy istniała poza etyką i estetyką, odrzucona od siebie. Wszystko to stworzył polityczny pseudobomond i nasza kulturalna „elita”. Do czego przyzwyczaiła nas telewizja – do glamouru, do „życia towarzyskiego”? My przecież wiemy teraz, ile kosztują diamenty, które kupiła żona mera Kijowa, gdzie wypoczywają oligarchowie i gdzie uczą się dzieci przedstawicieli narodu. Wiemy wszystko. „Po co do wszystkiego przywykliśmy? Po co wszystko przywykło do nas?”. A wszystko do nas wcale nie przywykało. Zdziczała ludzkość będzie płacić za swoje czyny apokalipsą, która będzie logicznym zakończeniem polityki powszechnego kłamstwa. Świat, w którym znowu żyjemy, jak pokazały materiały na „WikiLeaks” – to świat donosów, oszczerstw, czarnuchy i dyplomatycznej pornografii. I tylko Poeta mógłby pozbawić nas tego duchowego brudu. Ależ to teraz odbierane jest jako puste gadanie, patos. My przecież nie chcemy iść za Poetą? A czy chcieli niewolnicy iść za Mojżeszem? Byli przecież gotowi zniszczyć go, chcieli bowiem od razu trafić do Kanaanu. I oto, jak grom z jasnego nieba – trzeba iść długą i ciernistą drogą. Tylko do piekła trafia się szybciej, w piekło się wpada. A nasze dzisiejsze życie – to nieustanne piekło. Wasyl Symonenko w „Zadartym barometrze” pisał, że w czasach radzieckich nad wszystkimi panował Stoooki Strach, któremu wysługiwali się generałowie i pitekantropy. A czy zmieniło się coś od tamtego czasu?
«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF auf Wikimedia Commons ↗ · Maschinelle Übersetzung
