Емблема «Просвіта»Prosvita.DigitalWissen · Menschen · Zukunft
Seite · S. 11Originalseite ↗

Połtawska nagroda diecezjalna imienia świętobliwego Paisjusza Wieliczkowskiego UCP KP

Слово Просвіти, №07 за 2012 рік

Świętobliwy Paisjusz (Piotr Iwanowycz Wieliczkowski; 21.12.1722, m. Połtawa — 15/28.11.1794, Monaster Neamț, Mołdawia) — prawosławny działacz cerkiewny. Syn protoprezbitera. Po ukończeniu szkoły parafialnej w latach 1735—1739 uczył się w Akademii Kijowskiej. W wieku 17 lat został posłusznikiem monasteru lubeckiego, postrzyżyny zakonne pod imieniem Parteniusza przyjął w 1741 r. w monasterze św. Mikołaja w Medwedówce. Po niedługim pobycie w Ławrze Pieczerskiej w Kijowie udał się do Mołdawii (Wołoszczyzny), gdzie rozpoczął życie pustelnika w skicie Treisteni, a następnie w górskim skicie Cârnul. W 1746 r. przeniósł się na świętą górę Athos i odosobnił się na pustyni. W 1750 r. przyjął małą schimę ze zmianą imienia na Paisjusz. Zgromadziwszy wokół siebie kilku mnichów, w 1758 r. założył w monasterze Pantokrator skit św. Eliasza i został wyświęcony na hieromnicha. Po 17-letnim pobycie na Athosie powrócił do Mołdawii, gdzie w 1763 r. został przełożonym monasteru św. Ducha w Dragomirnie, przyjmując wielką schimę. Dla swojej braci ułożył statut według zasad świętego Bazylego Wielkiego. W 1774 r. otrzymał w zarząd monaster Seku pod wezwaniem Ścięcia Głowy Jana Chrzciciela. W 1779 r. przeniósł się do monasteru Neamț, gdzie w 1790 r. przyjął godność archimandryty i tamże spoczął w 72. roku życia. Pochowany w soborze Wniebowstąpienia Pańskiego. Surowe życie klasztorne, miłość do edukacji duchowej i twórczość literacka uczyniły imię świętego Paisjusza znanym w świecie prawosławnym. Jego liczne przekłady świętych ksiąg przez długi czas były jedynymi w literaturze ojczystej. Uczniowie świętobliwego Paisjusza na prawosławnym Wschodzie założyli ponad 100 monasterów, wśród nich pustelnie Sofroniewską, Glińską i Optyńską. Podstawą nauczania świętego Paisjusza jest „rozumna, czyli wewnętrzna, modlitwa”, którą nazywał gorącym zwróceniem się do imienia Chrystusa, rozmową płynącą z głębi serca. Za swoje życie pełne poświęcenia świętobliwy Paisjusz został w 1988 r. kanonizowany przez Cerkiew Prawosławną. Święty Paisjusz nigdy nie zapominał o ojczyźnie, lubił podkreślać swoje ukraińskie pochodzenie, nazywał siebie „Rodzimcem Połtawskim”. W 2012 roku przypada 290. rocznica urodzin świętobliwego Paisjusza Wieliczkowskiego. Biorąc pod uwagę tę datę, a przede wszystkim wkład sławnego rodaka w duchowość... Zoja HOŁOTA, Kijowska Organizacja Miejska Ogólnoukraińskiego Towarzystwa „Proświta” Trwają uroczystości poświęcone 75. rocznicy urodzin Mykoły Winhranowskiego — wielkiego ukraińskiego poety-szestdziesiątnika, prozaika, aktora, reżysera filmowego, laureata Państwowej Nagrody USRR im. T. G. Szewczenki z 1984 roku. Otóż niedawno w Narodowym Muzeum Literatury Ukrainy odbył się konkurs wśród studentów Kijowa i obwodu na najlepsze wykonanie poezji Mykoły Winhranowskiego. Organizatorzy konkursu — Fundacja Charytatywna im. Mykoły Winhranowskiego, Kijowska Organizacja Miejska Ogólnoukraińskiego Towarzystwa „Proświta” im. Tarasa Szewczenki. A zatem pierwsze słowo należy do niego, autora. Na ekranie kadry ze znanego filmu „On!” Gurama Petriaszwilego, a dalej brzmi poezja: z temperamentem, wzruszająco, szczerze. Ze studenckich ust płynie słowo, wypełnione miłością do autora, pragnieniem zrozumienia i poczucia go. Brzmi i płynie, wypełniając serca wszystkich obecnych. Energetyka poezji Winhranowskiego jest potężna, świetlista. I wielu wykonawcom udało się ją poczuć i przekazać. Uczestnicy konkursu — studenci Kijowskiego Narodowego Uniwersytetu Medycznego im. Bohomolca, Kijowskiego Narodowego Uniwersytetu Budownictwa i Architektury, Przemysłowo-Ekonomicznego Kolegium Narodowego Uniwersytetu Lotniczego, a także studenci z placówek edukacyjnych Białej Cerkwi. Autorytatywne jury w składzie znanych pisarzy, muzealników i działaczy „Proświty” — Petra Zasenkę, Anatolija Kaczana, Natalkę Pokład, Hałynę Sorokę, Zoję Hołotę, któremu przewodniczył ludowy artysta Ukrainy, poeta i działacz społeczny Ołeksandr Bystruszkin, wymagająco oceniało występy wykonawców. Szczególnie mistrzowsko brzmiały wiersze Mykoły Winhranowskiego w wykonaniu Ołeha Kołesnyka (m. Biała Cerkiew), Kateryny Jakymenko (m. Kijów), Andrija Kandyby oraz Juliji Chanowej (m. Biała Cerkiew). Sympatię widzów zdobyła najmłodsza uczestniczka konkursu — Diana Laszenko (m. Biała Cerkiew).

«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF auf Wikimedia Commons ↗ · Maschinelle Übersetzung

Емблема «Просвіта»Prosvitianyn