Емблема «Просвіта»Prosvita.DigitalWissen · Menschen · Zukunft
Seite · S. 1Originalseite ↗

«Marzenie, nie zdradź…»

Слово Просвіти, №08 за 2014 рік

23 lutego 2014 roku miało miejsce ważne i długo oczekiwane wydarzenie: Wierchowna Rada Ukrainy, wewnętrznie odnowiona płomieniem Majdanu, uchwaliła ustawę Ukrainy o następującym brzmieniu: uznać za tracącą moc ustawę Ukrainy „O podstawach państwowej polityki językowej” nr 5029–IV z 3 lipca 2012 r.; („za” — 232, „przeciw” — 37, „wstrzymało się” — 2, „nie głosowało” — 63). imitacji demokracji (gречka, fartuszki, 30 srebrników!) pozwalała na przeprowadzanie wyborów „bez wyboru”, kiedy wśród 46-milionowego narodu z wielkim trudem udawało się rzadko wybrać nowych deputowanych bez rzucającej się w oczy naftaliny i nie według nazwisk-wpływów ojca-brata-kumpla-„rodziny”. Może zagrożenie ludowym gniewem ostatnich miesięcy i Niebiańska Setka, która ofiarowała życie dla nowej europejskiej Ukrainy, oświecą nasze społeczeństwo i przybliżą je do odpowiedzialności przed samym sobą-sumieniem i dziećmi-przyszłością, wzmocnią kręgosłup życiowej określoności i wyprostowanej postawy każdego człowieka, skłonią do wyboru między honorem-godnością narodu a zjawami przemijającego dobrobytu. Uchylenie skandalicznej ustawy językowej Ukrainy Kiwałowa—Kolesniczenki (autorstwa nie tylko tych dwóch skompromitowanych polityków!) — jest jednym z naturalnych i obowiązkowych pierwszych kroków na drodze odnowy Ukrainy. Ta ustawa na tle totalnego bezprawia, nieprzestrzegania Konstytucji Ukrainy (jej artykułu 10!) i samowoli lokalnych beków tworzyła przesłanki chaosu w dziedzinie planowania języka i używania języków w państwie. Chwiejną równowagę między obowiązkowością państwowego języka ukraińskiego a wsparciem dla języków mniejszości narodowych, która ukształtowała się pod koniec epoki ZSRR, zniszczył atak otwartych ukrainofobów, których celem było ustawowe utrwalenie dwóch języków jako państwowych (czy ukraińskiego państwowego i rosyjskiego urzędowego, co praktycznie oznaczało to samo) oraz faktyczne utrwalenie jednojęzyczności rosyjskiej z marginalizacją języka ukraińskiego w większości sfer jego użycia. Ten antykonstytucyjny atak na język ukraiński i kulturę narodu tytularnego nie został ani razu potępiony przez prezydenta, nie podjął on prób dania zasadniczej oceny ani stanowczą decyzją wstrzymania aktywności takich działaczy; co więcej, tworzenie przez niego poziomej i pionowej struktury władzy z otwartych antyukraińców i aktywnych „czewo-izwolencow” ujawniało orientację W. Janukowycza jako nieukraińskiego prezydenta Ukrainy, jego zamiar budowania państwa o marionetkowym kształcie, przyjemnym dla Kremla. Zakończenie na str. 7 Centralny Zarząd Ogólnoukraińskiego Towarzystwa «Proświta» im. Tarasa Szewczenki Niniejszy numer tygodnika poświęcamy pamięci „Niebiańskiej Setki”. Chwała Bohaterom! Redakcja

S. 7 · Originalseite ↗

Zakończenie. Początek na str. 1. Apel do Rady Najwyższej Ukrainy w sprawie przekazania świętości narodu ukraińskiego ich prawowitym właścicielom. My, przedstawiciele inteligencji oraz działacze społeczni, jesteśmy głęboko zaniepokojeni sytuacją, która wytworzyła się wokół największych duchowych świętości narodu ukraińskiego — Święto-Uspieńskiej Ławry Kijowsko-Pieczerskiej oraz Święto-Uspieńskiej Ławry Poczajowskiej. Na początku lat 90. XX wieku, dzięki pobłażliwości władz, dwa duchowe serca Ukrainy, udziały Bogurodzicy, znalazły się w rękach filii Rosyjskiej Cerkwi Prawosławnej, w podporządkowaniu tak zwanej „Ukraińskiej Cerkwi Prawosławnej Patriarchatu Moskiewskiego”. Niedawne odsunięcie od kierownictwa UCP PM metropolity Włodzimierza (Sabodana) i mianowanie namiestnikiem znanego ukrainofoba metropolity Onufrego (Berezowskiego), bezpośrednio inspirowane przez Moskwę, jeszcze raz jaskrawo zademonstrowało całemu światu zależność tej Cerkwi od zagranicznego centrum. Zwierzchnicy UCP PM przekształcili święte miejsca narodu ukraińskiego w forpocztę „Ruskiego miru”. Cały świat słyszał cyniczne oświadczenia wysokich hierarchów UCP Patriarchatu Moskiewskiego, którzy zamiast stanąć po stronie narodu, faktycznie pobłogosławili Wiktora Janukowycza na satanistyczne morderstwo setek niewinnych ludzi na ulicach ukraińskiej stolicy. W murach „duszy narodu ukraińskiego”, jak nazywał Ławrę Poczajowską metropolita Iłarion (Ohijenko), stale głosi się nie miłość do Boga i Ukrainy, lecz prowadzi się propagandę polityczną, sieje niezgodę w naszym społeczeństwie, znieważa się wszystko, co ukraińskie. Podczas wydarzeń na Majdanie upolitycznienie UCP PM doszło do tego, że mury Ławry Kijowsko-Pieczerskiej oraz mury Święto-Uspieńskiej Ławry Poczajowskiej stały się miejscem pobytu kryminalnych bandytów, „tituszek”. Przybytek świętych Antoniego i Teodozjusza stał się centrum biznesowym i jednocześnie wydziałem ideologicznym ambasady Rosji. Media wielokrotnie zwracały uwagę na fakty niszczenia przez przedstawicieli UCP PM zabytków historii i architektury, rozkradania obiektów dziedzictwa narodowego. W związku z powyższym prosimy Radę Najwyższą Ukrainy o: 1. Przyjęcie uchwały parlamentu o przekazaniu kompleksów Święto-Uspieńskiej Ławry Kijowsko-Pieczerskiej oraz Święto-Uspieńskiej Ławry Poczajowskiej Ukraińskiej Cerkwi Prawosławnej Patriarchatu Kijowskiego jako narodowej cerkwi lokalnej narodu ukraińskiego; 2. Wydanie polecenia organom ścigania i Prokuraturze Generalnej Ukrainy przeprowadzenia kontroli wydatków wielomilionowych środków, przyznanych w czasach prezydentury W. Janukowycza i rządów M. Azarowa z budżetu państwowego Ukrainy na renowację Ławry Kijowsko-Pieczerskiej; 3. Zobowiązanie Ministerstwa Kultury Ukrainy do przeprowadzenia inwentaryzacji mienia dwóch ławr w celu sprawdzenia i wykrycia faktów rozgrabienia dziedzictwa kulturowo-artystycznego Ukrainy. Jesteśmy przekonani, że przyjęcie takich decyzji stanie się aktem sprawiedliwości dziejowej, gdyż Święto-Uspieńska Ławra Kijowsko-Pieczerska oraz Święto-Uspieńska Ławra Poczajowska powstawały dzięki pracy narodu ukraińskiego i muszą należeć do jego Cerkwi; w świętych miejscach muszą modlić się prawdziwi kapłani, a nie politycy od religii. Na krytykę w społeczeństwie działalności cynicznie szczerych ministrów-ukrainofobów (czego wart jest sam minister edukacji Tabacznyk!) prezydent pozostawał głuchy. Przy takim modelu rządów jest rzeczą naturalną, że w naszym skarbcu państwowym nigdy nie wystarczało pieniędzy na ukraińską edukację i kulturę, na wsparcie języków i kultur tych mniejszości narodowych, którymi nie był zainteresowany i których nie finansował Ruski mir… Wszystkiemu, co nie-rosyjskie, na Ukrainie — zakaz, cicha wojna bez jej ogłoszenia! Dlatego stale nie było i nie ma pieniędzy na wydawanie słowników państwowego języka ukraińskiego (szukajcie sobie sponsorów!), na publikację unikalnych zabytków, które są w stanie zademonstrować całemu naukowemu i kulturalnemu światu historyczną głębię Ukraińców-autochtonów na naszej ziemi, wysoki poziom rozwoju ich nauki i kultury (szukajcie sobie zainteresowanych!), na delegowanie ukraińskich uczonych na Międzynarodowy Zjazd Slawistów (szukajcie sobie jałmużników!). Tak wszystkiemu, co nie-rosyjskie na Ukrainie było Kaniów — miejsce wiecznego spoczynku największego narodowego Poety i Artysty — dusza Ukrainy. Dlatego też postanowiliśmy my, strażnicy Narodowej Świętości, wraz ze społecznością tego niewielkiego, jednak znanego na Ukrainie i w świecie miasta, zwrócić się do Was w przededniu 200-lecia urodzin Tarasa Szewczenki, który swoim Słowem przywiódł nas do Niepodległego państwa, w którym najdroższą wartością musi być Człowiek, jego życie. Niestety, nie mamy wielowiekowego doświadczenia w budowaniu państwa, jak inne narody świata. Brakuje nam też miłości do siebie nawzajem, wzajemnego zrozumienia na podstawie testamentów Szewczenki: Prawdy, Dobra, Sprawiedliwości, co doprowadziło w przededniu jubileuszu Kobziarza do tragicznego bratobójstwa. I dlatego właśnie dzisiaj, w najtrudniejszym dla naszego narodu czasie, tak potrzebujemy mądrości Szewczenki, proroczego słowa Szewczenki, bezgranicznej miłości Szewczenki do Ukrainy i własnego narodu. Nadszedł czas, aby wszyscy zrozumieli, że naród Ukrainy jest samowystarczalny, jak wszystkie inne narody świata. Samowystarczalny jest też nasz język ukraiński, który Taras Szewczenko wzniósł do poziomu najbardziej rozwiniętych języków świata. Jemu też potrzebna jest dzisiaj państwowa, ogólnonarodowa opieka, miłość nie tylko Ukraińców, ale i wszystkich bratnich narodów, dla których Ukraina Przez całą historię zawsze pojawiały się istotne przeszkody dla ustanowienia i utwierdzenia Jednej Lokalnej Cerkwi Prawosławnej na Ukrainie, niezależnej od Moskwy. Temu procesowi przeszkadzały okoliczności wewnętrzne i wpływy zewnętrzne. Niepodległość państwa jest niemożliwa bez duchowej wolności narodu; przypomnijmy, że żądanie autokefalii Ukraińskiej Cerkwi Prawosławnej wysunął w kategorycznej formie 12 listopada 1918 r., na ostatniej sesji Soboru, nowo mianowany minister wyznań rządu hetmańskiego O. Łotocki. Podstawowa zasada ukraińskiej władzy państwowej polega na tym, że w swoich stosunkach z innymi cerkwiami Ukraińska Cerkiew ma być autokefaliczna pod przewodnictwem metropolity kijowskiego i w kanonicznej łączności z innymi samodzielnymi cerkwiami. Od czasu krótkotrwałego odrodzenia ukraińskiej państwowości na początku XX wieku, 1 stycznia 1919 roku przez Dyrektorię Ukraińskiej Republiki Ludowej została uchwalona Ustawa o najwyższym zarządzie Ukraińskiej Cerkwi Prawosławnej Synodalnej od moskiewskiego patriarchy Tichona. Ukraińska Cerkiew Prawosławna stawała się prawnie niezależna. pozwolono… wyginać (przy głośnych fanfarach deklaracji wszelkiego wsparcia!), wyginać język, kulturę, Narodową Akademię Nauk. Wszystko to przeszkadzało prezydentowi W. Janukowyczowi czuć się swobodnie. I nawet 200-letni jubileusz Tarasa Szewczenki w tym ogólnym procesie poniżania wszystkiego, co ukraińskie, nie stał się szczęśliwym wyjątkiem: dalekie od należnego, dość okrojone finansowanie przydzielono z takim opóźnieniem, że heroicznie szczere nadludzkie wysiłki osób zaangażowanych w rekonstrukcje i przebudowy muzeów Szewczenki, miejsc pamięci, dodruki jego dzieł i badań o nich, ani swoim intelektem, ani dążeniami i codzienną pracą nie zdołały nadrobić czasu straconego w bezpieniądzu. To jest właśnie symbol bezsilności bezpaństwowego Państwa Ukraińskiego, triumf zbudowanego przez Janukowycza małorosyjskiego pachanatu przy kremlowskim kaganacie! Zrestartować władzę, oczyścić z antyukraińskiego mułu w ustawach, państwowych dokumentach rozporządzających, a co najważniejsze — w świadomości obywateli — to zadanie nadzwyczaj trudne, to proces na długi czas (a czasu właśnie brakuje, liczymy godziny-minuty!). Zresztą większość tragarzy to wczorajsza, przedmajdanowa Ukraina i wielu z nich nie jest w stanie i nie ma siły na taki wyczyn restartu. I znów dla ukraińskiej społeczności — pułapka bez wyjścia, znów zagrożenie powtórki przedwczorajszego dnia, znów nadmiar wielkich i pustych słów oraz mierność działania. …Rozbudzoną wielogłosowością w tych dniach napełniła się rezydencja-zoo w Meżyhirji: myśleli, że lud dopuszczono do Samego, a tu tylko strusie, psy, świnie, znów psy, wiele utuczonych-zadbanych psów… I rozrywają głowy słowa-dzwony, huczą nieustępliwie, niepodległe w tej surrealności, by połączyć się choćby w proste zdania: “Dolary, dolary, funty, euro, jeny, dolary, miliardy, łzy, grabież, niewybudowane mieszkania, zamknięte szpitale, zarobkowicze na obcych ziemiach, psy, dolary, świnie, euro, autopark, Sasza-stomatolog-miliarder, dolary, strusie, świnie, kłamstwo, po co, szubienica… Majdan”. …Wibruje tysiącami serc ucichły w żałobie Majdan: chwiejne nadzieje w objęciach tęgiej niewiary, dusze w poszukiwaniu nowych postaci, oczy próbują wyłapać zarysy nowych cnót, profile nowych osobowości: “O ziemio! Olbrzymów rodź!”, “Jak znów się nie pomylić?”, “Jak ustrzec się przed miodopłynnymi obietnicami przedwczorajszych, którzy widzą siebie tylko jako prezydentów, a nie oraczy?” A nad całym morzem głów z niebios — Szewczenkowe “Walczcie, a zwyciężcie” głosem Serhija Nihojana… Kim jesteśmy w tym świecie i czyich ojców jesteśmy dziećmi? Dlaczego znowu i znowu swoją Ukrainę, swój język, życie bliźnich musimy bronić, dlaczego po raz kolejny Kruty i Majdan, i Niebiańska Sotnia? Pawło HRYCENKO Dmytro Pawłyczko Łewko Łukjanenko Ihor Juchnowski Wjaczesław Briuchowecki Wołodymyr Wasyłenko Jurij Doroszenko Jurij Muszketyk Jurij Szczerbak Mykoła Żułynski Mychajło Słaboszpycki Lubow Hołota Natalja Osmak Pawło Mowczan Ołeh Czornohuz Bohdan Suszynski Dmytro Pyłypczuk

«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF auf Wikimedia Commons ↗ · Maschinelle Übersetzung

Емблема «Просвіта»Prosvitianyn