Seite · S. 3Originalseite ↗
i broni
Слово Просвіти, №11 за 2012 рік
wypycha ukraińską piosenkę z estrady, różne stałe „nowinki” Tabachnyka dotyczące konsekwentnego, celowego wypierania języka i literatury ukraińskiej ze szkolnej edukacji itd. Ich „tezy” (kliszе, stereotypy), które odtwarzają od 20 lat jak zatartą płytę, są bezsilne i naftalinowe wobec współczesnego świata. Ale nic innego powiedzieć nie potrafią. Jak rzecznicy władzy, sama obecna władza uporczywie przemilcza to, co najważniejsze: państwową ochronę języka ukraińskiego, politykę jego wspierania — jedyną drogę do zrekompensowania wieków zakazów i ucisku w carskiej Rosji oraz w totalitarnym ZSRR, które przez dziesięciolecia dokonywały zbrodniczego wynarodowienia naszego narodu.
Nie mamy prawa zapominać (a państwo, jego władza przede wszystkim!) o wiekach okrutnej, brutalnej rusyfikacji, która trwa do dziś. Derusyfikacja nie może przebiegać według zasady „niech idzie, jak idzie”, a także z pobłażaniem wobec krzykliwych spekulantów i rozłamowców Ukrainy na tle językowym. Nie dobrowolnie, lecz w wyniku wieków stałego ucisku ze wszystkich stron, w wyniku sztucznego narzucania obcej historii, języka, kultury, konsekwentnego wykorzeniania ukraińskiego „nacjonalizmu” (,,burżuazyjnego”?), w wyniku — jak pisze O. Honczar — eksterminacji fala za falą (od akademika po nauczyciela) ukraińskiej inteligencji nadchodziła rusyfikacja. Dlatego tylko siłą i wolą państwa, za pomocą praw (jak Izrael utrwalił hebrajski) będziemy mogli odrodzić nasz język.
Jeszcze jedno pojęcie, którego nie znają i nie potrafią nawet wymówić przedstawiciele „piątej kolumny” w Ukrainie — to niezbędny priorytet języka ukraińskiego, kultury ukraińskiej i duchowości w Ukrainie. Ma on uzasadnienie historyczne. Jest adekwatny do norm międzynarodowych. Wycierpiany przez naród ukraiński. Musi być głównym kontrapunktem każdej władzy w Ukrainie. Bez priorytetu językowego, duchowego i kulturowego nie są możliwe ochrona i bezpieczeństwo naszego państwa, a także jego niezależny, narodowy, w tym gospodarczy, rozwój. Polityka językowa władzy jest swoistym testem jej zrozumienia własnego przeznaczenia i obowiązku wobec narodu, wobec jego przyszłości.
Zwróćcie uwagę: podnosząc wrzawę o „drugim języku urzędowym”, o ochronie ludności rosyjskojęzycznej, ekipa W. Janukowycza nawet w czasie wyborów, wśród hojnych obietnic i łagodzenia elektoratu, nie powiedziała choćby słowa (choćby dla równowagi czy chociaż dla formalności) o utwierdzaniu i rozwoju języka ukraińskiego — jednego z fundamentalnych czynników państwowych, podstawy jedności narodu. A oto kolejny stereotyp: Ukraina jest rzekomo wieloetniczna, Ukraińcy nie są tu jedyni, trzeba się z tym liczyć. Czy Ukraina jest bardziej wieloetniczna niż jakikolwiek kraj Europy, niż USA? Państwo wieloetniczne to naturalne zjawisko w świecie. Wieloetniczny jest także naród polityczny, lud Ukrainy, ale „wieloetniczny naród ukraiński” to terminologiczny i merytoryczny nonsens. Mniejszości w Ukrainie mają doskonałe, wyczerpujące prawo, ich prawa są zagwarantowane Konstytucją, ale mają też obowiązki. I to chyba najważniejszy z nich: brać równorzędny udział w konsolidacji społeczeństwa obywatelskiego, tworzeniu narodu politycznego, jego jednoczeniu wokół etnicznego rdzenia — narodu ukraińskiego.
— Język to także kultura narodowa. Kultura jest czynnikiem konsolidującym w państwie, to tworzenie narodu i „tworzenie ducha”. Dziś wielu intelektualistów na świecie wprost wiąże rozwój gospodarki z duchowością i narodową samoświadomością ludu. Ten związek przypomina o sobie przez wszystkie lata niepodległości. „Jak podnieść gospodarkę na wyższy poziom, czego jej brakuje?” — zapytano japońskich specjalistów w Ukrainie. „Nacjonalizmu” — odpowiedzieli. — „Niech trwa rywalizacja kultur, niech ukraińska udowodni w praktyce, że jest silniejsza” — kolejne prorosyjskie kliszе z tego szeregu, o którym była mowa wyżej. Ale dlaczego ta rywalizacja z obcą kulturą ma się odbywać na naszym suwerennym terytorium, w naszej telewizji, na estradzie, w mediach — w przestrzeni informacyjnej i kulturalnej? W jakich krajach dopuszcza się podobne „wyścigi”? Taka „konkurencyjność” w naszych postkolonialnych warunkach to tylko zmiana „szyldu”, hasła tego samego zrusyfikowania, imperialnej ekspansji.
Na koniec jeden cytat. Z zeszłego roku. „Izwiestija”. Deputowany Dumy Państwowej Zatulin pisze, że okazuje się, iż w Ukrainie jest „znaczna część ludzi”, którzy „zupełnie szczerze uważają, że na Ukrainie muszą być język, historia i bohaterowie odmienni od rosyjskich, że … główne zagrożenia dla niepodległości Ukrainy pochodzą od Rosji”. I dalej: „Nie ma albo prawie nie ma takich wydatków, na które nie można by pójść”. Bo, jak mówi, od tego wszystkiego zależy przyszłość Rosji. Zwróćcie uwagę na to typowo imperialne zdziwienie ignoranta i… strach. I optymistyczne zakończenie. Przez dziesięciolecia wpajano nam, by postrzegać jako symboliczne sowieckie święto „zjednoczenia dwóch braterskich narodów” Radę Perejasławską z 1654 roku. Tymczasem gdy tylko wszyscy, aż do uczniów szkół średnich, poznali prawdziwe fakty, niezakazane przez komunistów, o tym, że Rosja bardzo szybko złamała tę umowę z Chmielnickim o wzajemnej pomocy zbrojnej i potem robiła to jeszcze wielokrotnie. Tak więc i ten zwodniczy mit o „przyjaźni narodów” runął. Tak będzie też z innymi narzucanymi nam, zbudowanymi na kłamstwie mitami ideologicznymi i politycznymi. Tylko my, Ukraińcy, musimy być twardzi i nieustępliwi w obronie swojej państwowej i duchowej suwerenności.
Język ukraiński w warunkach informacyjnej okupacji
Leonid MUŻUK: — Jeszcze dwa lata temu wspominałem o Zatulinie jako o stratedze, który w moskiewskiej dumie, w obecności naszych parlamentarzystów, mających opracowywać wspólny plan działań na rzecz współpracy na obszarze postradzieckim, przedstawił cztery tezy. Pierwsza — likwidacja języka ukraińskiego na rzecz umocnienia rosyjskiego. Druga — likwidacja innych Kościołów poza moskiewskim (obecnie otrzymało to nazwę „Russkij mir”). Trzecia — pozbawienie Ukrainy wszelkich perspektyw członkostwa w NATO. Czwarta — pozostawienie na Ukrainie Floty Czarnomorskiej. Co się od tego czasu zmieniło? Powiem szczerze, że słuchając ukraińskiego radia i oglądając
«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF auf Wikimedia Commons ↗ · Maschinelle Übersetzung
