Емблема «Просвіта»Prosvita.DigitalWissen · Menschen · Zukunft
Seite · S. 3Originalseite ↗

DOPEKLI!

Слово Просвіти, №14 за 2011 рік

Oleksij MAKSIUTA, 73 lata, górnik, obwód dniepropetrowski Szanowna Redakcjo, piszę do Was, bo mam już dość. Przepracowawszy swoje w kopalni, przeniosłem się na wieś. Każdego ranka, włączając odbiornik radiowy, mam ochotę „podziękować” tym, którzy tak roztrwonili nasz eter, w którym jest wszystko poza ukraińskim, na którym można uczyć się języków narodów świata. Na naszym Pierwszym Narodowym Kanale Radiowym same zakłócenia: syczy, trzeszczy, zanika. Jakim trzeba być homo sapiens, żeby tak bezczelnie szkodzić ludziom. Pewnie boi się prawdy, myśli, że nas wytrąci z torów, ale my po tym tylko złośliwsi się staniemy. Toczy się cicha wojna przeciwko nam, żyjemy nie swoim życiem. Czy może, żeby żyć, trzeba pytać o pozwolenie? Dlaczego niektórzy „ludzie” próbują zajrzeć pod podeszwę sąsiada, czy nie przylepił się tam dolar, a o swoje nie dbają? Na ukraińskiej ziemi jestem od dziada pradziada, moje geny są połtawskie. Pierwszy kanał jest dla mnie rodzimy, a mnie na siłę ładują rosyjskimi i donieckimi wiadomościami, które mnie nie interesują. Chcę słyszeć nasze, dniepropetrowskie wiadomości obwodowe, których brakuje w eterze. Dlaczego? Ze wszystkich gałęzi władzy najbardziej dotkliwa dla nas jest ta ustawodawcza: nieproporcjonalnie napuchnięta, nieodpowiedzialna, głosują jeden za trzech, korzystają z carskich przywilejów, słowami dobrodzieje, a życie pokazuje co innego, ło-

«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF auf Wikimedia Commons ↗ · Maschinelle Übersetzung

Емблема «Просвіта»Prosvitianyn