Seite · S. 3Originalseite ↗
Ukraińskiemu Funduszowi Kultury — 25
Слово Просвіти, №15 за 2012 рік
Zakończenie. Początek na str. 1 Chleb nasz powszedni na przygotowanie i godne uczczenie 300-lecia od dnia urodzin ludowego mędrca. Architektami tego projektu są nasi współpracownicy Leonid Andriewski i Wołodymyr Stadnyczenko. Wspólnie z Towarzystwem „Ukraina” zorganizowaliśmy w centrach obwodowych występy gościnne kapeli bandurzystów z Detroit (USA), zebrane z występów środki przekazano na odrodzenie Akademii Kijowsko-Mohylańskiej. Niech były one nie tak znowu szczodre, ale bardzo znaczące — jako wsparcie idei na poziomie światowym. Z okazji 1000-lecia Chrztu Rusi w 1988 roku Fundusz Kultury jako pierwszy wprowadził na prestiżowe sceny, w tym także na operową, zespoły artystyczne z repertuarem muzyki duchowej (akcja „Chóralne dziedzictwo ojczyste”). Wśród nich — chór katedralny soboru Świętego Włodzimierza, wcześniej prześladowany i zakazany chór ludowy „Homin”. Zainicjowaliśmy stworzenie muzeum Iwana Honczara na bazie zebranych przez artystę skarbów narodowych, nadając tej sprawie rangę państwową. Obecnie muzeum działa w wywalczonym pomieszczeniu. Wsparliśmy też ideę czynnego dziedziczenia tradycji ludowych przez młodsze pokolenia od starszych, która zrodziła się we wsi Hnidyn na Kijowszczyźnie i wcieliła się w Małe Akademie Sztuki Ludowej. Ta forma odrodzenia kultury ludowej rozpowszechniła się na całej Ukrainie. Bardzo niełatwo było nam przygotować i przeprowadzić pierwszy wieczór artystyczny szczedriwek, kolęd i innych utworów obrzędowych, który odbył się 15 stycznia 1989 roku w Październikowym Pałacu Kultury. W tamtym czasie było to nowe i niezwykłe, w istocie rzeczy tabuizowane. Fundusz wystąpił również jako jeden z założycieli i organizatorów Republikańskiego festiwalu współczesnej ukraińskiej piosenki i muzyki popularnej „Czerwona Ruta”. Po raz pierwszy festiwal odbył się 17—26 września 1989 roku i miał szeroki rozgłos: zarówno pozytywny, jak i nie do końca. Na naradach w KC KPU oraz Radzie Ministrów USRR dawano nam burę za nadmierne upolitycznienie i nie zawsze należyty poziom artystyczny niektórych piosenek. Ale festiwal żyje do dziś. Spośród wielu innych szczególnie wyróżnimy nasz program młodzieżowy „Nowe imiona Ukrainy”, skierowany na wykrywanie i wspieranie w twórczym rozwoju młodych talentów. Dzięki darczyńcom-patriotom, którzy nie szczędzą swoich majątków, w czasie, odkąd działa program, prawie 700 utalentowanych dzieci zostało stypendystami UFK, ponad 900 uczestników Ogólnoukraińskiego przeglądu — dyplomantami, wielu zalecono do dalszej nauki, udzielono wsparcia materialnego oraz organizacyjno-twórczego do udziału w międzynarodowych konkursach, gdzie wielokrotnie zdobywali zwycięstwa lub miejsca na podium. I już niektórzy z nich zostali artystami ludowymi i zasłużonymi. Przy tej okazji chciałbym z wdzięcznością pokłonić się artystce ludowej, profesor konserwatorium Switłanie Hłuch, która przez lata opiekuje się nowymi imionami. Nigdy nie zapominamy, że pierwszą, która prowadziła tę szlachetną sprawę, była Jewhenija Wołodymyriwna Aleksiejenko (świeć Panie nad jej duszą). Fundusz Kultury przeprowadził główne działania organizacyjne w odrodzeniu ojczystego krajoznawstwa oraz w stworzeniu w marcu 1990 roku Związku Krajoznawców Ukrainy na czele ze świętej pamięci akademikiem Petrem Tymofijowyczem Trońkiem. Przyłączyliśmy się też do założenia Związku Kobzarzy, który ma już status Narodowego, oraz do otwarcia pierwszej w historii Ukrainy szkoły sztuki kobzarskiej we wsi Stritiwka na Kijowszczyźnie, która z powodzeniem działa od 1989 roku — obecnie Wyższa Szkoła Pedagogiczna Sztuki Kobzarskiej. Sala wystawowa UFK dawno już stała się prestiżową nie tylko dla kijowian. Młodzi i znani artyści pragną zaprezentować swój dorobek, bo czują tutaj zarówno fachowe podejście organizatorów, jak i czysto ludzkie ciepło. Corocznie w salach Funduszu Kultury organizuje się ponad 30 wystaw: tematycznych, grupowych i indywidualnych, a przez ćwierć wieku odbyło się ich około tysiąca. Od pierwszych dni istnienia Fundusz jest zaangażowany w powrót na Ojczyznę kulturowych i historycznych wartości narodowych, które z różnych przyczyn znalazły się poza granicami Ukrainy. Zakupiono rękopisy Marka Wowczka z poprawkami i autografami I. Turgieniewa, P. Kulisza, kwestionariusz sporządzony jej ręką, notatkę przedśmiertną i inne materiały. Zwrócono poszczególne dzieła sztuki T. Szewczenki, I. Repina, I. Trusza, W. Kasijana, D. Lewyckiego, O. Archipenki, J. Hnizdowskiego, J. Bukowieckiego, O. Ekster, materiały ze spuścizny twórczej pisarzy Bohdana Łepkiego, Ułasa Samczuka, dyrygenta, kompozytora i muzykologa O. Koszycia, śpiewaka M. Menczynskiego oraz wiele innych wartości historycznych i artystycznych, w szczególności unikalną ikonę Ochtyrskiej Matki Bożej. Fundusz sprzyjał odrodzeniu kultur wszystkich narodów, które żyją i działają na Ukrainie. Przy naszym bezpośrednim udziale stworzono towarzystwa narodowo-kulturalne żydowskie, ludów tureckojęzycznych, asyryjskie, ormiańskie, greckie, gruzińskie, bułgarskie, azerskie, dagestańskie, niemieckie, rosyjskie i inne wspólnoty narodowe Ukrainy; Puszkinski, Słowiański centra oraz inne stowarzyszenia i zjednoczenia, zadbaliśmy o ich startową działalność. Wspólnie z towarzystwami narodowymi zorganizowaliśmy republikańskie festiwale twórczości folklorystycznej „Korowody przyjaźni”, w szczególności w Odessie i Mariupolu. Prezydium zarządu stale troszczy się, aby nasi działacze charytatywni, znani mistrzowie kultury oraz ich osiągnięcia twórcze były docenione nagrodami państwowymi, uhonorowane tytułami honorowymi oraz nagrodami literacko-artystycznymi. Na nasz wniosek najwyższego wyróżnienia w dziedzinie kultury — Narodowej Nagrody Ukrainy imienia Tarasa Szewczenki zostali uhonorowani pisarze, artyści, aktorzy, literaturoznawcy i krytycy sztuki, zespoły artystyczne — kapela bandurzystów imienia Tarasa Szewczenki (m. Detroit, USA), Chór Kubański (Rosja), Lwowski chór młodzieżowy. W celu zachęcenia działaczy na niwie odrodzenia kultury narodowej w 1990 roku założyliśmy Międzynarodową nagrodę imienia Wołodymyra Wynnyczenki, która przyznawana jest za osiągnięcia twórcze w literaturze, sztuce oraz za działalność charytatywną. Nagrodą uhonorowano wielu działaczy kultury i darczyńców naszego państwa, a także krajów zagranicznych — Austrii, Wielkiej Brytanii, Kanady, Rosji, Syrii, USA i Jugosławii. Od 1993 roku przyznawana jest nagroda literacko-artystyczna imienia Iwana Neczuja-Łewyckiego za wysokoartystyczne, oryginalne wcielenie ukraińskiego charakteru narodowego w literaturze i sztuce, której laureatami zostało wielu czołowych prozaików, poetów, publicystów, dziennikarzy, artystów, krytyków sztuki, kobzarzy oraz zespół Odeskiego teatru młodego widza. Wzięliśmy pod swoje skrzydła w celu dalszego istnienia nagrody literacko-artystyczne imienia Hryhorija Skoworody oraz „Jesienne złoto” imienia Dmytra Łucenki. Te prestiżowe wyróżnienia z powodzeniem funkcjonują. Skalna i różnorodna działalność naszych oddziałów obwodowych i miejskich, które realizując ogólnoukraińskie programy, wypracowały swoje, regionalne programy w ożywianiu źródeł kultury ludowej, dalszego wzbogacania duchowego skarbca naszego narodu, powrotu do życia. Poeci Iwan Dracz oraz Borys Olijnyk na wystawie artystycznej. 2011 r.
«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF auf Wikimedia Commons ↗ · Maschinelle Übersetzung
