Seite · S. 5Originalseite ↗
Natalia POKLAD: «Wypowiedzieć tę prawdę, która wskrzesza»
Слово Просвіти, №18 за 2012 рік
*** Dzień jesienny potknął się — i topnieje; ja na niego, jak więzień, patrzę. Osypują się liście ostatnie z drzew, i tak smutno z jakiegoś powodu. Może ta samotność zbyt wielka? Może poruszy się — i przeminie?.. Prześwitują przez czas dziwne oblicza, ich spojrzenia grzeją mnie. I uczę się nieść dzień jesienny i przez zimę już słyszeć wiosnę — tę, która najprzedniejsze nasiona wybierze — i rzuci w ziemię tłustą… *** Oto i zimy-trąbki wezwania-groźby lecą, babcia i dwa pieski ulicą drobią. Wyszły we troje pospacerować, sprawy zostawiwszy swoje; wyszły zimie powiedzieć, że nie boją się jej. *** Taka ty droga, głębinko, i tak do ciebie ja łagodnie, kiedy przekazujesz torebkę z kurczakiem i mlekiem. Chwalę twoje pieśni życiodajne: my z nimi — wiecznie na fali; i rodzime słowo nieśmiertelne, i tradycję, jeszcze żywą… …I tak na ciebie narzekam, krzyczę ci o ciemności-skrzywieniu, jak ze swojego uciekasz raju i wybierasz znów nie tych. W sercu depczesz słońca odpryski, potakująco kiwasz wszystkim — i kulisz się po targowiskach, i czekasz, póki uderzy grom… 22 grudnia Na przykuczki dzień przeszedł — ten, najkrótszy, — i nam przypomniał o miłości (a my wciąż — o pieniądzach). Jaryły promyczek lekki zrywał zasłony, i Anna cierniowe chusty kobietom darowała. Czekano śniegu. Ziemia czerniała w smutku… …Lecz jeszcze trochę — i bóg-niemowlę zawoła wszystkim: “Rozkuci!.” *** Ile naiwnej wiary i miłości w sercu żyło — i zostało w słowie; ile zuchwałego lotu-niepowstrzymania — iskry jego do ostatka nieść będę. Młodość tak bezmyślnie przemknęła — coś ja powiedziałam, o czymś przemilczałam… Świat ten okrutny, okrutni w nim ludzie, — Bóg wszystko widział, i wie, i rozsądzi. …Białą pierzynę zima światu ściele — dzwonią pieniądze, odbijają się hasła… A przy mnie — papierowy aniołek oraz trójkolorowa kotka Wuhaska. *** Na dłoń swoją mnie wziął: “Noże — wzlatuj!..” — “Do gniazdka chciałabym twojego… To — mój raj…” — “Nie, kochana, to — klatka. Ona ciebie zabije. Nie zwlekaj — tam niebo czeka twoje!..” *** Wzlecieć — i niebo objąć piersiami (ale tylko martwych szanujemy my). Wypowiedzieć tę prawdę, która wskrzesza (ale w rodzinnym domu proroków nie ma)… *** Nowe żagle, lecz wiatry — stare (w nich za plecami wyszkolenia niezawodne), i zamiast ochroniarzy — karciarze, co wiedzą, po ile krowy dojne. Postawiono na szarego pluskwę, a szara masa już usta otworzyła; co tchu śpieszy szumowina — a co, jeśli spłoszą się żagle?.. …Zewrą się wody, i ta wyspa-raj tobie jeszcze zdąży krzyknąć: “Żegnaj! Doczekaj się — bo on już idzie, — mesjasza…” A już jak biała chmura odpłynie i rozbije się lustro krzywe, — co przeczytasz ty w oczach Marii? *** Niemirów był bliżej, lecz ja udałam się do Bałty… Żydzi, Cyganie, mojego pedagogicznego studium głos — i losu pierwsze próby, i czasu alarmy… Uczniakom świeczkę serca ja wnosiłam do klasy. Wątki studenckie, gdzie czasem w historii niewygodnie; na domrze pobrzękaj (Ogiński — to nie dla zabaw)… A Kodyma-rzeka płynęła, i kręciły się tańce, i pierwszy raz mnie wtedy Alik rudy całował. Ale przekwitła u babci Katii różowa pierwiosnka; dziecko wsi, ja wróciłam w świat jego dziwów… …Zorza już dała mi znak, lecz ja jeszcze nie pojęłam. A Bóg — Boh Południowy — za falą falę toczył. *** Kładłam się w łoże cudze, które zdradą pachniało, i szara kukułeczka kukała tobie o swoim raju. Kukułeczko, kukułeczko, dlaczego w świecie szczęścia tak mało? Ty ptaszyno-nieudaczyno, kukułeczko, nie odpowiadaj. My na kołacz pozwołamy innych — szczęśliwych, zaradnych, honornych, co umieją trzymać swoje. Niech on się uda — swatki już piec napaliły, i każda do kołacza przyśpiewkę ma. I piec postara się, żeby ładny z wierzchu i od spodu był nasz kołacz: tajemnica losu — w zawiązku i płodzie… Pobłogosław, Boże, jak ojciec i matka, swojemu dziecięciu jasny warkocz rozplatać. I drugi raz — w Boży czas… I trzeci raz… *** Kiedy trzyletnie wnuczę przez sen rozpaczliwie woła: “Tato! Tatku!..” A ty, przykrywając i całując go, szepczesz: “Tatko jutro przyjdzie, przyjdzie…” — wtedy rozumiesz: miłość — niekoniecznie rodzaju żeńskiego. *** Skręciłam żale swoje: nie, nie zapłaczę!.. Ta zamknięta przestrzeń, te białe fartuchy, ten miesiąc stracony — i wierszyk na resztę, i ciałko wskrzeszone cudzego dziecięcia. Co będziesz miała potem? A co matka chce pośród burzliwych dróg przejrzenia? Dwie rzeki, dwa losy cierpliwością — jak taśmą… Czy to ta pokuta, która już ostatnia?! Karmisz, całujesz, kładziesz go spać, i serce chlupocze-drętwieje od dziwu: jak słodko pachnie ci to dzieciątko, jak gdybyś sama ty je urodziła. *** Swoją pokutę postną, swoje ofiary, i rodzinny dom tobie po tym — prawdziwy raj. Wróciła znowu zima, i niebo szare, nie ma przyjaciół, ale ty nie narzekaj. W tym wieku przyjaciele — rzadkość. Wiosnąć zacznie, zielony szum tobie swoje hasła da. On czarowny — on wskrzeszać nas umie, kiedy przez serce przejdzie, jak walec, bieda. Orbit wysokich targowiska — debet-kredyt. Głośne słowa już dawno — jak kopiejki… “Wnuczku, słoneczko!..” — dzwoni, jak orzeł. “Babciu, dziękuję!..” — odbije się przez lata. *** Panie, jeszcze jeden dzień… Słońce wiosenne świat zalewa — idzie coś pięknego, bardzo, bezkresnego, nas uczy swoich pieśni. Łaskotliwie i lekko pączkom — słońcu naprzeciw ich rzuciły się ławy… Przebiśnieg ziemię przebudzoną sławi: szczodra, gościnna, pachnąca!. *** Jaka nieznośna ta wiosna — z prób, z podstępów, ze strat… W podobieństwie Boga — szatan zjawił się — i uderzył w dzwon: “Staremu powiemy: szabas!.. Niech nowe życie kwitnie…” I rzucił się tłum: “On — nasz!..” — i zadeptał wszystko święte. *** Czas wyryje nie przez nas oznaczone daty i zrewiduje wszystko do podstaw… To — hieny, co wiedzą jedno: rozerwać. No, a ty im — o duszy i miłości? To potwornego świata zachłanne cienie, mimikrujące wyrodki zła — najadają się…. Lecz w złotym niecierpliwości już wyśpiewuje Boża strzała. *** Tak oto — pośród skarbów zaklętych i niezdobytych zwycięstw… Państwo, władza, deputowani… — wszystko płynne. Został Bóg. Ten, co znany — i nieznany, ten, co wszędzie — i nigdzie: ból ucisza, uzdrawia rany — i w ciemności przed nami idzie. *** Przyśniła się ikona — a w niej płonie świeca. Przyśniła się góra — nijak z niej nie zejdę. Czyjeś niespokojne ręce płyną, płyną, jak rzeka, czyjeś przycichłe oczy nasłuchują biedy. A ranek wiosenny, i kłopoty codzienne, — i ja o śnie zapomnę, goniąc echo… Jedynie niespokojne ręce płyną, płyną przeze mnie — dotykają nabolałą, ukrytą strunę. *** Chwała tobie, chwała, — wyszepczę, — za te sady, w których my wyrastaliśmy, za to, że późno, ale rozpoznaliśmy żmijowe gniazda w tych sadach pachnących. Chwała tobie, chwała, — wyłabędziuję, — dajesz pustynię nam, i drogę tęskną, i łzy rozpaczy… A potem ciepłą ulewę, żebyśmy poznali tajemnicę wskrzeszenia…
«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF auf Wikimedia Commons ↗ · Maschinelle Übersetzung
