Емблема «Просвіта»Prosvita.DigitalWissen · Menschen · Zukunft
Seite · S. 13Originalseite ↗

Śpiewają sercem

Слово Просвіти, №19 за 2012 рік

Z ROSY I WODY! — Nino Wiktorowno, co Pani czuje, obchodząc jubileusz? — Z pełną odpowiedzialnością mogę powiedzieć, że życie nie zostało przeżyte na próżno. Śpiewamy i popularyzujemy rzadkie ukraińskie pieśni ludowe i autorskie, świąteczną datę powitamy pieśnią. Moje przekonanie jest takie: trzeba śpiewać tak, aby ludzie, a zwłaszcza młodzież, nie wychodzili z sali, nie przełączali kanałów i nie wyłączali radia. Trzeba śpiewać tak, jak śpiewali nasi przodkowie. — Czy zna Pani swój rodowód? — Urodziłam się na przedmieściach Kijowa, na wyspie Żukowej. Wiekowe dęby, łąki, jeziora i potężny Dniepr — to mój dom, moje serce, moja śpiewająca dusza. Moimi pierwszymi słuchaczami były krowy i kozy, które pasałam… Mój ojciec — Wiktor Serhijowycz Łewycki — urodził się w 1900 roku. Moi dziadkowie i wujowie byli księżmi i przed rewolucją mieli własną cerkiew w Humaniu. Ojciec przeżył rewolucję, wojnę domową, II wojnę światową. Po wojnie pracował w stoczni remontowej. Bardzo utalentowany mistrz, pracowity człowiek, dobry wędkarz. Zawsze zabierał mnie ze sobą, kiedy szedł łowić wężydła, na żywca łowić ryby na sznury. W tamtych ciężkich powojennych latach to pomogło nam przetrwać. Ojciec wspaniale śpiewał, znał wiele pieśni ludowych i, pamiętam, bardzo ładnie rysował. Moja mama — Pełahija Pyłypiwna Żemera — urodziła się w 1919 roku, pochodziła z Czapajewki pod Kijowem, z biednej wielodzietnej rodziny. Pamiętam dziadkową i babciną chatę-mazankę, glinianą podłogę, piec. Ród mamy był śpiewający. Mama znała wiele pieśni i nas uczyła. Moja starsza siostra Ludmyła miała nie lada talent, wspaniały słuch muzyczny, pamięć i niezwykle piękny wysoki głos o cudownym aksamitnym tembrze. Ludoczka śpiewała w zespołach amatorskich: i w chórze, i jako solistka. Z niej brałam przykład i uczyłam się śpiewać. — Jak Pani przyszła do pieśni, do prawdziwego profesjonalizmu? — Kiedy w 1962 roku, jako piętnastolatka, poszłam śladem siostry do studia przy chórze im. H. Werowki. Przesłuchał mnie sam Hryhorij Huryjowycz, powiedział, żebym przyszła, jak skończę szkołę, i skierował mnie do chóru „Chreszczatykbud”, którym kierował Wołodymyr Serhijowycz Nowikow. Tak rozpoczęło się moje życie twórcze. Nowikow był taki wymagający… U niego nie zaśpiewasz fałszywie. To było najlepsze „ucho” wśród amatorskich chórmistrzów w Kijowie. Potem były zwycięstwa na przeglądach, festiwalach, konkursach. W tym samym roku zaczęłam uczyć się w studiu przy chórze im. H. Werowki. Po miesiącu czy dwóch wzięto mnie na staż do głównego składu chóru. Śpiewałam w amatorskich chórach miasta. Ukończyłam Instytut Kultury, otrzymałam dyplom dyrygenta-chórmistrza chóru ludowego. Dopiero po 10 długich latach, przełamawszy strach niepewności jako kierownik, spróbowałam stworzyć zespół kobiecy. To był 1986 rok. W zespole śpiewali pracownicy zakładu i mieszkańcy Korczuwatego, a z czasem na próby zaczęli dojeżdżać ze wszystkich zakątków Kijowa. Od razu staliśmy się najlepszym młodym zespołem w Kijowie. Stworzyliśmy repertuar z pieśni ludowych, które bardzo szybko opanowywaliśmy, także z pieśni autorskich. Ponieważ jestem profesjonalną śpiewaczką, wiedziałam, czego chcę. Zajmowaliśmy się emisją głosu, pracowaliśmy nad dykcją, kulturą mowy, kulturą sceniczną, oddechem. Braliśmy udział we wszystkich świętach, które przeprowadzało miasto: ogólnoukraińskich festiwalach, konkursach, przeglądach, festiwalach międzynarodowych („Berehynia” 1991 r. w Łucku), wyjazdy do Sewastopola, były też wyjazdy zagraniczne. Nasz zespół ma 25 lat. Przez te lata przewinęło się przez niego tyle osób… Ale ludzie prawdziwie zakochani w pieśni, w ludowych zwyczajach i tradycjach, przyjeżdżają ze wszystkich dzielnic Kijowa na Korczuwate, cierpią, słuchają i wybaczają moją wymagalność. Tak, ze mną trudno się pracuje. Za to nasz zespół jest jednym z najlepszych w Kijowie. — Ma Pani tak wspaniałe stroje. Jak udało się je zdobyć? — Dzięki komitetowi związkowemu naszego zakładu uszyliśmy piękne kostiumy sceniczne, obuwie… Nigdy nie wstydziłam się pytać i radzić specjalistów — O. W. Fysuna, W. F. Mycyka, L. H. Oreł, L. I. Jaszczenkę, S. Szczerbań, A. Bohoroda, W. H. Trylisa, E. I. Dobżanśkiego… Stroje zespołu „Lubystok” 6 maja 65 lat skończyła Nina Wiktorowna ŁEWYCKA — kierownik kobiecego zespołu wokalnego „Lubystok” oraz dziecięcego zespołu folklorystycznego „Medunyci”, zasłużony pracownik oświaty Ukrainy, laureatka Ogólnoukraińskiej nagrody im. Czubynskiego. Pisarka i folklorystka Nadija Danyłewśka spotkała się z jubilatką. Bohdan DYCZUK, przewodniczący podstawowej organizacji Proświty w Horodence, szkoła średnia nr 1. Noc po sądzie. Wziąłem winę w sądzie wtedy na siebie, Ty zmieszałeś się… słowa, jakbyś połknął. Znacząco patrząc na mnie, Sędzia jakoś z ulgą westchnął. Nie szedłeś, a biegłeś radośnie do przyjaciół. Mnie kajdanki piekły, niczym świece. Tylko sędzia ten dzień, jakby zapomniawszy, Samochód prowadził obok wątpliwości i śniegów. Ty piłeś wino w zadymionym barze. A co sędzia?.. On sprawę zakończył. Tylko ja w tę noc z księżycem w parze. Zdaje się, do północy modliłem się. 24.03.2012. Harmonijka albo Wiersz z biedną rymą. Ją znalazł w stercie śmieci Stary i niepełnosprawny żebrak. Leżała niepozorna, Taka obdarta, aż strach. Dusza wesel, cudzych koncertów Znalazła schronienie właśnie tutaj. Jak jałmużnę brał po raz pierwszy, Drżały palce jego rąk. On wytarł kurz rękawami Nacisnął na klawisz i nagle Polał się w serce dźwięk balsamem, Rosą błysnął w oczach. Grał, zapomniawszy o wszystkim na świecie, Choć nie było tu ani duszy, Tylko on, nikomu niepotrzebny, I trzy basy ledwo żywe. 21.03.2012. Artysta maluje portret pracownicy zarobkowej. On malował… Chciał, żebyś się uśmiechnęła, Wesołą choć troszeczkę była. Lecz w oczach świeciła troska, I zmarszczki smuciły skraj czoła. O co nie prosił — ani śladu uśmiechu. A może by od natury odejść. Lecz ołówek uparcie i nieposłusznie Nie cieniował promyczków tęsknoty. Zrozumiał, jak był portret gotowy, Jak wypadł ołówek jednak z ręki: Nie zamieniłby złota nigdy Na te, w oczach, promyczki tęsknoty. 20.03.2012. * * * Zimowy dzień dogasa, niczym świeca, Mróz pod noc umacnia tyły. I księżyc rytuałem prozaicznym Układa pierwsze promienie w snopy. Rozłożył się śnieg pod chatami zuchwale A okna, niczym słoneczniki dokoła. Chusty dymu noc powyciągała I wytrząsa na śnieg monety gwiazd. 22.03.2012

«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF auf Wikimedia Commons ↗ · Maschinelle Übersetzung

Емблема «Просвіта»Prosvitianyn