Seite · S. 1Originalseite ↗
Ukraińska strategia: natarcie z obrony
Слово Просвіти, №19 за 2018 рік
…ludzie zależni od Rosji. Zdołali w dość krótkim czasie radykalnie osłabić państwo ukraińskie. Faktycznie Kremlowi udało się sztucznie stworzyć jedną z przesłanek udanej kampanii wojennej przeciwko Ukrainie, przynajmniej na pierwszym etapie. Oczywiste, że w globalnych centrach siły uważnie obserwowano te historyczne przesunięcia i przygotowywano, zapewne, własne przeciwdziałania — biorąc pod uwagę zarówno zasady geopolityczne, jak i taktyczno-strategiczne zarządzania wielkimi procesami międzynarodowymi. Ku wielkiemu, niestety, rozczarowaniu, państwu ukraińskiemu w tej globalnej grze wyznaczano rolę swoistego „haczyka” — narzędzia, za pomocą którego planowano podciąć „eurazjatyckiego drapieżnika”, oszołomionego bezkarnością. A można to było zrobić pod warunkiem, z jednej strony, zbrodniczej uległości władz ukraińskich w czasie otwartej agresji obcego państwa, a z drugiej strony, pielęgnowania u władz rosyjskich iluzji, że agresywne działania pod hasłem „zbierania ruskich ziem” zbiorowy Zachód przełknie w milczeniu. Tę iluzję podtrzymały słowa ówczesnego prezydenta USA Obamy, że w razie wprowadzenia rosyjskich wojsk na Ukrainę Stany Zjednoczone nie podejmą żadnych działań.
Rzeczywiste przykłady z tej kulisowej gry przytaczają dziś niektórzy ówcześni wysocy urzędnicy ukraińscy, m.in. O. Turczynow twierdzi, że rzekomo w czasie okupacji Krymu zachodni ambasadorowie dosłownie wykręcali mu ręce, żądając, by nie stosować siły wobec okupanta. Może obawiali się, że przedwczesnymi działaniami go wystraszą?! Haczyk z „krymską przynętą” miał głęboko wpaść w nienasytną paszczę drapieżnika. Oczywiście ta gra geopolityczna jest atrakcyjna dla abstrakcyjnej analityki, ale nie wtedy, gdy występujesz jako bezpośredni „przedmiot gry”, gdy za prawo do „grania według cudzych reguł” Ukraińcy płacą utratą części ziem i śmiercią dziesiątków tysięcy ukraińskich obywateli, wtedy wszystko to odbiera się inaczej. Powiedzmy wprost: dla nas jest to nie do przyjęcia! Ale to tylko jedna strona rzeczywistości. Drugą stroną rzeczywistości jest to, że w obecnych konkretnych warunkach, bez pomocy Zachodu, Ukrainie będzie bardzo trudno ostać się w bezpośrednim dwustronnym starciu z Rosją. Ale uważać, że Zachód nas obroni, byłoby głupstwem. On może pomagać, jeśli my będziemy walczyć z desperacją.
Zakończenie na str. 4
JAK DOJŚĆ DO SZEWCZENKI
MAJOWA PALETA KIJOWA
S. 4 · Originalseite ↗
Zakończenie. Początek na stronie 1
Obiektywne zrozumienie natury i motywów postępowania globalnych graczy w żadnym wypadku nie oznacza, że powinniśmy natychmiast się obrazić na pragmatyczny Zachód i zerwać z nim wszelkie stosunki — byłoby to politycznym samobójstwem. Realistyczne rozumienie świata, pobudzając nasze poczucie samozachowania, powinno przede wszystkim wzywać do uwolnienia się od utopijnych wyobrażeń o „humanitarnej zachodniej cywilizacji”, jej nieograniczonym altruizmie i ukrainofilstwie; i jednocześnie powinno zmuszać nas do konsekwentnego dążenia do zmiany geopolitycznego statusu państwa ukraińskiego: przekształcenia z przedmiotu w podmiot polityki międzynarodowej. Droga do nowej rzeczywistości zaczyna się od uwolnienia się od plebejskiej psychologii wszechprzystosowania i powrotu, jak wzywał nas wybitny filozof polityki Dmytro Doncow, do tradycyjnego (kozackiego) światopoglądu narzucania własnej woli wrogiemu światu (Dmytro Doncow. Duch naszej dawności. — Monachium–Montreal, 1951. — 341 s.: http://diasporiana.org.ua/wp-content/uploads/books/3517/file.pdf)
Narastające rosyjskie ekspansjonistyczne działania i ich konsekwencje dla Ukrainy
Demonstracyjne zamordowanie podwójnego agenta Skripala w Wielkiej Brytanii przy użyciu zakazanych środków chemicznych nastąpiło na tle przedwyborczych „gróźb nuklearnych” Władimira Putina pod adresem jego zachodnich przeciwników. Wszystko to razem wzięte podniosło poziom eskalacji do niespotykanego dotąd poziomu. Wśród zwykłych mieszkańców Zachodu zaczął kształtować się obraz „rosyjskiego szaleństwa”, gotowości do konfrontacji z zachodnim światem aż po globalną apokalipsę nuklearną. Dla doświadczonych i dalekowzrocznych urzędników państw zachodnich wyglądało to jak propozycja Kremla „deeskalacji przez maksymalną eskalację”. Oczywiście rozejm proponowano zawrzeć na warunkach napisanych przez Putina.
Na hipotetyczną możliwość takiego finału w politycznej konfrontacji wprost wskazywał wynik „konfliktu nuklearnego” między USA a Koreą Północną, które po demonstracyjnych startach rakiet, próbach jądrowych i wzajemnych groźbach ostatecznie przeszły do bezpośrednich dwustronnych negocjacji. Ale Rosja to nie Korea Północna, tu stawki są zupełnie inne, a nieprzemyślane kompromisy mogą doprowadzić do jeszcze bardziej katastrofalnych skutków, niż te, które istnieją obecnie. Dlatego w odpowiedzi na rosyjskie prowokacje Stany Zjednoczone Ameryki zadały kilka rozciągniętych w czasie uderzeń po rosyjskich najemnikach (prywatna firma wojskowa „Wagner”) oraz ich alawicko-irańskich sojusznikach w Syrii. Symbolicznie pokazując Kremlowi, że żadnych równorzędnych traktatów o podziale świata nie będzie, jedyną możliwą perspektywą może stać się mniej lub bardziej zawoalowana jego kapitulacja.
U zbiorowego Zachodu w „rękawie” wciąż jest wiele niewykorzystanych instrumentów przesuwania wydarzeń ku podobnemu finałowi. M.in. prowadzi się intensywne przygotowania do utworzenia trybunału międzynarodowego, który miałby pociągnąć do odpowiedzialności inspiratorów i bezpośrednich wykonawców zestrzelenia pasażerskiego „Boeinga” nad Ukrainą, a także kary za atak chemiczny w Dumie itd. Rysuje się obraz twardego i bezceremonialnego wpychania Federacji Rosyjskiej w ślepy geopolityczny zaułek. Oczywiście dziś Rosja ma jeszcze dość energii do oporu, „piłka” znajduje się na jej połowie boiska i najwyraźniej przygotowuje się ona do potężnego kontrciosu. Systemowa analiza rozwoju wydarzeń międzynarodowych oraz dostępnych w Rosji zasobów wojskowo-przemysłowych pozwala z dużym prawdopodobieństwem stwierdzić, że jedynym kierunkiem, w którym spróbuje ona przełamać międzynarodową blokadę, będzie Ukraina. Przy tym, niezależnie od sukcesu lub porażki, ten kierunek eskalacji jest korzystny dla autorytarnego reżimu, ponieważ poprze go większość rewanżystowsko nastawionej ludności, która jednoznacznie zinterpretuje go jako zamiar „przywrócenia sprawiedliwości i zjednoczenia sztucznie rozdzielonego rosyjskiego narodu”.
Bez wątpienia jednocześnie zostaną uruchomione wszystkie wcześniejsze hybrydowe koncepcje rozmaitych „republik”, od Charkowskiej i Zaporoskiej po Odeską i Gagauską, które wraz z ORDLO mają utworzyć na wschodzie i południu Ukrainy mityczną Noworosję. Nawiasem mówiąc, w Rosji na różnych szczeblach, nieprzerwanie, mówi się o tym od 2014 roku. Przytoczmy najświeższe wypowiedzi dobrze znanego w Ukrainie pułkownika FSB I. Girkina (Striełkowa), który jest rzecznikiem radykalnego skrzydła szowinistycznej falangi w strukturach państwowych FR. Stale deklaruje on, że wojnę na Donbasie można zamrozić jedynie tymczasowo, a rozwiązać ją uda się wyłącznie poprzez szeroko zakrojoną inwazję na Ukrainę. Podkreśla, że do tej myśli stopniowo przychodzi również Kreml: „Z szeregu źródeł jednogłośnie donosi się, że rosyjskim mediom i politechnologom nadeszło nowe polecenie dotyczące stopniowej (ale szybkiej) zmiany retoryki z »alternatywy nie ma poza Mińskiem« na żałowanie »utraconej szansy 2014 roku«. Nakazano wyciągnąć ze śmietnika termin »Noworosja« i zacząć znów wprowadzać go w masy odbiorców… W Starym Placu zorientowali się — stwierdza Girkin — że »honorowej kapitulacji« na Donbasie (z »wymianą« go na »zamrożenie kwestii krymskiej« i częściowe zniesienie sankcji) — nie będzie. Wybór jest niewielki — między bezwarunkową kapitulacją (z późniejszym przyspieszonym marszem-skokiem szlakiem Miloszewicza) a wojną. Nie światową, oczywiście — USA będą walczyć na Ukrainie do ostatniego rosyjskiego żołnierza… ale nie zaryzykują wymiany uderzeń jądrowych”. (Igor Striełkow. — Livejournal.com: https://strelkov-i-i.livejournal.com/75265.html).
Wydarzenia w tym kierunku rozwijają się dosłownie zgodnie z zasadami dramaturgii Czechowa, która twierdzi, że jeśli w pierwszym akcie powiesiliście na ścianie strzelbę, to w ostatnim musi ona obowiązkowo wystrzelić. (Gurland I. J. Z wspomnień o A. P. Czechowie. — „Teatr i Sztuka”, 1904, nr 28, 11 lipca, s. 521.)
W perspektywie najoptymalniejszym momentem na szeroko zakrojoną inwazję wojsk rosyjskich na Ukrainę mogą się stać kolejne (lub przedterminowe) wybory prezydenta Ukrainy. Czas, gdy ukraińscy politycy tracą zdrowy rozsądek, gdy kieruje nimi nie trzeźwy umysł, lecz emocje i nieokiełznane pragnienie zwycięstwa za wszelką cenę — bez liczenia się z żadnymi innymi okolicznościami.
Drugi totalny front obrony
Społeczeństwo ukraińskie powoli i boleśnie przyzwyczaiło się do wojny hybrydowej z Rosją, rozpętanej przeciwko niemu. Odrodzone Siły Zbrojne Ukrainy, SBU, MSW wraz z batalionami ochotniczymi zdołały zlokalizować konflikt w granicach dwóch obwodów; równocześnie w toku kampanii antyterrorystycznej wykształcił się swoisty algorytm społecznego przeciwstawiania się okupantowi. Ale prawdopodobna szeroko zakrojona agresja Federacji Rosyjskiej będzie wymagała jakościowo nowej odpowiedzi narodu ukraińskiego.
Zamiast oddziałów specjalnego przeznaczenia granice państwa ukraińskiego masowo szturmować będą jednostki liniowe armii rosyjskiej. Z morza nasze południowe miasta trafią pod gęsty ogień Floty Czarnomorskiej; z północy, przez terytorium Białorusi (i nie wątpcie w to) rosyjskie grupy uderzeniowe dotrą aż do obwodu wołyńskiego (tym bardziej że wcześniejsze ćwiczenia już zostały przeprowadzone); z terytorium Naddniestrza wprost w plecy Ukrainy wgryzą się oddziały utworzone z rosyjskich wojsk tam stacjonujących i miejscowych separatystów. Obiekty kompleksu wojskowo-przemysłowego, komunikacje wojskowe i instytucje państwowe zostaną poddane masowemu uderzeniu rakietowo-lotniczemu. Jednocześnie zostaną aktywowane wszystkie komórki terrorystyczne i separatystyczne grupy wsparcia, które gęstą siecią pokryły nasz kraj.
Taki typ agresji można jednoznacznie zakwalifikować jako masową przemoc wobec narodu ukraińskiego. Stosownie do tego, aby przetrwać, a następnie przejść do ofensywy, Ukraińcy muszą przygotować adekwatną odpowiedź, u podstaw której leżeć będzie możliwość totalnego oporu wobec okupantów. Poza armijnymi liniami obrony każde ukraińskie okno, każda piwnica, każdy jar i zagajnik ma stać się śmiertelnym zagrożeniem dla okupantów. Śmierć ma czyhać na najeźdźców wszędzie, gdzie postanie ich noga. I ten opór musi być zbudowany według nowych zasad ideologii państwowej, „zorientowanej na totalną mobilizację wszystkich fizycznych i moralnych sił narodu do przygotowania i prowadzenia wojny” (Erich Ludendorff. Wojna totalna. — M.: Eksmo, 2015).
Bez wątpienia w ostatecznym rozrachunku ta wojna zakończy się naszym zwycięstwem i obowiązkowo podniesiemy narodowe flagi na wyzwolonych ukraińskich ziemiach, a w tym celu musimy zrealizować trzy fundamentalne strategie: pierwsza — przeprowadzić pełnowymiarową reformę Sił Zbrojnych Ukrainy i kompleksu wojskowo-przemysłowego, druga — osiągnąć pogłębioną współpracę wojskowo-techniczną ze Stanami Zjednoczonymi i NATO, trzecia — zreformować, a dokładniej mówiąc, na nowo sformować na zasadach prowadzenia wojny totalnej Terytorialną Obronę Ukrainy. Dla Ukraińców ta wojna ma stać się ogólnonarodowa, albo, jak lubią mówić Moskale: ojczyźnianą wojną.
Oczywiście, mówiąc o ideologii wojny totalnej przeciwko okupantowi, nie wzywamy do rezygnacji z państwa prawnego, a jedynie wskazujemy na konieczność zastosowania w czasie wojny szczególnych zasad mobilizacji wszystkich dostępnych zasobów. Nie wyrzekamy się wywalczonej z trudem wolności, a jedynie chcemy ją obronić. Nie mamy innego wyboru niż pokonać wroga. Co więcej, wroga, który pod każdym względem wielokrotnie przewyższa nasze możliwości.
Zgodnie z tą ideologią struktury Terytorialnej Obrony Ukrainy mają scementować tyły Sił Zbrojnych Ukrainy, stworzyć jednolity totalny front obrony przeciwko rosyjskiemu wrogowi. Terytorialna Obrona Ukrainy wraz z SBU i MSW muszą szczelnie zamknąć nasze miasta przed próbami prowadzenia w nich wojny hybrydowej, zlokalizować i zniszczyć wszystkie grupy dywersyjne i separatystyczne, stać się potężnym rezerwuarem i zasobem dla Sił Zbrojnych Ukrainy.
Należy zaznaczyć, że w pierwszym okresie wojskowej agresji Federacji Rosyjskiej, kiedy społeczeństwo ukraińskie odkryło, że nie mamy w pełni sprawnej armii ani struktur ochrony porządku, oddziały obrony terytorialnej wraz z niewielką liczbą zdolnych do walki jednostek Sił Zbrojnych Ukrainy, ochotniczymi oddziałami i wolontariuszami zdołały powstrzymać wroga. W tamtym czasie wiele mówiono i pisano o konieczności reformy Terytorialnej Obrony Ukrainy. Wraz ze wzmocnieniem Sił Zbrojnych Ukrainy i lokalizacją konfliktu uwaga wobec obrony terytorialnej znacznie osłabła.
Możliwość nowej eskalacji rosyjsko-ukraińskiego konfliktu, prawdopodobieństwo szeroko zakrojonej inwazji wojsk rosyjskich na nasze terytorium maksymalnie uaktualnia konieczność szybkiego udoskonalenia obrony terytorialnej.
Jestem przekonany, że Narodowa Akademia Zarządzania Państwowego przy Prezydencie Ukrainy może stać się intelektualną platformą, na której specjaliści służby państwowej, ministerstwa obrony, struktur ochrony porządku i społeczeństwa obywatelskiego mogą postawić i wspólnie rozwiązać wszystkie dojrzałe kwestie reformy Terytorialnej Obrony Ukrainy (TOU). A jest ich, nota bene, sporo: zarówno nowy status prawny TOU, jak i przygotowanie kadry dowódczej obrony terytorialnej (wraz z opracowaniem i napisaniem odpowiedniej literatury szkoleniowej we współpracy ze specjalistycznymi szkołami Ministerstwa Obrony, SBU i MSW). Opracowanie koncepcji zabezpieczenia materialno-technicznego obrony terytorialnej: zarówno z budżetów lokalnych, jak i z rezerwy państwowej. NAZP wraz z MO jest gotowa przejąć rolę struktury bazowej do przygotowania rozległych ćwiczeń polowych kadry dowódczej obrony terytorialnej itd.
Trzeba to zrobić szybko, nie odkładając i nie przeciągając czasu. Trzeba działać jak na wojnie: wczoraj było za wcześnie, jutro będzie za późno.
Opracowując plany reformy TOU na zasadach obrony totalnej, trzeba przewidzieć również mechanizmy przejścia od obrony totalnej do szeroko zakrojonej ofensywy mającej na celu wyzwolenie okupowanych przez Moskali ukraińskich ziem Donbasu i Krymu oraz zapewnienie tam porządku i bezpieczeństwa dla mirnych mieszkańców; a przy zawieraniu traktatu pokojowego z FR osiągnąć prawną ochronę ludności ukraińskiej na etnicznie ukraińskich ziemiach: Kubaniu, części obwodu woroneskiego, kurskiego i Starodubszczyzny (obwód briański).
W głębszym wymiarze historycznym Imperium Rosyjskie („Trzeci Rzym”), podobnie jak wcześniej Trzecia Rzesza, jako wszystkie przebrzmiałe systemy historyczne, ma bezpowrotnie odejść w niepamięć. Możliwe, że historyczną misją narodu ukraińskiego jest realizacja hasła UPA „Wolność narodom! Wolność człowiekowi!” nie tylko dla siebie, ale i dla innych narodów uciskanych przez Rosję. Tatarzy Powołżańscy, Baszkirzy, Kaukazczycy mają takie samo naturalne prawo do wolnego życia, jak wszystkie inne narody świata, jak zresztą i sami Rosjanie. W dążeniu do własnej wolności nie zapominajmy o tej powszechnoludzkiej wartości wobec innych ludzi.
Wasyl KUJBIDA
«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF auf Wikimedia Commons ↗ · Maschinelle Übersetzung
