Seite · S. 2Originalseite ↗
Kreml rozegrał przeciwko Ukrainie „Mecz śmierci”
Слово Просвіти, №20 за 2012 рік
Andrij PARUBIJ, deputowany ludowy Ukrainy
Niedawno miałem okazję obejrzeć nowy propagandowy rosyjski film „Mecz”. Dlatego chcę podzielić się z wami swoimi wrażeniami. Ten, kto myślał, że to film o piłce nożnej (jak pozycjonują go autorzy) albo o wojnie czy miłości (jak rzekomo wynika z zapowiadanej fabuły), myli się. W rzeczywistości jest to ideologiczny „agitprop”, który wprowadza filozofię i koncepcję propagowanego przez kremlowskich przywódców „Ruskiego miru”. Nieprzypadkowo film został zrobiony za budżetowe pieniądze Federacji Rosyjskiej. Dlatego zdecydowana większość negatywnych bohaterów filmu wyróżnia się tym, że mówi po ukraińsku, nosi niebiesko-żółte wstążki lub wyszywanki. W „tłumach” Ukraińcy przedstawieni są jako kolaboranci, antysemici i po prostu moralne potwory. W rzeczywistości ten film całkowicie podpada pod artykuł 161 Kodeksu karnego Ukrainy, zgodnie z którym umyślne działania, skierowane na rozniecanie wrogości i nienawiści narodowej, rasowej lub religijnej, na poniżanie honoru i godności narodowej, karane są ograniczeniem wolności na okres do pięciu lat. Ocenę filmu powinna wydawać nie komisja ekspercka Państwowej Agencji ds. Kina, a Służba Bezpieczeństwa Ukrainy. Ale niestety, ludzie, którzy znaleźli się u władzy na Ukrainie, zamiast zapewnić bezpieczeństwo narodowe, sprzyjają zewnętrznej ekspansji na Ukrainę. Zapewniają informacyjną, humanitarną, duchową inwazję Rosji na Ukrainę. Na przykład polityka oświatowa ministra Tabacznyka całkowicie współgra z ideologią tego filmu. Tylko w innej sferze. Chcę odpowiedzieć obrońcom filmu, którzy twierdzą, że to tylko dzieło artystyczne, próba zrozumienia skomplikowanych ówczesnych realiów na Ukrainie. Wyjaśnijcie mi, dlaczego rosyjska kinematografia za kremlowskie budżetowe pieniądze nie kręci filmu o armii generała Własowa — największym kolaboracyjnym oddziale w II wojnie światowej, który liczył prawie 800 tysięcy rosyjskich ochotników? Swoją drogą, 300 tysięcy z nich brało udział w słynnym oblężeniu Stalingradu. Toż to jaka fabuła, jaki dramat! Ot tam można by było wykorzystać „genialny” artystyczny zabieg z użyciem języka, na przykład, żeby główny bohater — uczciwy czerwonoarmista, heroiczny obrońca Stalingradu — mówił po ukraińsku. Albo film o haniebnym pakcie Mołotow—Ribbentrop, gdzie kierownictwo ZSRR (a FR uważa się za ich następcę prawnego) zawiera z Hitlerem tajne porozumienie o podziale Europy. O wspólnej defiladzie wojskowej w Brześciu. A w tym czasie Ukraińcy na Ukrainie Zakarpackiej pod niebiesko-żółtą flagą jako pierwsi w Europie zbrojnie występują przeciwko koalicji hitlerowskiej 15 marca 1939 roku. Według mojego przekonania, II wojna światowa zaczęła się właśnie wtedy. Czy możecie sobie wyobrazić, żeby w Rosji kręcono takie filmy za środki budżetowe? Historia Ukrainy jest skomplikowana. Ale my sami w niej się rozeznamy, bez pomocy z zewnątrz. A Rosjanie niech rozeznają się w swojej historii, jeszcze bardziej skomplikowanej, tragicznej i niejednoznacznej. Kiedy Hiszpanie doszli do pojednania narodowego, wznieśli pomnik wszystkim poległym w wojnie domowej. I wyryli: „Tu leży Hiszpania”. Nikt nie pisał im recept na pojednanie ani w Paryżu, ani w Rzymie, ani w Berlinie. Dlatego właśnie znaleźli zgodę w społeczeństwie. A my będziemy błądzić manowcami, dopóki naszą historię będą nam pisać w stolicy innego państwa.
«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF auf Wikimedia Commons ↗ · Maschinelle Übersetzung
