Емблема «Просвіта»Prosvita.DigitalWissen · Menschen · Zukunft
Seite · S. 1Originalseite ↗

Majdan czy Antymajdan?

Слово Просвіти, №22 за 2014 рік

Co począć z Majdanem, gdzie jeszcze dwa miesiące temu doszło do strzelaniny wśród majdanowców? Przypominacie sobie ten incydent na Chreszczatyku 31 marca, którym tak delektowały się rosyjskie kanały telewizyjne. Swoją drogą, kłótnia już wtedy wybuchła z powodu sporów — rozbierać barykady czy nie? Petro ANTONENKO Rozróżniajmy pojęcia. Jest MAJDAN jako ogromne zjawisko społeczne, fundament Eurorewolucji na Ukrainie, która zmiotła zbrodniczy reżim i otworzyła nam drogę do odnowy kraju. I jest Majdan jako wizualny, fizyczny przejaw tego zjawiska społecznego, czyli to, co stoi (siedzi, leży, chodzi) w centrum Kijowa. Czy może to drugie pozostawać w obecnym stanie? Nie może! Ale w burzliwych dyskusjach, które rozgorzały obecnie, czuć jakąś zamianę pojęć, zamianę MAJDANU — Majdanem. Co mówią przeciwnicy likwidacji (zniesienia, skrócenia, przeformatowania) owego drugiego Majdanu? Najgłośniejszym jest tutaj tak zwany „sektor społeczny”. Na dniach opublikował on Manifest Majdanu. Ogłosiło go kilka „organizacji społecznych”, w których nazwach tak czy inaczej pojawia się Majdan. Należy zaznaczyć, że przez wszystkie miesiące Eurorewolucji ten sektor społeczny nigdy nie cierpiał na nadmierną skromność. Ze sceny Majdanu i wokół niej sypały się oświadczenia o dominancie właśnie tego „sektora społecznego” w rewolucji, oświadczenia w stylu „Majdan zebraliśmy my, a nie politycy”. Ale Majdan, Eurorewolucja były co najmniej trójjedynym strumieniem. Pierwsza składowa — opozycyjne partie polityczne, przede wszystkim „Batkiwszczyna”, „Swoboda”, „Udar”. Druga — sektor społeczny, mimo jego pstrokatości, waśni, efemeryczności wielu organizacji społecznych, które mnożyły się i płodziły w biegu. Trzecia składowa — ukraiński biznes, od miliarderów po mały i średni, prywatnych przedsiębiorców, bez których „sektor społeczny” nie miałby nawet szklanki herbaty. To tyle, jeśli chodzi o udział w rewolucji. Dlatego warto, by niektórzy chociaż teraz byli skromniejsi. Bo wszystko to trwa nadal, to bezapelacyjne mówienie „w imieniu Majdanu”. Ale w jego imieniu mówią inni ludzie, przy czym z większymi podstawami. „Prawy Sektor planuje usunąć barykady i odblokować drogi w centrum Kijowa” — oświadczył członek rady politycznej tej partii Ihor Kryworuczko. Na konferencji prasowej dodał, że Majdanu nie można rozwiązać ani fizycznie, ani moralnie, ale „stopniowo degraduje on, schodząc do poziomu Antymajdanu”. „Obecnie, przechodząc przez Majdan, można zauważyć nietrzeźwych ludzi w kamuflażu, którzy biorą udział w konfliktach lub demonstrują zachowanie niegodne majdanowca. Wielu z tych, którzy mieszkają obecnie w namiotach, nie było na rewolucji, ale teraz z jakiegoś powodu uważani są za majdanowców” — powiedział Kryworuczko. A co mówią ci, którzy nie życzą sobie jakichkolwiek zmian obecnego Majdanu? Główny argument — Majdan musi stać, żeby kontrolować władzę. Co na to odpowiedzieć? Jeśli społeczeństwo nie jest zdolne inaczej kontrolować władzy, to kiepsko z nami i daremna była Eurorewolucja. A kto właściwie ma koordynować tę kontrolę władzy ze strony Majdanu, mówić w jego imieniu? Warto przypomnieć, że w szczytowym momencie rewolucji, w styczniu, utworzono Ogólnoukraińskie Zjednoczenie „Majdan”. Wtedy tak było trzeba. Po zwycięstwie rewolucji OZ zeszło w cień. Ale przypomnijmy, kogo wybrano do Rady OZ „Majdan”. To Poroszenko, Turczynow, Jaceniuk, Koszułynski, Parubij, Mochnyk, Kliczko, Tiahnybok, Kyryłenko, Sobolew. Wszyscy oni są u władzy, na stanowiskach od nowo wybranego prezydenta po ministrów, przewodniczących frakcji parlamentarnych obecnie rządzącej koalicji. U władzy, na stanowiskach państwowych są także tacy członkowie Rady jak Tetiana Czornowoł, Wiktorija Siumar — do niedawna „sektor społeczny”. Właściwie wymienione osoby mają „pakiet kontrolny”, większość w tej Radzie. To czyżby oni mieli kontrolować władzę? Konkretnym przejawem „kontroli” są wypady desantów z Majdanu na pikietowanie instytucji państwowych, od parlamentu po Gabinet Ministrów i ministerstwa. Ale czyż Ukraińcy, obywatele, nie są już zdolni wyjść na pikiety i czy do tego trzeba mieć etatowych „pikietmenów”? Nie rozchodzić się, dopóki władza nie spełni żądań Majdanu — oto bodaj główna teza majdanowców. We wspomnianym Manifeście znajduje się długaśna lista żądań: pierwszoplanowe, na bliską perspektywę, długoterminowe. Zwyczajny zestaw słusznych haseł, tego, co rzeczywiście trzeba robić w państwie. Dziwna jest nie tylko abstrakcyjność żądań w stylu powszechnej prawdy i sprawiedliwości, ale też żądanie jakichś terminów tej „sprawiedliwości”. Tak, jakby można było powiedzieć, że do środy takiego a takiego dnia w państwie nie wszystko jest w porządku i Majdan musi stać, a od czwartku wszystko jest w porządku i rozchodzimy się. Ciąg dalszy na str. 4

S. 4 · Originalseite ↗

Zakończenie. Początek na str. 1. Albo „odnowienie władzy”. Zdaje się, że nie zauważają, iż w kraju jest już nowy prezydent, nowy rząd, nowa koalicja w parlamencie. A w wykazie „żądań” wciąż widnieje… „dymisja Rządu Azarowa”. Kto i kiedy to pisał „w imieniu Majdanu”? „Majdan nie rozejdzie się, dopóki nie zostaną spełnione żądania: ukaranie przestępców, lustracja, zmiana systemu władzy, ustanowienie porządku konstytucyjnego wobec obywateli”: te żądania z Manifestu to program działań na lata i lata. Ale dość podliczania tego, co wykonane i niewykonane. Bo problem nawet nie w tym, że centrum europejskiej stolicy zamieniono obecnie w śmietnik, najważniejsze jest to, że trwanie Majdanu zdaje się podkreślać — rewolucja nie zwyciężyła. To błędna teza i psychologia. Nawet jeśli ktoś powie, że nie zwyciężyła, bo jej cele, ogłoszone przez Majdan, wykonano tylko w 10 procentach, należy stwierdzić — REWOLUCJA ZWYCIĘŻYŁA. Nowa Ukraina istnieje! A dalej ogromna praca nad tworzeniem tej nowej Ukrainy. Niedawno jeden z majdanowców oświadczył: „Jeśli stąd odejdziemy, więcej nas tu nie wpuszczą”. Genialne w swojej naiwności samoobnażenie. Wychodzi na to, że na Majdan „wpuszczają”, i według takiej logiki Majdan zebrał się nie dzięki „społeczeństwu”, a za pozwoleniem reżimu Janukowycza? Ci, którzy tak mówią, zdaje się, nawet nie zrozumieli, że w każdym dniu mogą wyjść na nowy Majdan, bez tego, by ich „wpuszczano”. Jak być? Majdan, ten wizualny, musi pozostać. Ale przeformatowany, tylko po prawej, parzystej stronie Chreszczatyku: tam, między Głównym Urzędem Pocztowym a Domem Związków Zawodowych, mogą stanąć dziesiątki namiotów i niech stoją na tych szpetnych „szklarniach” „Globusa” choćby latami. Chreszczatyk trzeba uwolnić od barykad i śmietników. I od transportu też: rzeczywiście można uczynić go pieszym, jak w wielu stolicach. Niezwłocznie trzeba zwolnić wszystkie budynki administracyjne: jeśli Majdan stał za nową władzą, to jak można stać przeciwko tej władzy, którą on zrodził? Po co niemal pół roku majdanowcy blokują międzymiastowy punkt rozmów Głównego Urzędu Pocztowego? Ludziom, za których stał Majdan, stworzono problemy, państwu, za które stał Majdan, zablokowano wpływy do budżetu. Czy to jest normalne? A ducha Majdanu, ten MAJDAN trzeba nie tylko zachować, ale rozbudowywać. Przede wszystkim uczcić pamięć Bohaterów Majdanu. Wspaniały projekt Memoriału opracował członek „Proświty”, laureat nagrody im. Szewczenki Anatolij Hajdamaka. Są też ciekawe propozycje modernizacji przestrzeni Majdanu, przekształcając go z miejsca zamieszkania w miejsce generowania nowych idei. Majdan musi rozwijać w ukraińskich obywatelach poczucie patriotyzmu, propagować wartości moralne, zdrowy styl życia. Tutaj proponują zamiast wojskowych namiotów, które dawno straciły przyzwoity wygląd, ustawić nowoczesne namioty w rodzaju „sfera”, w których będą mogli pracować dziennikarze, artyści, pisarze, fotografowie, specjaliści IT. Słowem, MAJDAN był i pozostaje — jako symbol odnowionej europejskiej Ukrainy, jako puls prawdziwego, a nie pokazowego patriotyzmu. Petro ANTONENKO. Na Donbasie. Na Donbasie – krzyki, krew, pożary, spadają przestraszone szyby kopalniane. Palą Moskale i janczarzy nasze niebiesko-żółte flagi. Ładuj się bólem, moja broniu, bij, nie odstępuj ani na piędź — niech zginą okupanci trzykrotnie, niech na zgliszczach spłoną! Na Donbasie już nie ma schronienia ani dziecko, ani matka, ani trawa. Tam strzela w ukraińską mowę i w wyszywaną koszulę Moskwa. Ładuj się bólem, moja broniu, bij, nie odstępuj ani na piędź — niech zginą okupanci trzykrotnie, niech na zgliszczach spłoną! Na Donbasie — roty moskali, w Groznym trenowani kaci, wiedzą jak ludzkie brzuchy rozpruwać, pętle z ludzkich żył pleść. Ładuj się bólem, moja broniu, bij, nie odstępuj ani na piędź — niech zginą okupanci trzykrotnie, niech na zgliszczach spłoną! 24.05.2014, Koncza-Ozierna. Szarańcza. Nadleciała szarańcza z Rosji, chmurą na mój Donbas legła, kłębi się, niczym skrzydlate żmije, pożera wszystko wokół do cna. Chłopcy, pomódlcie się do ikony, miotacz ognia na ramiona — i naprzód! Niech żyją stepy i hałdy, niech zginie putinowska horda! Nadleciała szarańcza rosyjska, spadła na ługańskie sianożęcie. Słychać wołanie rannego wojska, ukraińscy żołnierze krzyczą. Chłopcy, pomódlcie się do ikony, miotacz ognia na ramiona — i naprzód! Niech żyją stepy i hałdy, niech zginie putinowska horda! Nadleciała szarańcza zza Donu, stworzona żelazna robactwo z imperialnego synchrofazotronu, zabójcza, lecz pusta, jak kłamstwo.

«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF auf Wikimedia Commons ↗ · Maschinelle Übersetzung

Емблема «Просвіта»Prosvitianyn