Seite · S. 1Originalseite ↗
CO NAM „PRZYPADEK TABACZNIKA"?
Слово Просвіти, №23 за 2011 рік
LIST CZYTELNIKA DO REDAKCJI!
Wołodymyr FERENC, Iwano-Frankiwsk
Właściwie nie istnieje żaden szczególny „przypadek Tabacznika", jest natomiast zjawisko stale identycznej reakcji na podobne postacie, które zawsze pojawiały się w historii Ukrainy. Nigdy nie brakuje zleceniodawców rozumnego, systemowego i bezlitosnego wykorzeniania wolnego ukraińskiego ducha. Gdybyśmy tę sytuację przenieśli na czasy kolonizacji Ameryki Północnej, to przemówienia ówczesnego ministra edukacji o dobru, jakie ich oświata przyniesie kulturze Apaczów, z pewnością były podobne do wypowiedzi i wywiadów Dmitrija Tabacznika. Wszystko jakby dla poprawy jakości edukacji tubylców, lecz z szczególnym pietyzmem wobec języka wieloletnich kolonizatorów i ani słowem o gwarantowanej przez państwo ochronie języka państwowego. Słuchając jego wywiadu w radiu „Echo Moskwy", pewien rosyjski słuchacz z zachwytem rozpoznał w nim przyrodzonego ministra edukacji Rosji: „Это что, был отчет украинского министра о проделанной работе? Так такое, кажись, в Кремле надо говорить или на Лубянке, а не на „Эхе"!" Pełną diagnozę przypadku Tabacznika można znaleźć w rozumnym i bardzo trafnym artykule znanego dziennikarza Okary „Дмитрій Владимировичъ Табачникъ. Welcome to Russia!" (UNIAN). Już przebrzmiały głośne i teatralne antytabacznikowe akcje, po których talent zamówionego bojownika z nacjonalizmem Ukraińców w Ukrainie jeszcze bardziej rozkwitł i nabrał sił.
Niestety, nie było oczekiwanych poważnych działań w obronie praw ze strony naszej rozsądnej i patriotycznej elity. Nie wierzmy, że nie mamy fachowców, zdolnych władać prawem, zdolnych precyzyjnie opisać skład przestępstwa ministra. Ten „skład przestępstwa” każdy prosty Ukrainiec wyczuwa intuicyjnie. Oczywiście nauka prawnicza w służbie władzy natychmiast udowodni, że żadnego przestępstwa wobec Ukraińców nie ma, a wspomniany minister jeszcze zasługuje na podziękowania za progresywne nowacje, demonstruje taką głębię patriotyzmu, jakiej nie mają żadni nacjonaliści. To, że profesjonalna myśl prawnicza nie spieszy się, by stanąć w obronie samobytności Ukraińców i 10. artykułu Konstytucji, nie próbuje szturmować swoimi pismami tak zwanych „skorumpowanych ukraińskich sądów”, oznacza tylko to, że na świecie duch kolonializmu pozostał tym samym, jakim był jeszcze w czasach podboju aborygenów Ameryki i czarnego niewolnictwa. Te odiozowe osoby, które bezczelnie rusyfikują wyjątkowy świat Ukraińców, są złymi zjawami snu oszołomionego, sennie okradzionego, ostrożnego i jeszcze nieodważniałego na wolności narodu. Ukraińcy nie powinni spać, bo nieszczęście nigdy nie śpi. Bądźmy szczerzy wobec siebie: kolonialny rosyjski duch przez ostatnie 20 lat tak i nie wyszedł z Ukrainy, można go jedynie wypędzić i wyrwać z naszego prostego życia jak chwast. Duch imperium żyje, dopóki się przed nim bronimy, dlatego prowokuje nas do emocji i żywi się naszymi nerwami. A najlepsza obrona nie jest polityczna, lecz osobista, i leży w rękach każdego Ukraińca — trzeba żyć tak, jakby nie było żadnego Tabachnyka, tysięcy płatnych „trolli internetowych”, śmiertelnie szkodliwej telewizji, sprzedajnych polityków i fałszywych zbawców narodu. Nie wystarczy po prostu ignorować, trzeba wymagać tego, czego potrzebuje wolny Ukrainiec, tworzyć i podtrzymywać wokół siebie ukraiński świat! To właśnie jest walka o własną sферę istnienia i rozwoju. Czyżby Dmytro Tabachnyk w epoce Internetu mógł zrobić cokolwiek przeciwko narodowej samoświadomości ukraińskiej młodzieży? Wysiłki adeptów prorosyjskości, najemników „russkogo mira” hałaśliwie „odrabiają” niezłe obce finansowanie. Największym efektem, który im się zalicza, jest marnowanie naszego czasu na dyskusje, odwracanie uwagi drobnostkami niekulturalnymi i prowokacjami, mającymi na celu przeszkodzić naszej systemowej, precyzyjnej i nieuchronnej narodowej reakcji. Kto jest rozumny, a wśród Ukraińców takich bardzo wielu, zawsze znajdzie właściwe, wyważone słowo i czyn. Ostatnia teza jest równoznaczna z hasłem „Ukraina ponad wszystko!”, ale nie na sztandarach polityków, lecz w praktyce. Z rozumieniem siły i prawdy. Musimy nauczyć się podejmować jednolite decyzje ogólnonarodowe i jednomyślnie je wykonywać, nie rozpraszając się głosami z boku. Jeśli w tym momencie stanie nam na drodze coś w stylu tabachnykowskim albo coś charyzmatycznego i zbankrutowanego, zostanie zmiecione z drogi i naród pójdzie dalej, bo trzeba iść, być Ukraińcami, silnymi w sobie każdego dnia.
Z OKAZJI 70-LECIA URODZIN IWANA MYKOŁAJCZUKA
10–12
JURIJ ILLIENKO: „ZACZĄĆ OD POCZĄTKU”
Ciąg dalszy tematu na str. 3
«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF auf Wikimedia Commons ↗ · Maschinelle Übersetzung
