Seite · S. 3Originalseite ↗
KREMLOWSKA PROWOKACJA ŚWIATOWEGO MASZTABU
Слово Просвіти, №24 за 2011 рік
Politycznie krótkowzrocznej lwowiance Hannie Herman chciałbym doradzić (ona zresztą udziela takich rad wszystkim i przedstawia je jako ostatnią instancję prawdy), by na zawsze zapamiętała niepisane moskiewskie prawo: tam, gdzie coś świeci pozytywnie dla Ukrainy — w Europie czy na świecie — tam kończy się wszelka miłość i elementarny szacunek Moskwy dla Ukrainy. Oto świeży przykład: moskiewska tymczasowa miłość skończyła się po wizycie Putina w Kijowie 18 kwietnia i wobec Janukowycza, i wobec Ukrainy; skończyła się ta miłość także po obietnicy Europy „stowarzyszonego członkostwa w Unii Europejskiej”, nie mówiąc już o „Unii Celnej” i „Euro 2012”. Czym jest lwowski „janukowiczgejt” — jeśli nie taśmami majora Melnyczenki czy „faszyzmem” i „neonazizmem” Wiktora Juszczenki, którego „żona Amerykanka jest agentką CIA”?! Najwyraźniej nieprzypadkowo nawet regionałka Olena Bondarenko w programie „Szuster Live” wypaplała, że to moskiewski scenariusz, zorganizowany przez Kreml. A przecież ona jest bliżej Prezydenta i Ołeksandra Jefremowa. Jej lepiej widać. Tak więc na wspomnianym politycznym przedstawieniu radczyni Prezydenta Hanna Herman na próżno się starała, by przypodobać się kolesniczenkom, ironicznie broniąc i usprawiedliwiając z właściwą jej cyniczną jadliwością „profesjonalnych moskiewskich dziennikarzy”, którzy najwyraźniej jeszcze w nocy zajęli miejsca dogodne dla politycznego targu.
* * * A teraz małe wprowadzenie historyczne. Ta prowokacja prorosyjska zaczęła się od zwykłego świstka papieru, podsuniętego przez Moskwę. Ten świstek z Dumy Państwowej — ustawę „O czerwonej fladze” ktoś z komunistów przyniósł do Rady Najwyższej. „Mądrale” z większości w Radzie Najwyższej przetłumaczyli ją na język ukraiński. Przecinek w przecinek i kropka w kropkę. Po tłumaczeniu moskiewski świstek stał się ukraińskim projektem ustawy. Za tym projektem 21 kwietnia prorosyjska większość Rady Najwyższej zagłosowała, dociągnąwszy do kompartyjnej braci regionałów i gnuśnych wężyków z partii Łytwyna, pod przewodnictwem plastelinowego spikera pana Łytwyna, który bawi się w politykę, nie widząc przed nosem najbliższej perspektywy. Także własnej. Potem komedia Rady Najwyższej ciągnęła się dalej w politycznych przedstawieniach Szustera-Kisielowa, z udziałem apologetów Kremla. Znanemu ukrainofobowi z Partii Regionów — Kolesniczence — wtórowali przedstawiciele prokremlowskich, jeśli nie wprost moskiewskich organizacji „Rodina” (osławiony Ihor Markow) i „Russkoje jedinstwo” na Ukrainie. Właśnie ta prokremlowska triada na całą Ukrainę oświadczała, że mimo wszystko pojadą do Lwowa, ponieważ w ich drużynie są bokserzy, ciężkowagowcy i będą mogli pograć nie tylko mięśniami. Po takich deklaracjach na całą Ukrainę powinny były przebudzić się pewne organy państwowe. Bo w takich przypadkach w głowach rodzi się myśl o takim pojęciu, jak profilaktyka, która zapobiega chorobie. Służba Bezpieczeństwa Ukrainy (a także Ministerstwo Spraw Wewnętrznych!) powinna była zająć się tymi odesko-krymskimi chuliganami i ostrzec ich. Nic podobnego — i SBU, i MSW milczały. Chuligani spokojnie wyjechali do Lwowa, uzbrojeni nie tylko w kije bejsbolowe, ale i w pistolety, ochraniając ogromny czerwony płat materiału, który ani trochę nie przypominał flagi, jaka zawiała 30 kwietnia 1945 roku nad Reichstagiem. Porucznik Armii Czerwonej,
Ukrainiec Ołeksij Berest wraz z Rosjaninem M. Jegorowem i Gruzinem M. Kantarią zatknęli ten sztandar. M. Jegorow i M. Kantaria zostali bohaterami ZSRR, a Ukrainiec O. Berest trafił do obozów w Permie. Dopiero za rządów Wiktora Juszczenki sprawiedliwość zatriumfowała — za swój berliński wyczyn O. Berest został pośmiertnie Bohaterem Ukrainy. Na kilka dni przed wspomnianą ogólnoukraińską prowokacją, którą przewidział mer miasta Lwowa Andrij Sadowy, można było zapobiec lwowskim wydarzeniom. Mer Lwowa w transmisji na żywo zwracał się do organów ścigania, ostrzegając, że przygotowywana jest ogólnoukraińska prowokacja. Mądrym słowom mera Lwowa, pana Sadowego, stołeczni przywódcy w Kijowie nie wsłuchali się, w gruncie rzeczy wspierając prokremlowską prowokację młodchików z „Russkogo jedinstwa”, „Rodiny”, na sztandarach której jest już śmierć odeskiego studenta — Ukraińca Maksyma Czajki. Prokremlowscy i wysokozdradliwi prowokatorzy nie zostaną ukarani także dziś. O tym właśnie oświadczył w telewizji, jeszcze przed śledztwem, szef Departamentu Bezpieczeństwa Publicznego MSW Ukrainy, generał-major milicji Wiktor Ratuszniak: prowokacje 9 maja we Lwowie, jak twierdził, dokonywali ludzie z opaskami Ogólnoukraińskiego Zjednoczenia „Swoboda”. O odesko-krymskich młodchikach — prowokatorach z pistoletami w rękach — nie wspomniał ani słowem. Teraz Kolesniczenko, Simonienko i Dobkin — z Charkowa, Ługańska, Donieckа, a także rosyjscy komuniści — zamierzają 22 czerwca przyjechać do Lwowa. Mogiłami czerwonoarmistów pokryta jest cała Ukraina. Chciałoby się zapytać niektórych „odesitów” i „krymczaków”: czy chcecie pokłonić się żołnierzom II wojny światowej, położyć kwiaty na ich mogiłach, oddać hołd pamięci? Dlaczego więc chcecie obchodzić ten żałobny Dzień właśnie we Lwowie, ale nie z kwiatami, lecz z kijami bejsbolowymi i pistoletami w rękach? Dlaczego odesici nie mieliby dziś odnaleźć prochów tysięcy rannych czerwonoarmistów, których enkawudziści, wycofując się, wywozili z wojskowych szpitali ciężarówkami i „wysypywali” wprost do Morza Czarnego? Dlaczego sewastopolanie nie położą kwiatów na uczczenie tych, których w bunkrach i schronach wysadzał kontradmirał F. S. Oktiabrski? Tam spoczywa прах żołnierzy, marynarzy, inżynierów-budowniczych tych bunkrów, lekarzy, pielęgniarek i sanitariuszek.
Sam Oktiabrski odleciał 29 czerwca 1942 roku do Kwatery Głównej w Moskwie na amerykańskim „Douglasie”, pod serie z automatów obrońców Sewastopola. Kontradmirał oszukał Kwaterę Główną, zapewniając, że żołnierzy i marynarzy jest nie więcej niż 2,5 tysiąca. W rzeczywistości było ich około stu tysięcy. Do niewoli dostało się zaledwie 78! Tego dnia F. S. Oktiabrski nie zabrał na swój „partyjny” samolot ani jednego rannego sewastopolca, ratując własną skórę, i najpewniej właśnie za to w latach 60. otrzymał tytuł Bohatera? Dlaczego? Dlaczego? Dlaczego? Przeszkadza polityka? Reprezentacja w partii, jej ideologia? Dlaczego „poszukiwaczowi prawdy” z Lwowa, historykowi Aleksandrowi Swistunowowi, wraz z Ihorem Markowem, liderem partii „Ojczyzna”, i Serhijem Aksonowem, liderem partii „Rosyjska Jedność”, nie odpowiedzieć na ustawę Dumy Państwowej, nie rozwinąć czerwonego płótna nad głowami i nie pojechać pod Moskwę czy pod Stalingrad — „na pola srażenij” — i wreszcie nie pochować tych żołnierskich przestrzelonych czaszek, którymi do dziś bawią się chłopcy w piłkę? Na to nie ma czasu wśród ukrainofobów — jest czas, by przyjechać do Lwowa i 22 czerwca zorganizować „drugą serię” tej samej prokremlowskiej prowokacji! Właśnie o tym oświadczyli komuniści z Ukrainy (P. Symonenko) i Federacji Rosyjskiej (G. Ziuganow): „22 czerwca przejdziemy marszem ulicami Lwowa”. A dlaczego nie Moskwy, Stalingradu, Sewastopola, Odessy, Chatynia? Dlaczego towarzysze Symonenko i Ziuganow nie mogliby zabrać ze sobą towarzyszy Cybenki, Goluba, Aleksandrowskiej i młodego, energicznego odesity Carkowa (komuniści-posłowie w Radzie Najwyższej), wziąć na barki po łopacie i pod czerwonym sztandarem bojowym z napisem — „Komuniści, naprzód!” — nie pojechać na podmoskiewskie pola i nie pochować po ludzku szczątków żołnierzy Armii Czerwonej, których czaszki wietrzeją i suszą się pod wiatrami i promieniami słońca? Więc za łopaty, towarzysze! Bo jedno to plotkować językiem, a drugie kopać łopatą. Potępiając słowami nowo upieczonych kapitalistów, w rzeczywistości symonenkowcy złączyli się z kapitałem (nie Karola Marksa) wszechukraińskich szachrajów, których u nas z jakiegoś powodu nazywa się „oligarchami”. Teraz, wsparci finansami i stanowiskami, neokomuniści o starych przyzwyczajeniach już siedzą na karku ukraińskich pracujących. Pozostał ostatni komunistyczny etap — wdrapać się na ukrain-
«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF auf Wikimedia Commons ↗ · Maschinelle Übersetzung
