Емблема «Просвіта»Prosvita.DigitalWissen · Menschen · Zukunft
Seite · S. 15Originalseite ↗

WIADOMOŚĆ PRZYNIOSŁY SROKI: „CZTERDZIEŚCI!”

Слово Просвіти, №25 за 2004 рік

— Jestem wielkim optymistą. Obserwując procesy, które trwają między Ukrainą a Europą, odczułem na sobie pozytywne zmiany, które zaszły w tym roku. Na przykład pewien angielski zespół przyjechał na Ukrainę, aby zrealizować wspólny projekt z „WW”, potem odbyło się wydarzenie pod nazwą „Francuska wiosna”, którego na Ukrainie dotąd nie było. Francuzi włożyli wiele wysiłku w jego przeprowadzenie. Potem były Dni Europy, które w tym roku okazały się o wiele poważniejsze i bardziej masowe niż w ubiegłym. I wreszcie, Ukraina zwyciężyła na „Eurowizji”. Chociaż my, dorośli ludzie, możemy zrozumieć, że takie wydarzenia jak „Eurowizja” nie odbywają się bez polityki. To znaczy, że pewne kręgi polityczne w Europie chcą zwrócić właśnie pozytywną uwagę na Ukrainę, stworzyć jej pozytywny wizerunek. Była to pomoc z zewnątrz, bo ani Rusłana, ani jej sponsorzy nie mieli tak dużych środków, zważywszy na to, że „Eurowizja” kosztuje bardzo drogo. Teraz odczuwamy zainteresowanie ambasad państw zagranicznych, co z kolei oznacza, że w ich programach figurują właśnie takie rodzaje współpracy z Ukrainą. Na przykład pomagają sprowadzić na nasz festiwal zespoły z ich krajów i to jest wielki plus. Na tym tle negatywny wizerunek ma nasze państwo, które praktycznie nie wspiera projektów podobnych do „Kraju marzeń”. Przy tym wspiera pewnych wykonawców, których muzyka absolutnie nie pasuje młodzieży. Czyli przeważa posowiecka kultura muzyczna. Dziwisz się, kogo mogą zainteresować te „playbackowe” koncerty? Państwo wspiera pewne stereotypy kulturowe, które już nie odpowiadają współczesnym gustom Ukraińców. A dlatego młodzież, przy braku pozytywnych zmian w naszym państwie, patrzy na Zachód, chłonie te pozytywne ruchy muzyczne, w szczególności modę na etnikę, na folklor, który ostatnio jest bardzo popularny w Europie. Ale to prawdziwy, autentyczny folklor, a nie postsowiecki, który kojarzy się z czerwonymi syntetycznymi szarawarami i wykonywaniem ludowych pieśni pod instrumenty klawiszowe, z zajeżdżonym hopakiem w czerwonych gumowych butach. — Chciałoby się usłyszeć o Pana stosunku do polityki. Czy ona jakoś przecina się z twórczością? — W obecnych warunkach nie interesować się polityką jest niemożliwe. Pomieszkaliśmy we Francji i zobaczyliśmy, że w Europie bycie nie na bieżąco z wydarzeniami politycznymi oznacza, że człowiek jest po prostu „baranem”, jest nienowoczesny i obojętny na własny los. Że ma wreszcie niewolnicze myślenie. A jeśli chodzi o styczność naszej działalności twórczej z polityką, to zespół często zapraszają na wydarzenia, które mogą być pod patronatem pewnej siły politycznej czy lidera politycznego. I trzeba rozbierać się, co się dzieje, co propaguje ten czy inny działacz, w jaki sposób wykorzystuje wizerunek artysty. Także trzeba wiedzieć, że w warunkach kampanii wyborczej to „wykorzystanie” się nasila. Nawet jeśli proponują zagrać na Dniu miasta czy, powiedzmy, Dniu młodzieży, może to mieć pewien podtekst polityczny. Co więcej, orientuję się na swoje sympatie czy antypatie. Kiedy wykonawca nie ma twardej pozycji, w tym społecznej czy politycznej, i jest mu wszystko jedno, dla kogo grać — byle tylko dali pieniądze — oznacza to, że człowiek obniża swoją poprzeczkę moralną. Dlatego, że dzisiaj zarobiłeś pieniądze i pomogłeś jakiejś osobie dojść do władzy, a jutro ta sama osoba uczyni twoje życie gorszym. Czyli wykonawca zrobił może i lepiej sobie, ale obywatelom Ukrainy — wręcz przeciwnie. — Często jeździ Pan za granicę. Jaki jest stosunek do Pana jako wykonawcy z Ukrainy i do Ukraińców w ogóle? — Ogólnie pozytywny. Jest pewna sympatia. Za granicą mamy lekkie i przyjemne koncerty, bo czuć sympatię i nostalgię, zwłaszcza wśród Ukraińców, którzy tam mieszkają. Tam nie potrzeba wiele wysiłku, żeby podnieść publiczność, zmusić ją do tańca. Na przykład w Rosji jest pewien ruch antyukraiński, ale ten odsetek agresywnych elementów jest bardzo niewielki. Ogólnie Rosjanie dość życzliwie odbierają Ukraińców. — Czy stosunek do Ukraińców w Rosji w ostatnich latach się zmienił? — Według moich obserwacji, istotnie się zmienił. 4-5 lat temu był pełen pozytyw w stosunku do nas. Teraz wizerunek naszego państwa zmienia się dzięki samej Ukrainie i dzięki tworzeniu tego — z reguły negatywnego — wizerunku przez wyspecjalizowane rosyjskie struktury poprzez środki masowego przekazu. Na początku lat 90. Rosjanie uważali Ukraińców za „braci mniejszych”, którzy zabłądzili i z głupoty nie chcą szybko wrócić z powrotem. Teraz już wiadomo, że Ukraińcy świadomie nie chcą wracać do Związku Radzieckiego, dlatego pojawia się swoista nostalgia za kolonialną przeszłością, za dawnym imperium. I już pojawia się złość. Czyli pojawia się pewien negatyw, choć powtarzam, że w większości stosunek do nas jest pozytywny. Bohdan HDAL. Wasyl Czepurnyj skończył 40 lat. Przewodniczący organizacji obwodowej Ogólnoukraińskiego Towarzystwa „Proświta” im. T. Szewczenki i zastępca przewodniczącego Ogólnoukraińskiej „Proświty”, pełnomocnik Komitetu Rady Najwyższej Ukrainy ds. wolności słowa i informacji w obwodzie czernihowskim, znany dziennikarz i działacz społeczny, Wasyl Fedorowycz wraz ze swoimi towarzyszami z „Proświty” i Ruchu w grudniu 1992 roku założył gazetę „Siwerszczyna”, pełnił obowiązki jej pierwszego redaktora, owocnie pracuje w „Siwerszczynie” i obecnie, tak samo jak w gazecie „Biła chata”, w ostatnim numerze której znajduje się autorska strona „Prawosławny Czernihów”. Swoją drogą, Wasyl Fedorowycz wiele wysiłku wkłada we wzmocnienie naszej Ukraińskiej Cerkwi Prawosławnej Patriarchatu Kijowskiego. A jeszcze jest głęboko wykształconym człowiekiem, znawcą literatury ukraińskiej i światowej. A jeszcze — zapalonym ogrodnikiem i działkowiczem (w końcu wychował się na wsi, w Awdijiwce w rejonie sosnyckim). A jeszcze, wraz ze swoją żoną Inesą Ftomową, redaktorką gazety „Biła chata”, wychowuje syna-ucznia Arsena. Swoją drogą, Inesa Ihoriwna też obchodzi swoje urodziny, ją też witamy. Małżeństwo dziennikarzy imieniny ma właśnie w przeddzień Dnia dziennikarza Ukrainy. Zarząd obwodowej „Proświty”, kierownictwo organizacji obwodowej Ukraińskiej Partii Ludowej (jubilat jest jeszcze członkiem rady obwodowej UPL), proświcianie obwodu szczerze powitali Wasyla Fedorowycza z jubileuszem. W Czernihowskim Muzeum M. Kociubynskiego obwodowa „Proświta” uczciła jubilata — przeprowadziła wieczór w formie czytań proświciańskich, gdzie wysłuchano kilku bardzo ciekawych referatów. Zasłużony dziennikarz Ukrainy, historyk i krajoznawca Serhij Pawłenko przedstawił właśnie ukończoną przez siebie książkę o współpracownikach sławnego hetmana Ukrainy Iwana Mazepy — wielu wybitnych Ukraińcach, naszych rodakach. Lekarz Iwan Osadciw poruszył ciekawy temat — duchowość i leczenie. A jubilat wygłosił referat o stosunkach ukraińsko-rosyjskich w kontekście historii i teraźniejszości. Prowadzący wieczór, zastępca przewodniczącego obwodowej i przewodniczący miejskiej „Proświty”, zasłużony lekarz Ukrainy Serhij Bohdan udzielił głosu licznym gościom wieczoru. Powitali W. Czepurnoja także ze stolicy — z Komitetu Rady Najwyższej Ukrainy ds. wolności słowa i informacji, Centralnego Zarządu Ogólnoukraińskiej „Proświty”, Ogólnoukraińskiego Towarzystwa Pedagogicznego im. H. Waszczenki, były też powinszowania od kolegów-dziennikarzy, pisarzy, artystów, prośwician. Brzmiała poezja, pieśni, panowała ciepła i szczera atmosfera proświciańskiego święta. Petro ANTONENKO Od redakcji. Odpowiadając na ankietę „Słowa Proświty”, Wasyl Czepurnyj poradził nam przeprowadzenie wywiadu z Ołehem Skrypką. Zamówienie wykonaliśmy. Niech będzie to naszym prezentem dla kolegi Wasyla Czepurnego. Mnoga leta!

«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF auf Wikimedia Commons ↗ · Maschinelle Übersetzung

Емблема «Просвіта»Prosvitianyn