Seite · S. 2Originalseite ↗
UKRAINA NAD PRZEPAŚCIĄ? Więc brońmy się, Ukraińcy! Stójmy twardo na swojej ziemi, nie dajmy zepchnąć się w przepaść!
Слово Просвіти, №28 за 2011 рік
Dzisiaj Ukraina przeżywa być może najtrudniejsze dla siebie czasy, nowy, prawdopodobnie jeden z największych, akt rosyjskiej imperialnej agresji. Współczesna Rosja ogłosiła się następczynią carskiej Rosji, o której Stalin powiedział: „W istocie rzeczy reżim hitlerowski jest kopią tego reakcyjnego reżimu, który istniał w Rosji za caratu”. O tym zgodnie kiwa dwiema głowami orzeł-herb. Moskiewscy ideolodzy, uczeni-pseudo-uczeni wdzierają się w samą duszę, w serce Ukrainy. oddawane są jako „Wzory rosyjskiej sztuki” i leżą w petersburskich i moskiewskich magazynach; już nawet scytyjskie baby w ukraińskim stepie są „dziedzictwem” Moskali. Dzisiaj zaś na grobie Szewczenki w Kaniowie odprawiają służbę moskiewscy popi, przewodnicy „kanonicznego prawosławia” — ideologicznego ostrza tej Moskwy, którą Szewczenko nienawidził i gardził do głębi swojej żarliwej, prawdziwej duszy. A w Odessie do pomnika Szewczenki niosą kwiaty ukraińscy patrioci, a ponad nimi z megafonów krzyczą „rosyjscy patrioci”: „Patrzcie, idą faszyści”, a milicja ochrania właśnie ich. Kto więc jest podstawą, a kto następcą, kto jest poprzednikiem, a kto spadkobiercą? Spróbujmy się w tym rozeznać. Nie zamierzam odpierać moskiewskich pseudo-uczonych, moskiewskiego kłamstwa, kłamstwa wszystkich tych Pogodinów, Karamzinów, ich gołosłownych twierdzeń, na niczym nieopartych, o tym, że najpierw było cielątko, a potem krowa, że Ukraińcy nigdy nie żyli na Ukrainie, albo żyli, a potem nagle porzucili błogosławione naddnieprzańskie ziemie i poszli w zimne zaockie i zawołżańskie lasy — tak jakby ktoś nagle wydał im rozkaz przez radio lub telewizor; cała kultura archeologiczna, wszystkie zagraniczne kroniki świadczą, że od dawna żył tu słowiański (ruski) naród, który miał już dość wysoką kulturę, stworzył państwo Ziemia Ruska, podczas gdy tam, na obecnych moskiewskich i włodzimierskich ziemiach, biegały w niedźwiedzich i wilczych skórach Czudź, Merya, Mordwa, Wiaś. I nazwy Moskwa, Wołga — są mordwińskie. A tu nagle ruszyła się Ruś i poszła cała do Moskowii, i tę pogodinowską galimatias, pomimo licznych wykopalisk archeologicznych, które potwierdzają ciągłość Rusinów, ich kultury materialnej na protoukraińskich ziemiach Naddnieprza, powtarzają i dzisiaj moskiewscy dzicy ideolodzy, którzy prawdopodobnie jeszcze nie zrzucili z siebie tych skór. Naczynia, budynki mieszkalne pobielone z zewnątrz i wewnątrz, oblepione, przystrojone żółtą gliną przyźby były typologicznie tylko tutaj, a tam — czarne chaty, zręby z dziurami pozatykanymi mchem i z pluskwami w szczelinach, te pluskwy były i pozostały oznaką ciągłości Moskali. „Należy powiedzieć — pisze w swojej głębokiej pracy naukowej „Ukraińcy. Skąd jesteśmy i nasz język” akademik H. Piwtorak — że naukowo udowodniona i potwierdzona bezspornymi materiałami archeologicznymi ciągłość rozwoju kultury materialnej na protoukraińskich ziemiach…”. Nie chcę zbytnio naciskać też na słowa ojca światowej historii Herodota o tym, że tam, na tamtych ziemiach „żyli ludożercy”. Sankt-petersburski historyk akademik książę Aleksiej Uwarow przekopał ze swoją ekspedycją ziemie Moskowszczyzny, Suzdalszczyzny, Włodzimierszczyzny, rozkopał około ośmiu tysięcy grobów, nie znajdując ani jednego słowiańskiego pochówku — wszystko to były pochówki Czudzi, Meryi, Mordwy. Napisał o tym książkę, ale bliski mu rosyjski rząd skonfiskował ją i zniszczył. Przypadkiem pozostało jej 6 (sześć) egzemplarzy w Rosji. Nie zamierzam twierdzić, że jesteśmy bezpośrednimi potomkami trypolczyków (tutaj jeszcze trzeba szukać i analizować), choć szereg cech trypolczyków niesiemy, tak samo jak mamy i scytyjskie wpływy, jest to szczególnie widoczne w trypolskich ornamentach, na jarzmach wołowych i naczyniach — do nich podobne są współczesne malowidła petrykowskie. Wielu poważnych badaczy uważa, że na terytorium współczesnej Ukrainy istniał szereg wspólnot plemiennych, główną z których byli Polanie i istniał Kaganat Askolda i Dira, ze swoimi „obyczajami, podaniami i naturą”, jak wskazuje pierwszy kronikarz. Od czego więc mamy zaczynać i skąd wszystko się zaczęło? A realnie zaczyna się wszystko od najstarszej księgi naszej ziemi „Powieści minionych lat” Nestora czerniowca Teodozjuszowskiego Monasteru Pieczerskiego (Kijowskiego) „skąd wyszła ziemia Ruska i kto w niej zaczął najpierw kniazić i jak Ruska ziemia powstała” z lat 996—997. Od razu zaznaczmy, że Ruska ziemia nie ma nic wspólnego z Rosją, ta nazwa została nam ukradziona wraz z naszą historią, przywłaszczona w 1721 roku, kiedy Piotr I nakazał nazywać swoją Moskowię (Czudź i Meryę), jak ją znano na całym świecie, Rosją, a kiedy zaczęła być pisana kronika Nestora, jej, Rosji, nawet w planach nie było. „Termin ruscy — pisze W. Bałuszok — na ukraińskiej ziemi używany jest w dawnych źródłach jedynie jako przymiotnik w połączeniu z rzeczownikiem („ruscy ludzie”, „ruscy wojownicy”, „ruscy kniaziowie” i in.). Nazwa zaś „Rusini”, najwyraźniej, jest wytworem gabinetowej etnonimii”. To tam, gdzie rzeki Roś, Roska, Rosawa, Rostawica, stamtąd zapewne i nazwa, a nie z tych przypadkowych powiązań, które robią różni uczeni do przypadkowych, podobnych w brzmieniu słów innych krajów i narodów. Dalej Nestor opowiada o Kiju, Szczeku i Chorywie, i pisze: „Kiedy zaś Polanie żyli osobno i władali rodami swoimi, — bo i do tych braci istnieli Polanie i żyli każdy z rodem swoim na swoich miejscach…”. I przez długi czas Ruś, a dalej państwo Kijowska Ruś było ostro odizolowane nawet od swoich bliskich sąsiadów-plemion — Drewlan, Uliczy i innych. Do Rusi należeli jeszcze tylko mieszkańcy obecnej południowej Czernihowszczyzny i Perejasławszczyzny. W połowie I tys. n.e. po upadku Cesarstwa Rzymskiego śledzi się rozwój narodów europejskich (Francuzów, Hiszpanów, Anglików i in.) i z nimi, obok, europejskiego ukraińskiego narodu. Wtedy też na tym terytorium powstało ponad dziesięć udzielnych księstw, które zjednoczyły się w potężną Kij-
«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF auf Wikimedia Commons ↗ · Maschinelle Übersetzung
