Seite · S. 2Originalseite ↗
WZIĄĆ PIENIĄDZE — I NIE SPRZEDAĆ GŁOSU
Слово Просвіти, №29 за 2004 рік
VOX POPULI Według takiej zasady w nadchodzących wyborach prezydenckich będą działać kijowianie, których przepytywał korespondent „Słowa Proświty”. Pytanie brzmiało następująco: „Gdyby oferowano Panu/Pani pieniądze, prezenty itp. w celu skłonienia do poparcia tego czy innego kandydata, czy wziąłby Pan/Pani te pieniądze i jak by Pan/Pani głosował(a)?” Anatolij Burtowyj, artysta: — Nie brałbym ani pieniędzy, ani prezentów. Ponieważ mam swoje przekonania odnośnie konkretnego kandydata na prezydenta. Nina Wiktoriwna, emerytka: — Wiecie, kiedyś Julia Tymoszenko powiedziała: dobrzy ludzie, bierzcie pieniądze, a głosujcie na kogo trzeba. Ludzie mogą wziąć, bo te pieniądze — to też nasze. Ołeksij, student: — Pieniądze może i wezmę, ale głosować na kandydata, który je dał, nie będę, jeśli nie przypadnie mi do gustu. I tak nikt się nie dowie, jakiego wyboru dokonałem. To moje prawo. Roman, menedżer: — Ja będę głosować?! Nigdy! Uważam, że nie ma to sensu, przecież wszystko się kupuje i wszystko się sprzedaje. Nadija Paziak, pracownik naukowy Instytutu Folklorystyki: — Mam sumienie i wierzę w Boga. Jak mogę robić coś takiego? O tym nawet nie może być mowy. Wołodymyr, student: — Ja już wybrałem sobie kandydata, na którego zagłosuję. Sądzę, że lepiej brać pod uwagę nie to, że będą kupować poszczególnych ludzi, a to, że kupowane będą całe bloki czy partie. Jeśli jakiś kandydat odda komuś swoje głosy, wtedy przewaga „odbiorcy” będzie bardziej znacząca. Wykładowczyni, która odmówiła podania nazwiska: — O czym wy mówicie? Pieniędzy bym nie wzięła za nic. Wybory to wybory i tym wszystko powiedziano! Ołeksandra Kowal, emerytka: — Nie, nie będę głosować na kandydata, który będzie mi oferował pieniądze, i nie wezmę ich. Uczono nas, że trzeba bronić prawdy i robić wszystko od serca. Dlatego dla mnie te prezenty są nie do przyjęcia. Ołeksandr, dyrektor finansowy: — Gdyby mi zaoferowano pieniądze, to bym je wziął i wydał na dobry cel, ale zagłosowałbym tak, jak chcę. Nie jestem przecież głupi, żeby sprzedawać swój głos. Anatolij Kołosza, dyrektor stadionu „Dynamo”: — Nie będę brał pieniędzy, bo nie sprzedaję się. Ludzi, którzy zechcą kupić mój głos, od razu postawię na miejscu. Zapytywał Bohdan HDAŁ. Zdjęcia Myrosława BURTOWEGO. REZONANS Sierżant milicji M. Dżumela, który w swojej notatce służbowej do kierownictwa jasno opisał udział władz miejskich i funkcjonariuszy organów ścigania w kradzieży kart do głosowania, został początkowo eksmitowany z akademika, w którym mieszkał. Potem, bez żadnych wyjaśnień, nie dopuszczono go do egzaminów wstępnych do Akademii MSW. W rezultacie chłopak napisał wniosek o zwolnienie. Obecnie mieszka w górskiej wsi, u swoich rodziców, również bezrobotnych. Przypomina się, jak po głośnym oświadczeniu sierżanta w murach Rady Najwyższej minister spraw wewnętrznych Mykoła Biłokoń obiecywał, że Dżumela nie ucierpi. Ale, najwyraźniej, słowa generała niewiele są warte w naszym kraju. Jak poinformowała Rzecznik Praw Obywatelskich Rady Najwyższej Nina Karpaczowa, będzie ona nadal opiekować się losem tego chłopaka. Innych figurantów głośnej sprawy przygody podobne do tych Dżumeli nie spotkały. W przeddzień Dnia Konstytucji Prezydent wydał dekret o nagrodzeniu znanych zakarpackich działaczy. Nie chce się mówić źle o naprawdę szanowanych ludziach regionu, którzy swoją pracą zasłużyli na wyróżnienie. Ale niektóre nazwiska REPLIKA Łazarenko w swoim wywiadzie faktycznie przyznał się do własnych sympatii politycznych wobec Wiktora Janukowycza. „Dzisiaj w wielu kwestiach imponują mi działania premiera, zwłaszcza w kierunku większej przejrzystości gospodarki” — oświadczył. „Ja nie wiem, po co podsyca się temat wyroków Wiktora Fedorowycza w wieku młodzieńczym — niby szczerze dziwi się Łazarenko. — Możliwe, że to część prowokacji jego oponentów w strukturach obecnej władzy. — Ja przecież znam W. Janukowycza jako silnego gospodarza, zdolnego podjąć ostre środki, jeśli wymagają tego okoliczności”. Warto zauważyć, że publikacja w gazecie „Siegodnia” — to już trzeci z kolei wywiad z Pawłem Iwanowyczem, który pojawił się w ukraińskiej prasie po kilkuletnim milczeniu. Ale jego wyznania w „Ukraińskiej Prawdzie” i magazynie „Kontrakty” były W TEMU
«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF auf Wikimedia Commons ↗ · Maschinelle Übersetzung
