Емблема «Просвіта»Prosvita.DigitalWissen · Menschen · Zukunft
Seite · S. 4Originalseite ↗

Prorządowy szowinizm w Ługańsku

Слово Просвіти, №29 за 2012 рік

W tysięcznym wiecu uczestniczyli przedstawiciele Partii Regionów i Młodzieżowej Organizacji PR z całego obwodu, uczniowie szkół i uczelni wyższych, pracownicy zakładu „Marszał”, którego dyrektorem jest ulubieniec Ołeksandra Jefriemowa Serhij Horochow, oraz kozacy doniescy, którzy poza państwowym statusem języka rosyjskiego domagali się także wprowadzenia unii celnej z Rosją. Uczestnicy wiecu trzymali w rękach transparenty: „Ojczysty język — rosyjski”, „Мы думаем и говорим по-русски”, „Русскому языку — да!”, „Двуязычию — да!”, „Спасибо регионалам за русский язык”, „Национализм не пройдет!” Zapamiętało mi się emocjonalne, a zarazem śmieszne w swej wydumanej formie wystąpienie nauczycielki, która powiedziała, że dziś jest niewymownie szczęśliwa, bo wreszcie nadszedł czas, gdy ona, etniczna Rosjanka, może bez strachu rodzić dziecko i podczas porodu krzyczeć w swoim ojczystym języku, a jej dziecko będzie mogło wypowiedzieć pierwsze słowo w języku swoich przodków, a nie w języku państwowym. Na tę imprezę mnie nie zaproszono. Idąc w ukraińskiej koszuli na zupełnie inny, protestacyjny wobec tego samego projektu ustawy wiec, stałam się jego przypadkową świadkinią. Podeszłam do chłopaka z flagą Partii Regionów i spokojnie zapytałam, czy jego zdaniem na Ukrainie język ukraiński ma prawo do istnienia? Powiedział, że na moje pytanie odpowiadać nie będzie. Wtedy podbiegły trzy aktywistki Partii Regionów i zaczęły odpychać mnie od tego chłopaka, krzycząc, że jestem prowokatorką i nacjonalistką. Wtedy postanowiłam podejść do głównych organizatorów wiecu ze sztabu miejscowej organizacji PR i zapisać się do wystąpienia przy mikrofonie. Oczywiście mówiłam po ukraińsku, przedstawiłam się jako kandydatka nauk filologicznych, docent uniwersytetu. Ci odmówili mi: „Мы бандеровцам слово не даём, идите себе на свой националистический митинг!” Jakże ja jestem banderowcem, skoro urodziłam się w Doniecku, mieszkam w Ługańsku, a z racji wieku w ogóle nie mogłam służyć w UPA? Wystarczyło jednak, że mówię po ukraińsku i mam na sobie ukraińską koszulę, by nie dopuszczono mnie do mikrofonu. A ja chciałam obecnym na wiecu obrońcom języka rosyjskiego opowiedzieć o tym, jak niedawno jedna urzędniczka Ługańskiej obwodowej administracji państwowej żądała ode mnie, żebym rozmawiała z nią wyłącznie po rosyjsku, bo ona, proszę, nie uczyła się ukraińskiego w szkole, i przy tym bezczelnie śmiała się z mojego języka. I przypomnieć, że dziś w Ługańsku, według oficjalnie przekazanej mi informacji, nie ma ani jednej (!) szkoły z ukraińskim językiem nauczania, a poszczególne klasy ukraińskie w wyniku „optymalizacji” przeniesiono na nauczanie w języku rosyjskim. I o tym, że w kioskach obwodowego centrum nie ma ani jednej gazety wydanej w języku państwowym. A potem — zapytać uczestników wiecu: co będzie teraz, po uchwaleniu ustawy, którą tak zawzięcie popierają?

«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF auf Wikimedia Commons ↗ · Maschinelle Übersetzung

Емблема «Просвіта»Prosvitianyn