Seite · S. 1Originalseite ↗
FLAGA NAD RADĄ MIEJSKĄ KIJOWA
Слово Просвіти, №30 за 2011 рік
Co roku 24 lipca zbierają się pod murami Rady Miejskiej Kijowa. Już dwudziesty pierwszy rok. I świętują swoje oraz ogólnoukraińskie święto — Dzień Flagi Narodowej. Oni — to deputowani ludowi pierwszego demokratycznego (XXI) zwołania Rady Miejskiej Kijowa. Nie wszyscy, a jedynie członkowie bloku demokratycznego i centrum demokratycznego. Z dawnych deputowanych-komunistów pojawiają się jednostki. Ale z każdym rokiem uczestników i świadków tamtych burzliwych kijowskich wydarzeń lat 1990—1994 jest coraz mniej. Mykoła CYMBALUK …Tego dnia, 24 lipca 1990 roku, dwa wydarzenia wstrząsnęły całym Kijowem: strajk generalny pracowników zajezdni trolejbusowych i podniesienie narodowej niebiesko-żółtej flagi nad Radą Miejską Kijowa. Do dziś nie jest dokładnie znana prawdziwa przyczyna strajku robotników, który rano na pewien czas sparaliżował stolicę. Oficjalnie — odmowa kierownictwa czy też władz sfinansowania operacji za granicą synowi jednego z trolejbusiarzy. „Protest” pracowników zajezdni odbywał się jednocześnie z przedłużającą się sesją Rady Miejskiej Kijowa. W sali sesyjnej, na posiedzeniach komisji stałych, w prezydium rady miejskiej trwała uparta, nieustępliwa walka deputowanych-demokratów i ich zagorzałych przeciwników — deputowanych-komunistów. Dotyczyło to każdej kwestii wnoszonej pod obrady sesji, cóż dopiero mówić o decyzji „O wykorzystaniu ukraińskiej symboliki narodowej”. W tamtym czasie kilka rad miejskich i obwodowych (iwanofrankowska, lwowska, wołyńska, rówieńska, tarnopolska), gdzie większość była w rękach sił narodowo-demokratycznych, już podjęło odpowiednie decyzje i podniosło niebiesko-żółte flagi narodowe. Ostatnią kroplą, która przelała czarę goryczy kijowskich członków Ruchu i deputowanych-demokratów, stało się podniesienie flagi w Żytomierzu. W Żytomierzu, który zyskał sławę zacofanego regionu i nie bez podstaw uważany był za komunistyczny rezerwat! Zresztą przyjęcie 16 lipca 1990 r. przez Radę Najwyższą Ukraińskiej SRR Aktu o suwerenności państwowej Ukrainy stało się do pewnego stopnia podstawą prawną, rozwiązywało ręce dla inicjatywy organów samorządu lokalnego. We wszystkich czasach, we wszystkich przełomowych momentach w historii, zwłaszcza — w sytuacjach rewolucyjnych w każdym kraju, główną i decydującą rolę odgrywały stolice. Dlatego zrozumiałe jest, że wtedy cała Ukraina patrzyła na Kijów. Nie na Radę Najwyższą z jej odrażającym blokiem „wiecznie wczorajszych” „239”, a — na Radę Miejską Kijowa. I ona powiedziała swoje słowo — na cały były Związek, który pękał we wszystkich szwach — od krajów bałtyckich po Kaukaz. Prace przygotowawcze do przyjęcia odpowiedniej decyzji prowadzone były w dwóch komisjach stałych: ds. narodowych i kontroli nad wdrażaniem Ustawy „O językach w Ukraińskiej SRR” (przewodnicząca Switłana Li) oraz ds. organizacji politycznych, społecznych i religijnych, środków masowego przekazu i referendów (współprzewodniczący Wołodymyr Konfederatenko i Mykoła Nesterenko). W tej ostatniej szczególnie ostro toczyła się walka między demokratami a komunistami. Było jasne, że wytrwałość jednych i tępa nieustępliwość drugich nie da szans na wniesienie i przyjęcie kwestii na sesji. Wtedy postanowiono przenieść ją na Prezydium Rady Miejskiej Kijowa, gdzie siły pod względem liczby głosów się wyrównywały. Jednak ani 17 lipca, ani w następne dni po wyczerpujących i bezowocnych posiedzeniach Prezydium tak i nie doszło do porozumienia. Tymczasem komitet miejski Komunistycznej Partii Ukrainy podejmuje decyzję, by w żadnym wypadku nie dopuścić do podniesienia ukraińskiej flagi narodowej nad Kijowem. Nadszedł wtorek 24 lipca. W porządku obrad trzy kwestie, ostatnia — o symbolice narodowej. Przed obiadem przyjęto dwie pierwsze. Arnold Hryhorowycz Nazarczuk, przewodniczący rady miejskiej, nagle ogłasza, że źle się czuje. Na jego prośbę wzywają pogotowie ratunkowe i opuszcza on Radę Miejską Kijowa. Po przerwie komunistów-deputowanych jakby ręką odjął. Wszyscy jedenastu komunistów, członków Prezydium, oprócz jednego, haniebnie uciekło. Próby odnalezienia ich nie uwieńczyły się sukcesem. Wydarzenia rozwijały się z szaloną prędkością. W tym czasie w Soborze Mądrości Bożej biskup Ukraińskiego Autokefalicznego Kościoła Prawosławnego Wołodymyr (Romaniuk) przy udziale ks. Jurija Bojki święcą niebiesko-żółtą flagę, która została wykonana przez iwanofrankowskie hafciarki i dostarczona do stolicy. Po ceremonii dziesiątki tysięcy przedstawicieli z różnych zakątków Ukrainy, a najbardziej kijowian, na rękach wyniosło ogromne płótno — symbol narodowy — na Chreszczatyk. Ludzkie morze (ponad 50 tysięcy ludzi) zalało całą przestrzeń wokół rady miejskiej. Ruch transportu całkowicie wstrzymany. Tłok był tak wielki, że ludzie wchodzili na dachy zatrzymanych trolejbusów, wspinali się na słupy sieci trakcyjnej. Na zamkniętym dziedzińcu Rady Miejskiej Kijowa zgromadziły się uzbrojone siły milicji, a w szczególności oddziałów OMON. A ludu wciąż przybywało. Trzeba było natychmiast podjąć jakąś decyzję. Z ROSY I WODY, PANIE MYCHAJLE! 10–11 UKRAIŃSKA FALA Z AMERYKI
«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF auf Wikimedia Commons ↗ · Maschinelle Übersetzung
