Емблема «Просвіта»Prosvita.DigitalWissen · Menschen · Zukunft
Seite · S. 13Originalseite ↗

Text bei der Erkennung beschädigt — lesen Sie die Originalseite

Zielona ewangelia

Слово Просвіти, №33 за 2012 рік

Oczywiście, jest tu odrobina ironii, gry, błazenady, bo Salomon pisał zupełnie o czymś innym i inaczej. Można sięgnąć do „Pieśni nad pieśniami” Salomona, można przeczytać jego znane psalmy w interpretacji Łyny Kostenko czy Dmytra Pawłyczki. Oto jak o tym pisze Petro Soroka we wstępie do swojej książki: „Las od naszego domu jest oddalony o jakieś sto metrów i przez ostatnie kilka lat nie było ani jednego dnia, żebym nie błąkał się po nim, nie spacerował. Oczywiście, ten las, a dokładniej przedlesie, jest stosunkowo niewielkie i niemal tuż podchodzi do miasta (mieszkamy w podmiejskiej wsi). Po prostu dziw, że ocalał. O jego życie trzeba dziś walczyć. Dalsze lasy znajdują się w odległości kilku kilometrów — pół godziny niespiesznego marszu. Każdego lata staram się spędzić tam, w opuszczonej leśniczówce, dwa lub więcej miesięcy. Moje leśne wrażenia i przygody najpełniej odbite są w dziennikach i lirycznej powieści „Symfonia Petrykiwskiego lasu”. Ale przez wszystkie te lata pisałem także wiersze i sama z siebie ułożyła się ta niewielka objętościowo zbiórka”. Petro Soroka nie stara się być modnym, nowoczesnym, szokować czytelnika karkołomnym kaskadem obrazów, metafor czy filozoficznych wywrotów, o które potykają się umysły, a głowa kręci się w kółko. Ale w końcu takich „wierszy” po prostu się nie czyta, przejedli się, nasłuchali, napatrzyli. Dlaczego zapamiętuje się klasykę, pieśń ludową, rymowaną poezję? Bo ona jest prosta, ale nie uproszczona, bo ona jest szczera aż do łez, bierze za serce i duszę, bo wypowiada ukraińskie jestestwo, a nie skłania się na zachód czy na wschód. To wszystko nasz skarb, nasze nieocenione zdobycze, które żyją i przeżyją wieki. Oto jak o tym pisze Petro Soroka: W tym świecie, co tak nieustannie Sam siebie kto wie dokąd niesie. Ja odczuł nadsadnie i głęboko, Że kocham drzewa ponad wszystko. I dlatego, że z nimi łatwo być, I dlatego, że duszę ciągną wzwyż. I dlatego, że w drzewo zakuty, Odpłynę w zaświaty kiedyś. Petro Soroka — liryk, autor poetyckich książek „Tak bardzo kocham”, „Korona rodu”, „Kadzidło jesieni”. Tak się złożyło w ostatnim czasie, że autor pisze prozę, od 2000 roku regularnie wydaje swoje oryginalne i popularne „dzienniki”, warto tu wymienić chociaż takie: „Przed niewidzialnym ołtarzem”, „Znak serca”, „Na czczo serce”, „Drzewo nad wodnym potokiem”, „Sekrety szczęścia i sukcesu” i inne. Oprócz tego P. Soroka jest autorem wielu portretów literackich, między innymi o Dokii Humennej, Jarze Sławutyczu, Hannie Czeriń, Emmie Andijewskiej, Iwanie Hnatiuku, rozprawy „Epicka proza Hennadija Szypkiwskiego” itd. Jego utwory przetłumaczono na wiele języków. Wiersze nie piszą się codziennie. To jakiś ignorant wymyślił: ani dnia bez linijki! I rzeczywiście, są poeci-linijkowcy, którzy nie piszą, a bazgrzą. Ale te wiersze to jednodniówki, one jak przyszły, tak i poszły. Wiersze nie piszą się, a zdarzają się. Natchnienie może pojawić się w każdej chwili. O tym skromnie zauważa poeta: Nie pragnąłem wysokiego arcydzieła, Kiedy pisałem o leśnych dziwach. Chciałem powiedzieć lasowi i drzewu Jeszcze przez nikogo niewypowiedziane słowa. Więc te chwile ukojenia i pracy W leśnej strażnicy przywykłe Były chyba jedynym prawdziwym szczęściem, Jakie dane było poznać mnie. Przyjemne wrażenie sprawiają wiersze „Nie ma dla mnie nad las ten państwa”, „Ja mowę lasu wyuczyć chciałem”, „I oto ona przyszła ta chwila”, „Ja czytam to, co pisze wiatr”, „Już kwiecień naspiewuje gamami”, „Ja uczeń lasu. Kapłan jego piękna”, „Niebo lasu”, „Miesiąc nad sosnami” oraz wiele innych. To swoista modlitwa, prawdziwe hymny, pokłonienie przyrodzie, zaklinanie drzewa i ziela. I jak dewiza, podsumowujące motto: „Ja z tego lasu nie pójdę nigdzie, / Ja mam tu, jak lis, swoją norę. / Dla mnie drzewa są bardziej krwiste niż ludzie. / Ja tu żyję. I tu kiedyś umrę”. Sądzę, że „Zielona ewangelia” Petra Soroki przypadnie do serca wszystkim, którzy kochają ojczystą przyrodę, las, ziemię, kwiaty, trawy, ptaki, zwierzęta oraz słowo artystyczne.

«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF auf Wikimedia Commons ↗ · Maschinelle Übersetzung

Емблема «Просвіта»Prosvitianyn