Seite · S. 3Originalseite ↗
Text bei der Erkennung beschädigt — lesen Sie die Originalseite
Kto i jak spotykał się z Hitlerem?
Слово Просвіти, №33 за 2012 рік
sami w parlamencie samych współkomunistów. Ale jednak, co właściwie robi Petro Mykołajowycz w naszym Państwowym Herbie i Hymnie? Oto jego pierwsze wyjaśnienie: państwo nie może istnieć pod symbolem, „z którym spotykali się Hitlerowie podczas wojny”. Oczywiście chodzi o próby ukraińskich organizacji nacjonalistycznych w pierwszym okresie wojny, by porozumieć się z niemieckim reżimem w sprawie odtworzenia w jakiejś formie ukraińskiej państwowości na ziemiach ukraińskich wyzwolonych spod moskiewskiej okupacji. Z tego, jak wiadomo, nic nie wyszło, i w końcu OUN oraz jej zbrojna organizacja UPA zmuszone były walczyć przeciwko obu okupantom — radzieckiemu i niemieckiemu.
Ale jeśli już wspominać, kto i pod jakim sztandarem i godłem brataniał się z faszystowskimi Niemcami, spotykał się z ich przywódcami, to przede wszystkim trzeba wymienić Radziecki Związek, jego partię, komunistyczny reżim. Właśnie na tym reżimie spoczywa odpowiedzialność nie tylko za terror wobec własnego narodu, ale także za rozpętanie wspólnie z faszystami najkrwawszej w historii ludzkości Drugiej wojny światowej. I właśnie pod czerwonym radzieckim sztandarem, a bardzo podobnym czerwonym nazistowskim, niemal dwa lata brataniły się dwa reżimy. Od sierpnia 1939 roku, podpisania Paktu Mołotow–Ribbentrop, od września tego samego roku, kiedy Niemcy, napadając na Polskę, rozpoczęły II wojnę światową, a niedługo potem, uderzając na Polskę od Wschodu, w tę wojnę wciągnął się także ZSRR, aż do czerwca 1941 roku, kiedy dwa totalitarne reżimy skrzyżowały się ze sobą. Właśnie w ciągu tych niemal dwóch lat (zresztą jak i wcześniej) istniała ścisła współpraca dwóch reżimów, hojne zaopatrywanie faszystów w radziecki prowiant i sy-
...dla armii, wspólnego szkolenia radzieckich i niemieckich oficerów, wreszcie smutno znany wspólny wojskowy parada we wrześniu 1939 roku w Brześciu, nad którym powiewały obie czerwone flagi. A jeszcze bardziej cyniczna jest druga motywacja, którą Symonenko podał jako powód zmiany naszego herbu i hymnu. Okazuje się, że „pod tą symboliką zabijano niewinnych ludzi”. To już zwykłe bluźnierstwo — słyszeć takie słowa od lidera partii, która oficjalnie nazwała siebie prawonastępczynią KPZR i jej składową — KPU (nawet numeracja zjazdów obecnej partii kontynuuje numerację poprzedniej). Partii, która była podstawą totalitarnego reżimu, zniszczyła dziesiątki milionów naprawdę NIEWINNYCH ludzi. Cała ta bezczelność świadczy tylko o jednym: zbyt długo my w Ukrainie cackamy się z tą pozostałością totalitarnej przeszłości — partią. Dotąd nie zakazano jej istnienia, mimo bezlicznych podstaw do tego. Nie przeprowadzono lustracji, czyli oczyszczenia struktur państwowych z komunistycznej zakały. Wreszcie nie przeprowadzono powszechnego sądu społecznego nad reżimem komunistycznym, tym samym Norymberga-2, o której nasi demokraci gadają już od dwudziestu lat. Żeby w parlamencie nie było takich, jak Symonenko — dawny drugi sekretarz Donieckiego obkomu KPZR, dziś przewodniczący frakcji parlamentarnej, wchodzącej w skład koalicji rządzącej, czy jak Adam Martyniuk — dawny pierwszy sekretarz Lwowskiego miejskiego komitetu KPZR, dziś pierwszy wicemarszałek parlamentu. I wtedy panom-towarzyszom symonenkom i martyniukom nie będzie do referendum o herbach i hymnach.
Materiały przygotował Petro Antonenko
«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF auf Wikimedia Commons ↗ · Maschinelle Übersetzung
