Емблема «Просвіта»Prosvita.DigitalWissen · Menschen · Zukunft
Seite · S. 2Originalseite ↗

Jasna modlitwa

Слово Просвіти, №40 за 2011 рік

Olga Kobeć, zastępczyni przewodniczącego UVKR, przewodnicząca sekretariatu 29 września 2011 r. w Babim Jarze w Kijowie odbyła się manifestacja ukraińskich narodowo-demokratycznych sił na poparcie dawnej inicjatywy ukraińskiej inteligencji — uczczenia pamięci ofiar Babiego Jaru żałobnym składaniem kwiatów właśnie tego dnia oraz nabożeństwem żałobnym w miejscu śmierci ponad stu tysięcy ludzi. Pod obfitym deszczem nabożeństwo żałobne w 70. rocznicę rozpoczęcia masowych egzekucji odprawił Patriarcha Kijowski i całej Rusi-Ukrainy Filaret, we współcelebracji z hierarchami Ukraińskiego Greckokatolickiego Kościoła oraz w asyście wielu archiereji i kapłanów Ukraińskiego Prawosławnego Kościoła Patriarchatu Kijowskiego. Mimo złej pogody do pomnika poległych cywilnych mieszkańców i jeńców wojennych przyszło około tysiąca osób. Wśród obecnych byli ukraińscy działacze społeczni i polityczni, naukowcy, w tym znani historycy, weterani Sił Zbrojnych, uczestnicy ruchu obrony praw człowieka, aktywiści organizacji społecznych i partii politycznych, a także przedstawiciele społeczności żydowskiej. Prowadzącym akcję był członek Prezydium UWKR M. Jakowyna; obecni byli również zastępca przewodniczącego UWKR O. Kobeć, członkowie Prezydium UWKR J. Hirnyk, I. Zajec, S. Kot, T. Rondzistyj, O. Uszynskyj. Uczestnicy nabożeństwa żałobnego na własne oczy przekonali się o szczerości deklaracji obecnych władz dotyczących szacunku dla ofiar różnych społeczności, których przedstawiciele pochowani są tutaj we wspólnej mogile. 29 września od dawna jest już datą oficjalnego upamiętnienia ofiar Babiego Jaru, lecz dziś przy pomniku poległych cywilnych mieszkańców i jeńców wojennych leżą gruz budowlany, zalane wodą dołki i ani jednego wieńca od kierownictwa państwa i miasta, jakby nie było 29–30 września 1941 roku! Po zakończeniu nabożeństwa Patriarcha poprowadził procesję do krzyża, uczcił znaki pamiątkowe Romów i ofiar nazizmu. Smutną uroczystość zwieńczyła modlitwa przy krzyżu pamiątkowym rozstrzelanych członków OUN i poetki Oleny Teliha, podczas której obecni postanowili wznieść w tym miejscu cerkiew. Bliscy zmarłych, społeczność, aktywiści partii politycznych złożyli kwiaty i wieńce pod krzyżami pamiątkowymi Oleny Telihy i rozstrzelanych członków OUN, prawosławnym kapłanom, pod znakiem pamiątkowym ofiar Holokaustu Żydów «Menora», pod kamieniem pamięci Romów, pod pomnikami rozstrzelanych dzieci, ofiar obozu koncentracyjnego w Syrcu oraz innych miejsc pamięci Babiego Jaru. Nabożeństwu towarzyszył płacz przyrody — deszcz, lecz po zakończeniu modlitwy wiatr rozgonił chmury i słońce zalało światłem miejsce strasznej tragedii. czy któreś z nich jest ważniejsze. Ale właśnie to nam bez przerwy próbuje się narzucić. Ukraina w XX wieku przeszła przez straszliwe kleszcze. Z jednej strony nazizm, który fizycznie niszczył ludzi, z drugiej — stalinizm, który wymazywał pamięć o nich. W całej historii ludzkości nie było straszliwszych potworów. I spotkały się one w śmiertelnym pojedynku na wielokrotnie udręczonej ukraińskiej ziemi… Zwycięstwo w drugiej wojnie światowej dla Ukraińców, Żydów, Romów i innych „radzieckich” ludzi było do pewnego stopnia pyrrusowe. A to, że dopiero w 1988 roku w Związku Radzieckim zaczęto głośno mówić o Babim Jarze, o innych, nie mniej tragicznych wydarzeniach XX wieku, jest wymownym tego dowodem. Nie mogę się nie zgodzić z głównym rabinem Ukrainy. Rzeczywiście, dopóki u władzy na Ukrainie będzie dawna nomenklatura partyjna, komsomolcy, funkcjonariusze KGB — „państwo” nie zrozumie ani Holokaustu, ani Hołodomorów, ani represji, ani w ogóle absurdalności totalitaryzmu we wszystkich jego przejawach. Należy oddać sprawiedliwość Żydom — potrafią bronić swojej pamięci narodowej. Na każdy sposób. Warto się od nich uczyć, choćby na przykładzie upamiętniania ofiar masowych egzekucji w Babim Jarze. Bo każdy z nas z osobna i wszyscy razem jesteśmy odpowiedzialni za pamięć o przeszłości naszego ukraińskiego narodu. Tylko pamiętając o tragicznych i wielkich kartach naszej historii narodowej, staniemy się narodem wysoce humanitarnym, a nasze państwo będzie tolerancyjne wobec innych narodowości.

«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF auf Wikimedia Commons ↗ · Maschinelle Übersetzung

Емблема «Просвіта»Prosvitianyn