Емблема «Просвіта»Prosvita.DigitalWissen · Menschen · Zukunft
Seite · S. 1Originalseite ↗

NARÓD BIEDNIEJE, A POLITYCY „NARODOWIEJĄ”

Слово Просвіти, №44 за 2005 рік

Zdjęcie z archiwum „SP” Przewróciliśmy obecne listopadowe kartki kalendarza. A pamięć powraca do innej daty: 1 listopada 2004 roku. Wiktor Juszczenko ogłasza sfałszowanie wyników I tury wyborów. Jego głos usłyszeli Ukraińcy. 6 listopada na Majdanie Niepodległości w Kijowie w poparciu dla obecnego Prezydenta zbiera się 100-tysięczny wiec. Być może właśnie ta społeczność zmusza wielu do zastanowienia się i wystąpienia przeciwko moralnemu terrorowi wyborców w całej Ukrainie. Po II turze, która potwierdziła totalne fałszerstwo, Wiktor Juszczenko wzywa naród do wyjścia na place — ten apel znajduje milionowe poparcie. 1 grudnia 2004 roku o 9 rano na Majdanie Niepodległości zebrało się kilkadziesiąt tysięcy ludzi. Majdan rozpoczął swoje życie, które wejdzie do historii Ukrainy. Żeby nie mówili obecnie sceptycy, to właśnie w listopadzie ubiegłego roku ukraiński naród pełnym głosem oświadczył o swojej politycznej woli: żyć według międzynarodowych standardów demokracji. Obecnie ktoś sceptycznie i nostalgicznie westchnie: chcieli jak najlepiej, wyszło jak jest. Niechże to archiwalne zdjęcie z Majdanu przypomina nam, czego chcieliśmy i, być może, zmusi do pomyślenia o tym, że w ciągu jednego roku całkowicie zmienić życie jest niemożliwe. „Krzyworóżstal” sprzedano za należytą cenę i chce się wierzyć, że i państwo, i społeczeństwo na tym wygrały. I że ta akcja daje podstawy mieć nadzieję, że Majdan zwycięża. Bardzo chce się wierzyć… POGLĄD Swoją drogą, bardzo przykra oznaka, jeśli nie prawidłowość. Tylko co na bazie Ludowego Ruchu na rzecz wyzwolenia narodowego została stworzona partia Czornowoła o tej samej nazwie, która wkrótce rozpadła się na dwie części, jak zaczął przygasać jego początkowy entuzjazm i więdnąć wiara w lepszą przyszłość. Jak tylko z łona Majdanu wyodrębniła się partia Ludowy Związek „Nasza Ukraina”, tak poszły na spadek „pomarańczowe” nadzieje w społeczeństwie. Najwyraźniej upolitycznienie i wykorzystywanie w merkantylnym celu wszystkiego, co głęboko narodowe, sprowadza tę narodowość jeśli nie do zera, to do grupowości i klanowości. Bo narodowa nazwa to nic innego jak listek figowy dla przykrycia nagiego partyjnego pragmatyzmu — za wszelką cenę dojść do władzy. Właściwie i partie polityczne tworzone są jako instrument zdobycia władzy. I wtedy o NARODZIE zapominają, wspominając o jego istnieniu tylko podczas kampanii wyborczych jako o ELEKTORACIE. Następne wybory parlamentarne nie są wyjątkiem. Jeszcze przed ich oficjalnym startem rozpoczęła się partyjno-polityczna krzątanina: blokowanie, odblokowywanie, rozłamy i zjednoczenia, głośne oświadczenia i zalew brudnych kompromatów. Oczywiście zaczęto wspominać o NARODOWOŚCI. Spiker parlamentu, który przekształcił byłych partyjców-chłopów w obecnych partyjców-narodowców, zebrał pod swoje skrzydła wielu byłych kuczmistów i stworzył blok swojego imienia: LUDOWY blok „My” Wołodymyra Łytwyna. Były najbliższy pomocnik Łeonida Kuczmy i szef jego administracji z nadzwyczajną aktywnością zabrał się do rozwijania kampanii przedwyborczej: w stolicy i poza nią pojawiła się odpowiednia agitacja wizualna w postaci tak zwanych billboardów, dowcipnie nazwanych w narodzie big-„mordami”. Częstsze stały się jego chodzenia, wybaczcie, — wyjazdy do ludu. Kijowianom do skrzynek pocztowych zaczęto roznosić jego partyjną gazetę, która również nazywa się lakonicznie: „NARODNA”. Ale Kijów to jeszcze nie cała Ukraina, a trzeba przecież dotrzeć w ludowe głębiny, czyli do ukraińskich wsi. Czyż wystarczy roznosicieli tej „narodowej” z nazwy gazetki? I wtedy czy to u zwolenników spikera, czy to u niego samego pojawiła się prosta, ale genialna idea: a co, jeśli podrzucić tę produkcję, niczym kukułka jaja, do cudzego gniazda? Takie gniazdo się znalazło — najpopularniejsza z dużym nakładem gazeta dla rolników „Silśki wisti”. Z lekkiej ręki „racjonalizatorów” kierowniczy łącznościowcy (struktura państwowa — Ministerstwo Transportu i Łączności) dali wskazówkę urzędom pocztowym, by wkładały te jaja Łytwyna do „Silśkich wisti” i roznosiły prenumeratorom-rolnikom. Oto było zdziwienie czytelników, którzy razem ze swoim ulubionym czasopismem otrzymali prezent w postaci „narodowego” paszkwilu przeciwko Partii Socjalistycznej i jej liderowi Morozowi („Silśki wisti” to gazeta pro-morozowska). Sam Ołeksandr Moroz już nazwał Łytwyna z jego Partią Ludową głównym konkurentem socjalistów w wyborach parlamentarnych i że „pragnie rewanżu poprzedniego reżimu”. O tym, według jego słów, świadczy skład Partii Ludowej, metody i argumentacja jej działań. Cóż, Morozowi lepiej widać, do czego doprowadzą metody i argumentacja działań „narodowców” Łytwyna. Trudno powiedzieć, jaką ocenę dadzą — i czy dadzą? — tym działaniom, w szczególności „kukułczym jajom” zawiniętym w socjalistyczną gazetę, prawnicy, tylko one, te działania, w żadne ramy moralności, tym bardziej narodowej, nie wpisują się. Kontynuacja na s. 2 To, że partie polityczne na wszelkie sposoby próbują podkreślić własną bliskość z narodem, wykorzystując w swoich nazwach określenia pochodne od tego wzniosłego miana NARÓD lub DEMOS (z greckiego — też naród), od dawna wiadomo. Spójrzmy, ile ich, narodowych, jest w Ukrainie: PARTIA LUDOWA Łytwyna, która jeszcze całkiem niedawno była po prostu agrarną; Socjal-DEMOKRATYCZNA partia (o) Medwedczuka; dwukrotnie ludowa PARTIA LUDOWO-DEMOKRATYCZNA Pustowojtenki; Ukraińska PARTIA LUDOWA Kostenki; LUDOWY ruch Ukrainy Tarasiuka; LUDOWY związek „Nasza Ukraina” itd. Jeśli już mówić o prawdziwie ludowych korzeniach, to w najnowszej historii Ukrainy miały je tylko masowa organizacja społeczna Ludowy Ruch Ukrainy, który zapoczątkował rewolucję narodowo-wyzwoleńczą początku lat 90. ubiegłego wieku, oraz ludowy Majdan — uosobienie Pomarańczowej Rewolucji. Str. 8 Temat do medytacji od Marii Łytwyn Str. 11 ŁĄCZNIE NA KONCIE CERKWI TARASA — 743 703 UAH 98 kop.

S. 2 · Originalseite ↗

UNP RADZI NOWEMU PREZESOWI NTKU WITALIJOWI DOKALENCE PRZESTRZEGAĆ KONSTYTUCJI. Zastępca przewodniczącego Ukraińskiej Partii Ludowej Ołeksandr Mosiuk wyraził zdziwienie w związku z komentarzami nowo mianowanego prezesa NTKU Witalija Dokalenki, które we wszystkich ukraińskich kanałach telewizyjnych brzmiały w języku rosyjskim. Jest on przekonany, że kiedy „człowiek jest mianowany na tak wysokie stanowisko, musi być nie tylko nienagannym profesjonalistą, ale także przestrzegać podstawowych wymogów Konstytucji, przede wszystkim – znajomości języka państwowego”. Według słów Ołeksandra Mosiuka, UNP nie ma podstaw, by podważać profesjonalizm Witalija Dokalenki, ale ma podstawy, by prognozować możliwą „rusyfikację ukraińskiej przestrzeni telewizyjno-radiowej”. Dlatego, zaznacza Ołeksandr Mosiuk, „chciałoby się mimo wszystko usłyszeć koncepcję rozwoju Pierwszego Narodowego od nowo mianowanego kierownika i najlepiej w języku ukraińskim”. Zinaida KUCENKO. Zakończenie. Początek na s. 1. Witalij KARPENKO. Można przytaczać wiele przykładów, kiedy nagle politycy, wielcy i mali, im bliżej wyborów, tym częściej wspominają o ludzie lub o pewnej jego części (chłopach, robotnikach, inteligencji, wojskowych, studentach itd.). Zazwyczaj tylko w słowach. Oto lider Partii Emerytów (jest i taka na Ukrainie) Petrosjan deklaruje, że tylko jego partia zapewni spokojną i sytą starość, jeśli, oczywiście, większość w parlamencie stanowić będą emeryci, czyli kiedy Rada Najwyższa przekształci się w przytułek dla starców. Zwrócił oczy ku ludowi także przywódca esdeków Medwedczuk: broni on prawa tego ludu, który okradała jego partia, będąca u władzy, do samodzielnego rozstrzygania ważnych dla społeczeństwa kwestii, jak na przykład określania w referendum, dokąd ma iść Ukraina: do Europy czy do Moskwy. Ale przecież tego prawa nikt ludowi nie odbierał – więc czy warto wyważać otwarte drzwi. Ciekawe, a jak sam lud reaguje na taką wzruszającą „troskę” o siebie? Odpowiedź na to pytanie dają liczne sondaże socjologiczne, których wraz ze zbliżaniem się wyborów również zaroiło się w mediach. Oto niektóre wyniki badań przeprowadzonych w październiku. Według danych Ukraińskiego Instytutu Badań Społecznych obecnie gotowi są zagłosować: na Partię Regionów (Janukowycz) – 20% ankietowanych; na Blok Julii Tymoszenko – 13,8%; na Blok Ludowy „Nasza Ukraina” (honorowy przewodniczący Juszczenko) – 12,3%; na Partię Socjalistyczną Ukrainy (Moroz) – 8,9%; na Komunistyczną Partię Ukrainy (Symonenko) – 6,7%; na Blok Ludowy Łytwyna – 5,2%; na Blok Natalii Witrenko – 3%. Jak widzimy, na pierwszym miejscu pod względem rankingu jest partia Janukowycza. Tego samego proFEsora, którego imię wiąże się z kryminalną przeszłością oraz z nadużyciami podczas wyścigu prezydenckiego. I nie jest to tylko wynik zombowanego elektoratu Wschodu (sondaż przeprowadzono we wszystkich regionach) i chyba nie tyle poparcie dla samego Janukowycza, co protest przeciwko niezrealizowanym oczekiwaniom wobec nowej władzy. I rzeczywiście, niemal połowa obywateli Ukrainy, według świadectwa Centrum imienia Razumkowa, uważa, że za nowej władzy sytuacja w kraju nie tylko się nie poprawiła, ale stała się jeszcze gorsza. Dlatego też poziom poparcia dla instytucji władzy gwałtownie spadł. Jeśli u Prezydenta w lutym wynosił on 46,7%, to w październiku – tylko 18,1%. Obniżył się także poziom zaufania do działalności Rady Najwyższej – z 28% w lutym do 7,4% w październiku. Tak samo mniejsze stało się poparcie dla działalności rządu – 36,4% w lutym i 8,3% w październiku. A najmniejsze zaufanie obywateli kraju mają organy prokuratury. Ich działalności nie popiera 38,4% ankietowanych. Nawiasem mówiąc, liderami ludzkiej przychylności są Siły Zbrojne – 59% zaufania; radio i telewizja – odpowiednio 54% i 59% (wymowny fakt w porównaniu z przeszłością); Organizacja Narodów Zjednoczonych – 44% (dane Centrum „Monitoring Społeczny” oraz Ukraińskiego Instytutu Badań Społecznych). Jakie są przyczyny takiego stanu rzeczy, widać gołym okiem – życie nie stało się lepsze. Sondaże socjologiczne konkretyzują tę tezę. Według wyników Centrum imienia Razumkowa, 53,3% obywateli Ukrainy przyznaje, że ogólnie sytuacja gospodarcza kraju się pogorszyła. Nic dziwnego, że 59% respondentów nie jest pewnych jutra. Wniosek jest prosty: wbrew nadziejom polityków, którzy coraz bardziej „stają się ludowi”, sam lud coraz bardziej traci wiarę. Dlatego, panowie „ludowcy”, weźcie pod uwagę: wszystko to może odbić się na wynikach głosowania podczas wyboru parlamentu. Choć większość ankietowanych (58%) jest przekonana, że te wyniki zostaną sfałszowane, jednak Pomarańczowa Rewolucja już udowodniła, że lud nauczył się bronić swoich praw i wolności. Zatem czas wprowadzić poprawki i unikać czarnego PR-u, brudu i nadużyć.

«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF auf Wikimedia Commons ↗ · Maschinelle Übersetzung

Емблема «Просвіта»Prosvitianyn