Seite · S. 11Originalseite ↗
Odczucie barykady
Слово Просвіти, №46 за 2011 рік
Maria KUCZERENKO
„Rozumiem, że tacy ludzie jak nikt inny troszczą się o los państwa, jednak mają idealne wyobrażenie o świecie, a tak nie bywa”, — oto tak, po ojcowsku pouczał ukraińską inteligencję, „różnych tam pisatelów” (gazeta.ua), którzy stawiają „niewłaściwe akcenty” w dzisiejszej polityce, regionał Wołodymyr Zubanow (w tym konkretnym przypadku — Jurija Andruchowycza, który miał odwagę krytykować urzędującego prezydenta). I rzeczywiście, jak gorzko zauważył swego czasu Jewhen Pługnyk, „głupi ten, kto wciąż jeszcze jest poetą”. Cóż z tego, że objawienie pana Zubanowa brzmi jak niedorzeczna replika suflera, który przejął funkcje reżyserskie — specyfika Teatru Absurdu właśnie polega na tym, że każdy w nim gra cudzą rolę. „Życie jest okrutne. Przed tym nie da się uciec”, — filozoficznie podsumowuje pod reflektorami tego absurdalnego spektaklu pan regionał, przymierzając na siebie rolę wilka w owczej skórze. Jakby nic innego wam nie pozostało, jak pogodzić się z surowymi realiami. A zatem przyjąć reguły gry silniejszego, oswoić się z dwulicowością, z poczuciem, że każdy dzień twojego istnienia-przemijania jest niepełnowartościowy, że jesteś poniżająco zależny i twoje życie jest zagrożone… Dziś Ukraina dźwięczy pod triumfalnym krokiem Chama. Jego kroki są komendanckie. Nogą otwiera drzwi do „najwyższych” gabinetów, rozstrzyga o losach, wydaje rozkazy funkcjonariuszom państwowym, podporządkowuje służby siłowe, blokuje rachunki finansowe, rozdaje i przerozdziela… Słowem, pan życia. „Chamstwo — przede wszystkim poziom samoświadomości jaskiniowej, — słusznie zauważa „idealista” (według „regionalnych” życiowych miar) Wołodymyr Basyłewski w artykule „Syta gęba Chama”. — Chamstwo — po drugiej stronie kultury. Wirus chamstwa — wirus śmiertelny. Totalne chamstwo — to samowola. W warunkach nieobowiązujących praw — to katastrofa”. Od niedawna tak mocne pojęcie jak „totalne chamstwo” (tu, dokładniej — reiderstwo) będzie się dla mnie kojarzyć także z otworem (3х1) w podłodze sali znanej męskiej kapeli im. L. Riewuckiego, który wyżłobiło-wygryzło to „totalne chamstwo” w celu poszerzenia swoich restauracyjnych powierzchni. Taki swoisty model czarnej dziury w skali kosmicznej, która przy braku naszego z wami OPORU i demonstracyjnym nieingerowaniu struktur władzy zdolna jest w najbliższej perspektywie pochłonąć także nasz z wami przestrzeń duchową. Wybaczcie, że tak mówię, to nie poetycki obraz — to „życie jest okrutne”. Ta historia nieogłoszonej wojny w dziwny sposób wykracza poza ramy jakiejkolwiek strategii reiderskiej. A zaczęła się ona nie w tym roku, nie 20 sierpnia, kiedy chórzyści rano ze zdziwieniem zobaczyli w sali prób dużą dziurę w podłodze, — lecz pięć lat temu od wizyty przedstawiciela firmy „Tryglif”, która kupiła lokal na pierwszym piętrze. Wtedy Iwan Małkowycz, dyrektor znanego dziecięcego wydawnictwa „A-BA-BA-GA-LA-MA-GA”, które wynajmuje powierzchnię na jednym piętrze z kapelą im. L. Riewuckiego w organizacji „Kijowspecżyłłoeksploatacja”, otrzymał od nieoczekiwanego gościa propozycję zmiany pomieszczenia. Takie przeprowadzenie w żaden sposób nie wchodziło w plany Iwana Małkowycza — już wtedy znane i szanowane na europejskich terenach dziecięce wydawnictwo miało niezmienny dla czytelników adres, przychodzili tu rodzice z dziećmi, albo i same dzieci, artyści, pisarze; ten skromny lokal z dwóch pokoi (jeden zupełnie maleńki) był zagospodarowywany już 15 lat, obrastając obrazami i zabawnymi domowej roboty zabawkami — prezentami od czytelników. Minęło pięć lat, o tamtej wizycie zapomniano, a tu proszę! — przesłanie-przypomnienie od reiderów w tak oryginalny sposób mogło każdego powalić z nóg. Taka swoista piracka pieczęć. Wtedy milicja szybko zareagowała na wezwanie i, łagodnie mówiąc, bezczelna firma przerwała dalsze wtargnięcie. Choć telewizyjna wersja bezgłośnego ataku reiderskiego wywołała szok — sytuację w wiadomościach przedstawiono tak, jakby podłoga zgniła i zupełnie się zawaliła… I oto znowu po dwóch miesiącach — 8 listopada — atak reiderski. Jeszcze bardziej bezczelny i absurdalniejszy w swym charakterze. Tym razem sąsiedzi z dołu przedarli się, jak trafnie ujął wydawca, niczym szczury, przez dziurę w podłodze, wyrzucili z sali mienie i drogi fortepian i, zabarykadowawszy się od środka, zaczęli co sił, w biały dzień, demolować ściany i podłogę. Milicja zachowywała się wyjątkowo dziwnie: odpierała absurdalnymi wykrętami, że trzeba poczekać na upoważnionych, i nawet nie próbowała powstrzymać pogromu lokalu. Nikt — ani deputowany Wołodymyr Kyrylenko, ani miejski głowa Ołeksandr Popow, ani doradczyni prezydenta Anna Herman nie byli w stanie zatrzymać ataku reiderskiego. Pogromcy zachowywali się wyjątkowo bezczelnie, zdumiewająco pewnie we własnej bezkarności. Kiedy wreszcie obecni weszli do sali chóru, przed ich oczami ukazał się obraz na kształt „najazdu mongolsko-tatarskiego”. Reakcja urzędników na atak reiderski po ukraińsku również mieściła się w ramach tego Teatru Absurdu: Komisja ds. bezpieczeństwa technogenno-ekologicznego i sytuacji nadzwyczajnych KMPA, do której zwrócili się dyrektorzy wydawnictwa i kapeli, samousunęła się od problemu poszkodowanej strony, a służba MSW Kijowa poinformowała, że ataku reiderskiego jako takiego nie było (!). „Wezwanie do Pieczerskiego zarządu rejonowego było, — jednak przyznał później naczelnik wydziału kontaktów z opinią publiczną GU MSW w Kijowie Wołodymyr Poliszczuk, — i na miejsce wyjechano, ale nadzwyczajnych incydentów tam nie było”. (Oczywiście, nikogo nie zabito, i za to dzięki.) Jakby nic takiego, nieporozumienie między sąsiadami, różne rzeczy się zdarzają. Nie mniej interesująca była najpierw także reakcja „Kijowspecżyłłoeksploatacji”. „Cóż, — zupełnie poważnie powiedział jej przedstawiciel, — musieli przecież zbadać ściany”. Budynek, w którym dokonano ataku reiderskiego, wpisano do „Wykazu zabytków historii i kultury Ukrainy”. Obecnie dzięki staraniom wandali budynek doprowadzono do stanu awaryjnego. Zatem spóźnione zrywy ministra kultury Michaiła Kulynjaka, by w Radzie Najwyższej przeforsować ustawę o ekspertyzie archeologicznej przy przydziale ziemi pod budowę — nie inaczej jak walka z wiatrakami. Jak zauważył minister, ta ustawa obowiązuje w całym cywilizowanym świecie… Dalej nie warto kontynuować. Przeciwko firmie „Tryglif” w osobie biznesmena Artura Marguliesa (szerzą się plotki, że Margulies — „człowiek Czernowieckiego”, jednak dokładnie nie wiadomo, podobnie jak i to, kto w środku Kijowa kupił Andrijiwski Uzwiz), któremu tylko na Basiejnej należy jeszcze kilka budynków, otwarto sprawę karną. Pozew do sądu złożyło „Kijowżyłłospecekspłuatacja”, które liczy na odszkodowanie od firmy reiderskiej. Jednak czy sprawy nie zamkną wkrótce — to już inne pytanie. Tymczasem urzędujący prezydent, poza emocjonalnymi ocenami
«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF auf Wikimedia Commons ↗ · Maschinelle Übersetzung
