Емблема «Просвіта»Prosvita.DigitalWissen · Menschen · Zukunft
Seite · S. 11Originalseite ↗

Grzeszne z sprawiedliwym się mylą. Ale nie aż tak!

Слово Просвіти, №49 за 2012 рік

W Kirowohradzkiej Obwodowej Bibliotece Naukowej im. Czyżewskiego trwa wystawa fotograficzna „Służbowa podróż w jedną stronę…”. Jej autor — Wołodymyr Ohłobłin, laureat krajowych i międzynarodowych nagród w dziedzinie fotografii artystycznej, przedstawił wymowne zdjęcia pozostałości po GUŁagu. Bardzo długa drewniana drabina z przekrzywionymi stopniami, którą więźniowie schodzili do kopalni, praca w której trwała nie dłużej niż 3—4 miesiące i zwykle kończyła się śmiercią, góra starego, podartego obuwia, mocne żeliwne koło od taczki, którą wożono rudę, spróchniałe strażnicze wieże, pojedyncze niskie drewniane krzyże z numerami — wszystko, co pozostało po człowieku… Switłana ORioEL, m. Kirowohrad Oprócz fotografii na wystawie zaprezentowano wiele materiałów dokumentalnych — liczb, cytatów, które w uderzający sposób opowiadają o tej straszliwej epoce, kiedy setki tysięcy ludzkich istnień wrzucono w paszczę komunistycznego Moloch. Dla Ukrainy ten temat jest bardzo bolesny, ponieważ znaczna część więźniów GUŁagu to Ukraińcy. Hołodomory, ludobójstwo, represje wyrządziły narodowi nieodwracalną szkodę nie tylko na poziomie fizycznym, lecz także na poziomie mentalnym. Ta ziejąca rana na ciele i świadomości narodu ukraińskiego do dziś nie pozwala nam mocno stanąć na nogi i poczuć samych siebie. Ale dziwi, dlaczego ta poznawcza i interesująca wystawa, zorganizowana przez obwodowe zarządy kultury i turystyki oraz polityki wewnętrznej i związków z społeczeństwem obwodu kirowohradzkiego, faktycznie odbywała się pod egidą organizacji społecznej „Międzynarodowe antyterrorystyczne jedność”? O jakim zagrożeniu terroryzmem na Ukrainie dziś się mówi? Jeśli przypomnieć głośny akt terrorystyczny w sąsiednim Dniepropetrowsku, to wyraźnie widać: władza ze wszystkich sił starała się wykorzystać ten fakt w celu zdyskredytowania opozycji (słynny film na UT-1), a argumenty oskarżenia podejrzanych o dokonanie wybuchów, jak świadczą ich adwokaci, są nieprzekonujące. Oczywiście prawdziwych sprawców zamachu raczej nie znajdą. Wszystko to przypomina nieudane naśladowanie działań rosyjskich władz, które na wszelkie sposoby wykorzystują prowokowane akty terrorystyczne lub konflikty w walce z własną opozycją. Ale co tu ma do rzeczy represja komunistycznego totalitaryzmu? Obecnie, gdy w naszym państwie pojawili się (ten fakt uznał świat) więźniowie polityczni, właśnie trzeba mówić o zagrożeniach nowego totalitaryzmu i o tym, jak można mu się przeciwstawić. Tymczasem wystąpienie przewodniczącego organizacji społecznej „Międzynarodowe antyterrorystyczne jedność” Ołeksandra Dyczeka podczas okrągłego stołu, który odbył się po otwarciu wystawy, nosiło tytuł „Nowe wyzwania dla Ukrainy — terroryzm i ekstremizm” (?!). Goście przywieźli ze sobą również odpowiednią literaturę: oprócz historii totalitaryzmu książkę o Czeczenii, wydaną w Rosji. Stosunek do tej małej republiki była kolonia metropolia wyraźnie pokazała swoimi krwawymi wojnami z nią, ale co tu ma do rzeczy Ukraina? Równie niezrozumiałe jest — po co przywozić do Kirowohradu jakąś rosyjskojęzyczną gazetkę, która propaguje putinowski „russkij mir”? To taka walka z terroryzmem? A nasze represje? Gdzie tu grzeszne, a gdzie sprawiedliwe? Po co to tak pomieszano? Jeszcze większe pytania i oburzenie wywołał dokumentalny film „Opętani krwią” z serii „Historia Rosji XX wieku. Sowiecka Judea”. Jego główny leitmotiv: w krwawych zbrodniach bolszewizmu przede wszystkim winni są Żydzi. W filmie, oprócz ogólnie znanych faktów, jest wiele przekłamań i zgęszczania barw. Co najważniejsze: sprowadzenie masowej zbrodni państwowej do winy jednego narodu to uproszczenie, zawężenie tematu, przeniesienie go na płaszczyznę antydemokratycznej, antyludzkiej nienawiści międzynarodowej. Ukraińcy mają własne stosunki z Żydami. Na naszych ziemiach, a zwłaszcza w naszym mieście, mieszkało ich wielu. Oczywiście wzajemnych powiązań było bezliczne mnóstwo i miały one różne, nie zawsze jednoznaczne odcienie. Ale krajoznawcy, historycy (Jurij Matiwos, Serhij Szewczenko) w swoich publikacjach przekonująco dowiedli, że pogromy żydowskie zarówno z przełomu XIX i XX wieku, jak i z czasów wojny domowej były świadomie i celowo prowokowane przez czarnosecinne organizacje szowinistyczne, które w Rosji w tamtym czasie aktywnie wspierały czynniki państwowe. Znane są również dokumenty, które świadczą, że niepoślednim zadaniem sowieckiego KGB było siać i podtrzymywać wrogie nastroje między Ukraińcami a Żydami. Dziś czas aktywnie obalać te mity, a zamiast tego wciąż się je wszczepia?! Stanowisko Rosji w tej kwestii od dawna jest znane i jednoznaczne. Miło, że uczestnicy okrągłego stołu należycie ocenili importowaną propagandę. Ale dlaczego na przynętę tych organizacji tak łatwo daje się złapać władza obwodowa? Przecież gdy chodzi o lokalne organizacje społeczne o państwowym, narodowo-patriotycznym kierunku, wykazuje ona nadzwyczajną czujność! Aby przeprowadzić ostatnie posiedzenie społeczno-politycznego klubu „Perewesło”, trzeba było pisać kilka oficjalnych listów i dopiero po zgodzie zastępcy przewodniczącego obwodowej administracji państwowej, po wielu zastrzeżeniach (nie mówcie przecież nic złego o władzy!) udało się je przeprowadzić w obwodowej bibliotece naukowej imienia Czyżewskiego. A rosyjskiej propagandzie, która ponadto wszczepia niechęć międzynarodową i zaciera systemowość komunistycznego totalitaryzmu, wychodzi, że droga jest otwarta? Oczywiście czasem mylimy grzeszne z sprawiedliwym, ale nie aż tak!

«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF auf Wikimedia Commons ↗ · Maschinelle Übersetzung

Емблема «Просвіта»Prosvitianyn