Seite · S. 15Originalseite ↗
Nadzwyczajny stan duchowości
Слово Просвіти, №50 за 2004 рік
lata nabrał nie tylko anegdotycznego, ale też groźnego wpływu na repertuar. „Formatowymi” jak zwykle byli wykonawcy rosyjscy, a ich piosenki nie zawsze rosyjskie, lecz jak w Moskwie mówią, „małorosyjskie”. Presji „formatu” nie wytrzymali wszyscy ukraińscy wykonawcy. Po rosyjsku zaśpiewała Iryna Bilyk, próbowała Maria Burmaka (ale wyszło słabo i zdrowy rozsądek podpowiedział, że nie warto), z rozpaczy zawołał Wiktor Pawlik, jego echa podchwycił Ołeksandr Ponomarow, a najuczciwiej wyszło to u Taisiji Powalij, która w wyniku duetów z Baskowem i Kobzonem jeszcze stała się antyopozycjonistką.
Myślę, że do tego by nie doszło, gdyby władza swego czasu nie zamachnęła się kosą swoich podziemnych, bezpośrednich i podłych zarządzeń na ukraińską współczesną pieśń. Pieśni powstańcze, strzeleckie i kozackie przetrwały przez lata i wieki. Dziś śpiewa je armia, zna milicja, kozactwo. Inne struktury siłowe czasem reagują na głos tych, o których wspomniałam wyżej. Zatem ani konie, ani artyści nie są winni... Nie każdy chce stać się zmarnowaną siłą w kwiecie sił. Idealizowanych Wołodymyra Iwasiuka i Nazarija Jaremczuka — wśród nas nie ma, a podszywając się pod ich imiona, poszli za tymczasową władzą kuczmistów Pawło Dwor-
«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF auf Wikimedia Commons ↗ · Maschinelle Übersetzung
