Seite · S. 13Originalseite ↗
Petro PEREBIJNIS Noworoczek
Слово Просвіти, №52 за 2012 рік
Biała bajka
Och, nie chce się w bród! Co to za woda? Przeskoczył rzekę dziad — Biała broda.
Zrzucił futro drogie. „Stójże!” — zawołał. I zatrzymała się w biegu Spieniona rzeka.
Wiatr gwizdnął nad saniami. Niczym pieczyng. Białą ścieżkę zimy Zajączek przebiegł.
Zimowe słoneczko
Gada mróz luty! Zasypało wszystkie drogi. Za oknem szaleje chłód. Ola w łóżeczku. Niedomaga.
Słońce w szybę zagląda, Ono też ma jakąś biedę. Czarno kracze wrona: „Słońce ma gardziołko czerwone!”
Kwiaty dla zajączka
Mama kwiaty podlewa. Tata z polowania Niesie mamie i sobie Smakowity obiad. A chłopcu — Zajączka. Przestraszonego. Żywego. Zapłakanego. Cieplutkiego… Nie oślepnie sierota — Ma klatkę złotą. Klatkę tata zamyka. Ma domek zajączek! Oj, jak wesoło chłopcu, Ale ciasno zajączkowi. Zadrzemie — śni się mama, Śni się zając-tatuś. Syty zajączek Żwawo biega we śnie. Pręciki mocne Głaska łapką i stęka. A drzwiczki brzozowe Tata szczelnie zamyka… Oj, jak wesoło chłopcu!
Diudia
Świszcze diudia nawiedzona. Stęka Morozenko. Przypada do okna Słoneczko niziutkie.
Widać, zimno mu W kosmosie niemym. Biedne słoneczko w dymie Prosi się do domu.
Leśny gość
Sobolową czapkę Wiśnia włożyła. A choinka człapie Z lasu do wsi.
Majaczą zabawki, Światełka domostw. Noworoczną gwiazdkę Gość nam niesie.
Wygląda choineczkę Dziad Nerubaj. Bębni zimka W biały bęben.
Noworoczek
Między lodami z oddali Drepcze dziad Rok. A za dziadem — cok, cok, cok! — Cudotwórca Noworoczek. Sieje ziarna z rękawa, Śniegiem ziemię pokrywa. Do dzieci równa krok I rośnie Noworoczek. On choinkę nam niesie, Bo duży on — i tyle!
Choinka
Przedzwania śnieżynka Na zegarze zimy. Lśni gwiezdna ścieżka Między dziwnymi dziećmi.
Nie boją się tata i mama Ich puszczać za próg. Bawią się z maluchami Dziadek Mróz i młody rok.
Nuże skokiem, wnuczęta, Niech nie topnieje ta góra! Z młodym rokiem na sankach Przelatuje dzieciarnia.
Rok odlicza minutkę Na szerokim podwórzu I zapala choinkę Pierwszym promieniem gwiazdy.
Rok idzie
Lśni śnieżna babcia Między wesołymi ludźmi. Rok w białym kożuchu Do domostwa idzie.
Na klonowym progu My witamy go I płonie w zamieci Wielbiący ogień.
Szczodrze sieje się żyto I łagodnieją słowa. Pada niebieska śnieżynka, Jak gwiazda wiekowa.
Wiosnokonik bzowy Skacze w dal młodą. I stukoczą podkowy Na jordańskim lodzie.
Posiewacze
Siej się-rodź się, Żyto, pszenica! Ściany ciasne. Sypie dzieciarnia Ziarna-słowa. Sieje pieśni.
Wszystko jak należy. Chrzestna woda. Rodzima ziemia. Siej się-rodź się! Boża prawica Grzeje malca.
Pufa i Czapa
Mamy kotkę Pufcię, Mamy łaskawego kota Czapcię. Pufa czarodziejska — Nimfa czarno-biała. No, a Czapa, jasna sprawa, — Czarny, niczym noc. Oto umyła Pufa nóżki, Włożyła swoje pończoszki, Białe futerko drogie — I spaceruje na śniegu, Niezauważalna, niczym śnieżynka.
Prawie niewidzialna. No, a Czapa ani mru-mru! Widać Czapę i w zamieci… Taka u nas dziwność. Między kotami jest różnica. Oto wracam ze szkoły — I nie pomylę nigdy. Od razu widać, jasna sprawa. Pufa — dzień, A Czapa — noc.
Hardun
Węglooki bałwan Zhardział, niczym indyk. Nastroszył coraz wyżej Rozkraczone miotlisko. Pod nowoczesnym kapeluszem Nie rusza nawet uchem. Do niebios uniósł Czerwonawy nos.
Niebieskie buciki
Po śniegu sarna Sunie na przełaj. A sikorka wzuła Niebieskie buciki.
Ty skacz, sikorko! Śnieg — jak klepisko. Podobny do studzienki Ślad od obcasa.
Śniegoplaża
Biegła biała śniegobaba, A za nią kura Pstra, A za nimi śniegodziad Mruczy w ślad: „Będzie, będzie babie licho! Napęczniała odwilż. Ty choć usiądź, ty choć leż — Nie pomoże śniegoplaża”.
Wereda
Marzy luty. No i dziwy! Lód staje się marą. Marzec fajkę nabija Srebrną mahrą.
Odprowadza siwy dziad Zimę w drogę I macha jej w ślad Z dymu błękitnego.
Wieje, stęka wereda. Kręci wrzeciono. A z roztopów wygląda Młode, zielone.
Ruta wschodzi, rośnie. Chmura przelatuje. Luty ulicę miecie, Marzec podmiata.
Marzec
Marne wyje wichura Przed wrotami. Zimka pojechała Niebieskimi saniami.
Marzec biały kwiatek Wyjął zza połowy I wierzbową świeczkę Dzieciom zapalił.
Zielona harfa
Popędza zimę Wiaterek wilgotny. Wyłania się z dymu Słupowa droga.
Tam zawieja więdnie I wierzba iskrzy się. Na zielonej harfie Nagrywa wietrzysko.
Dzięcioł na estradzie
Chata pośród sadu Tęczowo kwitnie. Dzięcioł na estradzie Raduje dzieci.
Ścięta brzózką Chłód zapomina. Błyska na cięciu Ścieżka dźwiękowa.
Muzyka taka jest. Dzięcioł na pniu Dziobkiem dotyka Nutę dźwięczną.
Weseliki
Oj raduje się tęcza, Koralami gra. Powracają weseliki Do rodzinnego kraju.
Wypływają żurawiki Sznureczkiem nierównym, Niczym białe stateczki W rzekach Ukrainy.
Są powaby i wolność W ciepłym kraju. Lecz nie ma tam doli, Dniepru tam nie ma.
«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF auf Wikimedia Commons ↗ · Maschinelle Übersetzung
