Seite · S. 13Originalseite ↗
7. CZY TWOJE BRZEMIĘ JEST CIĘŻKIE?
Слово Просвіти, №73 за 2000 рік
Jeśli pojawi się u was tak zwana „maska ciążowa” — w ludzie nazywają ją jeszcze „orłem”, ponieważ ciemne plamy pod oczami przypominają dwa skrzydła — nie martwcie się. Po porodzie one niechybnie znikną, a póki co „maska” da powód komuś, by wam powiedzieć: zapewne urodzi ci się orzeł! Albo: będzie dziewczynka! Patrz, jak wypija maminą urodę! A wy bądźcie spokojne i uważne wobec siebie: zaczyna się piąty miesiąc, cudowny czas, kiedy będziecie miały możliwość nie tylko w myślach zwracać się do dziecka, ale i słyszeć je. Oczekiwane, ale i niespodziewane — dzieciątko się poruszy. Maluch przywita was swoim pierwszym ruchem, wrażenie z którego jest nieporównywalne z niczym. Od tej pory będziecie czuły, jak mu jest — ruchy mogą być spokojne, szybkie, a nawet natarczywe, kiedy coś mu się nie podoba. Będziecie mogły „rozmawiać” ze swoim dzieckiem, przykładając rękę do brzucha — ono odpowie wam kilkoma kopnięciami. Jeszcze jedno: maluch da wam do zrozumienia, że nie podoba mu się hałas, zaduch, wasze podenerwowanie — zaczyna bić bardziej natarczywie, jakby błagając was o powrót tam, gdzie jest spokój i cisza, a wy jesteście wesołe i zrównoważone. Od tej pory wasza „łączność” jest stała. Jeśli jednak płód cichnie i milczy przez całą dobę — trzeba niezwłocznie zwrócić się do lekarza. Jednakże nie „szturchajcie” go niepotrzebnie, aby wam odpowiadał — maluch robi to, co do niego należy: dużo śpi. I miewa sny. Możliwe, że śni mu się przeszłość waszego rodu, śnią się sny o przyszłości. Śpi — posapuje... W szóstym miesiącu płód zaczyna oddychać, jest już prawie gotowy do tego, by myśleć, widzieć, słyszeć, on — czuje. Możecie razem z maluchem rozpocząć wieczory muzyczne — nienarodzonym podoba się muzyka Vivaldiego, Mozarta, Griega... Zresztą i wasze serce będzie czuło się spokojniej przy pięknych melodiach, a pewny rytm waszego serca jest dla niego najsłodszy. Zapewne zwróciłyście uwagę na to, że często piszę o sercu. Tak, w okresie ciąży wasze serce przestaje być po prostu pompą, która pompuje krew i goni ją żyłami, zapewniając życie fizjologiczne. Serce ciężarnej staje się zegarem, który odlicza radosne i niepokojące minuty bytu, zawiązanego w łonie. Ono jest źródłem ciepła i miłości, które ogrzewają dziecko. Wreszcie, pierwszym językiem, którym mama zwraca się do dzieciątka, jest język serca, język miłości. Nie na darmo ponad wszystko, później, kiedy dziecko się urodzi i dorośnie, cenimy serdeczne stosunki między synem a matką, serdeczną miłość córki do starej matki... Pod sercem nosimy dziecko, jak pod słońcem, i pierwsze usłyszane przez nas jego słowa są powiedziane prosto w serce... Więc otwórzmy nasze serca na nasze nienarodzone dzieci! I dbając o dietę, nie zapomnijmy, że nie żołądek, a właśnie serce słucha dziecko, w nim szuka przystani jego małe serduszko ze swoimi trudnymi pytaniami: „Czy mam być? Czy kochasz mnie, mamo?”. Teraz maluch już chce, abyście mówiły do niego i o nim. Mówcie o maluchu z ojcem, oczywiście radośnie — będzie mu przyjemnie. Poczuje, że jest kochany i wyczekiwany z niecierpliwością. Nawiasem mówiąc, właśnie w tym czasie może zapamiętać głos ojca, aby poznać go po narodzinach. Literaturę popularną obiegł taki fakt: w 1986 roku w USA stworzono szkołę nauczania dzieci w okresie wewnątrzmacicznym, do której chodziło 700 przyszłych ojców i matek. Jeden z ojców w tej szkole dość często przykładał policzek do brzucha i zwracał się do dziecka: „Maleństwo, jestem twoim tatą!”. Po narodzinach syn od razu zaczął poznawać tę frazę ojca i przestawał płakać, słysząc ją. Udowodniono, że ojcowie, którzy komunikowali się z dziećmi przed narodzinami, od razu mogą uspokoić małego płaczka... Wszystko to świadczy o tym, że warto zadbać, aby maleństwo cieszyło się z otaczającego środowiska, z głosów i intonacji, które słyszy, z waszego do niego stosunku.
Szósty-siódmy miesiąc ciąży to czas, kiedy twój stan jest już niemożliwy do przeoczenia. Nadal pracujesz, a więc przebywasz wśród ludzi — warto zadbać, aby w twojej garderobie pojawiła się sukienka lub kostium o specjalnym kroju, który by ci pasował i cię odświeżał. Twój uśmiech, łagodny nastrój, równy głos, spokojne gesty nadadzą ci takiego uroku, że nie będzie on ustępował temu okresowi, kiedy byłaś szczupła, ale zwyczajna. Bez wątpienia także twoi koledzy są dla ciebie bardziej uważni, bardziej tolerancyjni. Unikaj ludzi złych. Jeśli zaś ktoś, nie zważając na twój stan, chce cię „dostać” — nie wdawaj się w spory. Czas wszystko poukłada na swoje miejsca... Jeśli wydaje ci się, a lekarz również cię w tym wspiera, że twoje samopoczucie będzie lepsze, gdy pobędziesz w domu — możesz wziąć urlop: jak wiadomo, ciężarnej coroczny urlop udzielany jest na jej wniosek niezależnie od stażu pracy w danej placówce, organizacji, w przedsiębiorstwie. Kiedy zaś urlop macierzyński przypada na czas, gdy przebywasz na urlopie wypoczynkowym, ten ostatni zostaje przerwany i wykorzystać go będziesz mogła według własnego życzenia. W ogóle zaś radzimy ci koniecznie zwrócić się w tym czasie do prawnika i dowiedzieć się, jakie prawa i przywileje zapewnia państwo ciężarnej i matce noworodka. Z czasem nie będziesz miała głowy do porad prawnych, a potrzeba ich może się pojawić. Zatem załóż sobie specjalny zeszyt i zanotuj w nim te paragrafy i artykuły ustaw, które poda ci prawnik: o urlopie macierzyńskim, urlopie poporodowym i dodatkowym, urlopie wychowawczym, zachowaniu stażu pracy i miejsca pracy itd. Czasu na to poświęcisz niewiele, a spokój i pewność jutra zachowasz. W tym samym zeszycie możesz już zapisać, co będzie niezbędne noworodkowi. Z reguły w każdej poradni kobiecej jest wykaz „posagu” noworodka. Ale nikt dokładnie nie wie, co masz w gospodarstwie, jak zamierzasz wykorzystać te czy inne rzeczy. Oto nadszedł czas podliczyć, co będziesz mogła kupić, co być może podarują rodzice, co przypadnie w spadku po starszych dzieciach. Ale stronę z oznaczeniem „dla malucha” możesz już powoli wypełniać. Swoją drogą, o tym zeszycie. Uwierz, jest on niezastąpiony. Szkoda, jeśli nie założyłaś go wcześniej, ale i teraz nie jest za późno. Zapisz w nim datę, kiedy po raz pierwszy domyśliłaś się, że jesteś w ciąży. Zanotuj czas wizyt w poradni kobiecej. Zapisuj nazwiska lekarzy, z którymi miałaś do czynienia. Jeśli przeżyłaś jakieś komplikacje — powiedzmy, przebywałaś w szpitalu w celu podtrzymania ciąży, robiłaś badania, źle się czułaś, przyjmowałaś jakieś leki — zaznacz to wpisem w dzienniku ciąży. To nie jest dodatek do twojej karty w szpitalu. To obserwacje, które staną się dla ciebie skarbem później, kiedy pojawią się te czy inne sprzeczności. A jeszcze — zaznacz tam, kiedy poczułaś pierwszy ruch swojego dziecka, pierwsze jego kopnięcie. Czy widziałaś sny o nim. Właściwie będzie to twoja książka o dziecku, gdzie obok zwykłych, niezbędnych rzeczy zaznaczane będą i takie, które będziesz pamiętać przez całe życie i, całkiem możliwe, przydadzą się i samemu dziecku. Zatem teraz, kiedy dopiero zaczyna się urlop, zechcesz zrobić swoistą „rewizję” swojego gospodarstwa, nadać domowi te cechy, które najbardziej upodobnią go do gniazdka. Nieważne, ile masz pokoi — i tak już upatrzyłaś najprzytulniejszy, najjaśniejszy kącik dla malucha, ale póki co jesteś zajęta czymś innym. Spójrz, czy masz w gospodarstwie emaliowane wiadro z pokrywką, bak czy garnek do wygotowywania pieluch. Emaliowany kubek. Dwa garnuszki. Kilka buteleczek z oznaczeniem gramów. Jeśli są, przygotuj je i zbierz w osobnym miejscu — potem nie będziesz musiała w pośpiechu kupować zbędnych rzeczy. Wydziel w swojej szafie gospodarczej półkę, gdzie je, umyte i wygotowane, postawisz. I zapomnij o nich do czasu, aż będą potrzebne. Wszak zapewne przestrzegasz tej zasady, że zawczasu niczego nie warto przygotowywać. Cóż, być może to słuszne. Ale, jak wiadomo, wszystkie improwizacje przygotowuje się z wyprzedzeniem. To dlaczego by tak, między innymi, nie trzymać w gospodarstwie dziesięciu metrów gazy, waty, jasnej flaneli, kilku metrów płótna. Kiedyś wszystko się przyda... Zatem od samego początku ciąży warto być taką gospodynią, która zbiera, składa nitkę do nitki, łyżkę do kubka — „w gospodarstwie wszystko się przyda...”. Możliwe, że twój mąż i rodzina zechcą odświeżyć mieszkanie remontem.
To wspaniale, ale niech robią to bez ciebie, żeby nie wyszło tak, jak u mojej znajomej, która dokleiła tapety i wezwała pogotowie — dziecko urodziło się w ósmym miesiącu. I choć wszystko się ułożyło, a córka dogoniła swoich rówieśników, nie warto ryzykować — dziecko powinno być w twoim łonie tak długo, jak mu się należy. W swojej opowieści celowo nie piszemy o takich komplikacjach, jak wczesny i późny toksykoza u ciężarnych, zagrożenie poronieniem i poronienie, nieprawidłowe ułożenie płodu, przedwczesny poród. Wszystko to nosi nazwę przypadków medycznych i rozwiązywać je, w każdym indywidualnym przypadku, powinni lekarze. Jakikolwiek błyskotliwy artykuł czy książkę byś przeczytała, jakkolwiek pewna siebie byś nie była, nie warto ryzykować od pierwszego do ostatniego dnia ciąży. I jeśli odczuwasz bóle w dole brzucha, kręci ci się w głowie, pojawiły się obrzęki — natychmiast spiesz do szpitala. Wierz, że najlepszym przyjacielem twojego dziecka i twoim osobistym na ten okres życia jest lekarz! My natomiast prowadzimy dalej tylko poufną rozmowę przyjaciółek, tak jak się umówiłyśmy. Siódmy-ósmy miesiąc ciąży to czas szczególny. Już wiesz, że nosisz w sobie całkowicie żywotną istotę. I jeśli nawet stanie się tak, że z jakichś powodów dziecko urodzi się przedwcześnie, będzie żyło. Lekarze zrobią wszystko, aby dziecko żyło. I będzie żyło, bo już potrafi oddychać, widzieć, można je karmić, słowem — wychowywać. Jest, bez wątpienia, wiele niuansów, które wymagają wyjaśnień medyków w każdym przypadku, i nie będziemy się w nie zagłębiać. Powiemy o czymś innym, opierając się na własnym doświadczeniu. Zmienia się twoje porozumienie z dzieckiem. Do tego terminu twój ciężar był lekki, niemal niezauważalny. Teraz odczuwasz i swoje ociężałe ciało, i ciężar dziecka inaczej. Mały bożek wewnątrz ciebie staje się dyktatorem: narzuca ci rytm życia i chodu, nawyki i upodobania, może mu przeszkadzać twój głośny śmiech, może się na ciebie rozgniewać, kiedy nadmiernie czymś się zachwycisz lub na coś gwałtownie zareagujesz, on subtelnie odczuwa twoje otoczenie i daje ci do zrozumienia, że z tobą sam na sam lub w kręgu bliskich jest mu najlepiej... Własne niedogodności i odczucia powoli schodzą na drugi plan i pewnego dnia zrozumiesz, że sama Natura uczy cię przyszłego macierzyństwa: cierpliwość, wytrwałość, umiarkowanie, zmobilizowanie, zdecydowane poskramianie własnych namiętności powoli zawładną tobą. Bez wątpienia, jest to bardzo niełatwe, zwłaszcza gdy do tej pory żyłaś tak, jak ci się podobało. Poczujesz, że sama stałaś się przedmiotem zmagań — nie tylko z twojej duszy, ale i z ciała wybierają to, co niezbędne jemu, dziecku. Nie opieraj się. Nie płacz bezprzyczynowymi łzami, nie narzekaj — tak trzeba. Natura nie może oddać dziecka w słabe ręce. Przygotowuje cię na ten czas, kiedy bezradne, maleńkie ciałko znajdzie się twarzą w twarz ze światem, gdzie ty jesteś główną obrończynią. Opiekunką. Jeśli teraz, kiedy chodzisz ciężko, będziesz w stanie odczuć wszystko to, co zagraża dziecku, twoja intuicja lub wyczucie jego potrzeb — nazwij jak chcesz — utrwali się w twojej duszy, rozumie i sercu, będzie ci o wiele łatwiej wychowywać dziecko, odczuwać, czego potrzebuje, a czego nie. To twoje dziecko i już teraz ostrzega cię przed tym niebezpieczeństwem, którego chciałoby uniknąć, rodząc się. Godnie wytrzymaj te próby, a wszystko będzie dobrze. A własny ciężar, jak wiadomo, sam niesie w górę... Zatem, mija ostatni miesiąc ciąży. Orientacyjnie, razem z lekarzem, wyliczyłaś już datę narodzin swojego dziecka. To bardzo proste: do pierwszego dnia ostatniej miesiączki dodać siedem dni i odliczyć wstecz trzy miesiące kalendarzowe. Ten dzień, na który wskazują obliczenia, będzie dniem narodzin twojego dziecka. Ale całkiem możliwe, że stanie się to tydzień wcześniej lub kilka dni później. Sama z każdym dniem czujesz, że wkrótce urodzisz. Brzuch staje się bardziej okrągły i niższy, maluch odzywa się silniejszymi kopnięciami — jemu też jest ciasno, on już przygotowuje się do spotkania z tobą. I niechybnie powiadomi o swoim przyjściu — gdzieś na tydzień lub dwa przed porodem poczujesz, że twoje niepokoje ustąpiły. Nawet oddychać stało ci się łatwiej — brzuch nie podpierają każdego twojego oddechu. Wdychasz pełną piersią i — nagle — rozumiesz: on już chce się rodzić! Gotowy do tego. A ty czujesz, że — zatęskniłaś za nim, jak nie tęskniłaś jeszcze za nikim w swoim życiu. Przez te 280 (czy nieco mniej) dni przyzwyczaiłaś się do jego istnienia u ciebie pod sercem. Początkowo odczuwałaś go jak falę ciepła, jak dziwną swoją zachciankę. Potem — jak małego dzielnego zdobywcę, ptaszka wielkości żołędzia, który gnieździ się wewnątrz ciebie i któremu radośnie się podporządkowujesz, bo wiesz, że to nie kaprysy, a życiowe potrzeby małej istoty; z czasem, kiedy już tyle marzeń wymarzono, planów przemyślano, że aż wydają się one mirażem, — odezwało się do ciebie kopnięciem i stanęło w obrazie dziecka wewnątrz ciebie; poiłaś je, karmiłaś, mówiłaś do niego, pocieszałaś i cieszyłaś się nim, wychowując w swoim łonie, a ono też czasu nie traciło: nie tylko ciebie i twoich bliskich przekonało o swoim istnieniu, ale i nauczyło czekać na siebie. Na niego — czekają, a twoje pragnienie spotkania z nim jest silniejsze od strachów i fizycznej próby, która przed tobą. I pewnego ranka budzisz się z przeczucia waszego spotkania. Dziecko w drodze do ciebie — upragnione, kochane, niezastąpione! Tylko ono jest potrzebne dzisiaj tobie i na próżno wszyscy denerwują się czasem bardziej niż ty sama: wszystko będzie dobrze! Wiesz dokładnie, bo nosiłaś swoje dziecko w miłości i urodzisz je z radością. Niech w tym dniu będzie wszystko dobrze i przychylne tobie, a Bóg błogosławi cię w twojej świętej pracy — narodzinach dziecka. LIPIEC, NR 7 (73), 2000 ROK
Fortsetzung von einer früheren Seite — Seitenausschnitt
«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF auf Wikimedia Commons ↗ · Maschinelle Übersetzung
