Seite · S. 14Originalseite ↗
Rozdział czwarty: «RODZIĆ W MIŁOŚCI»
Слово Просвіти, №73 за 2000 рік
rzyć: «Maluszku, czekam na ciebie. Pomagam ci — wytrzymaj, a wkrótce wszystko będzie dobrze. Kocham cię — postaraj się, byśmy razem szybciej zwyciężyli». Cóż, być może po tym szybciej usłyszycie płacz swojego dziecka. Jest on obowiązkowy, ten płacz zwycięzcy — nim melduje, że słyszy dotyk, widzi światło, czuje temperaturę i ruch powietrza; jego dusza jest wstrząśnięta tym, co przeżyła (reakcja na kompleks neuro-refleksyjnych przejawów, powiedzą lekarze) — i szuka waszego wsparcia: płacz to na razie jedyny język, którego nauczył go Pan, posyłając na Ziemię, bo, niestety, tylko na niego jeszcze odpowiadają nie do końca zatwardziali ludzie. Płacz — świadectwo tego, że jesteś człowiekiem, narodzonym z człowieka...
Jakoś tak się w naszych szpitalach przyjęło, że po wykonaniu wszystkich niezbędnych czynności położna zabiera dziecko od matki, dając jej „odpocząć” — najpierw na sali porodowej, a potem na sali. Ten odpoczynek najczęściej upływa na rozmowach rodzących o porodzie i na czekaniu, kiedy przyniosą maleństwo na karmienie — po 6, 12, 24 godzinach... A tam, na Zachodzie i Wschodzie, robi się od dawna inaczej. Nazywają to nieco żartobliwie: „metodą kangura”. I rzeczywiście, opadły, miękki brzuch rodzącej przypomina kieszonkę, w której jeszcze niedawno chowało się maleństwo. Dlaczego więc nie pozwolić synowi czy córce poleżeć na ciepłym, bliskim, tak wygodnym jeszcze kilka godzin temu „brzuszku”? Maluch się uspokaja, odpoczywa. Być może w tej chwili, gdy zapanowała cisza, przeżywa pierwsze z tych uczuć, które przyjdą do niego znacznie później: kołyska za mała, potrzeba przestrzeni... Oto on, świat! A obok — najbliższa. Mama. Zrozumiawszy to, uspokoi się, rączki i nóżki zaczną się poruszać. Właśnie wtedy przystawia się go do matczynej piersi — jak wiadomo, siara jest niezwykle potrzebna noworodkowi... I wy również, czując go po bólu i mękach na swoim lekkim ciele, nie odczujecie pustki. Pępowina, którą przewiążą dziecku po prostu na waszym brzuchu, nie zostanie zakopana pod progiem waszego domu ani pod urodzajnym drzewem — nie te czasy teraz. Ta pępowina jednak na zawsze przywiąże dziecko do waszego serca — jego bicie dziecko rozpozna w tym świętym i dla niego życiowo koniecznym momencie. Jeszcze jedno. Obecnie już na pewno dowiedziono, że brak matczynego mleka tłumaczy się przyczynami nerwowo-emocjonalnymi oraz niechęcią matki do karmienia dziecka. A jeśli poczujecie na swoim ciele tę maleńką, bezbronną istotkę, czyż nie pojawi się w was pragnienie, by znów się do niego przywiązać — już nie pępowiną, lecz strumieniem mleka, kroplą mleka, które dla niego teraz jest bardzo potrzebne?! Dziecko na pewno zacznie ssać, czując wasze pragnienie nakarmienia go. I tego pokarmu, który jest teraz w waszych piersiach, wystarczy dla niego. A potem zadbacie o to, by mleko przy-
«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF auf Wikimedia Commons ↗ · Maschinelle Übersetzung
