Seite · S. 14Originalseite ↗
Apokryf bytu
Слово Просвіти, №77 за 2000 рік
Była kolejnym, udoskonalonym modelem. Jeśli pierwszego Stwórca ulepił „z ziemskiego prochu i tchnął w jego nozdrza oddech życia”, to drugą tworzył, wykorzystując pierwszego jako wariant roboczy, uwzględniając przy tym jego zalety i wady. Kiedyś otworzy ludzkiemu plemieniu ich historię, oni ją nawet zapiszą, jak zdołają. Ale nie pojmą jej: ich rozum będzie trwał w półmroku. „Ziemski proch” ludzie będą rozumieć dosłownie, podczas gdy w rzeczywistości będzie to oznaczać żywą ziemską istotę biologiczną, tylko, w odróżnieniu od człowieka, bez owego bożego „oddechu”, bez boskiej duszy, — z tej istoty Stwórca wyciosze dzieło sztuki i tchnie w nie życie. Oczywiście, takim materiałem do budowy mężczyzny nie mógł być nikt inny, jak orangutan. W potomkach ludzkiego plemienia jego cechy przebijają się czasem bardzo wyraźnie. I to, że wziął od mężczyzny ideę, od której wziął się kolejny model – kobieta, ludzie zinterpretują po swojemu, jak podyktuje ich ubogi rozum i świadomość społeczna: jakoby wziął żebro od mężczyzny, z którego stworzył ją, kolejną. Do tamtej dzikiej egzystencji na kamienistych ziemiach, wśród brudnych owiec i rzadkich gajów oliwnych, było jeszcze bardzo daleko, jeszcze musiało wydarzyć się tak wiele różnych ważnych zdarzeń... A tymczasem ona biegała i podrastała w majątku Ojca. Ojciec bardzo ją kochał i dawał pełną swobodę. Właściwie był twórcą, ale tak wiele swojego włożył w stworzenie, — po pierwsze, obraz i podobieństwo, a po drugie, oddech, w stworzeniu pulsowała cząstka życia twórcy, dlatego tę dwójkę uważał za swoje dzieci. Usługiwali im jego pomocnicy — skrzydlate stworzenia różnych rang. Ale to ją mało interesowało. Tak jak starszy, pierwszy model. Był tyczkowaty i nie tak wygładzony jak ona, druga. Na nim pozostało dużo wełny, a i zdolność rozpoznawcza jego duszy była o kilka rzędów niższa niż u niej: był posłuszny i nie rozmyślał. Był zdecydowany i nie wahał się. (Na wygnaniu te cechy żołdaka pozwolą mu wziąć nad nią górę i do woli znęcać się za to, że ona — jest doskonalsza.) A wszystko dlatego, że na jego wyświetlacz trafiało mało czynników, a i te były uśrednione i jednoznaczne. Ona zaś rejestrowała nastrój Ojca, stan jego otoczenia, ruchy wszystkich stworzeń w ogrodzie Eden, napięcie światów wokół, rozpalanie, wygasanie, tajne pulsacje zarodków i natężone chrypy śmierci; wyłapywała wszystko i sztywniała przed wielkością niepojętego. Ale była dobrą dziewczynką. Rosła i poznawała. Czasami, nabiegawszy się po łąkach, błądziła do cichego tajemniczego ogrodu, gdzie dojrzewały różne owoce. Cienie krążyły po ogrodzie, podlewały, przycinały i oczyszczały korony, pobierały próbki kory, pąków, zawiązków. Rozumiała: tutaj prowadzone są doświadczenia. Trwa tworzenie nowych pięknych światów, w laboratorium Ojca — sezon wypróbowywania dla nich flory i fauny. Na drzewach zaokrąglały się owoce. Między drzewami biegała dziewczynka, która nie mogła nawet pomyśleć, że kiedyś w niej samej będzie dojrzewał i zaokrąglał się tajemniczy owoc, żywe ogniwo w łańcuchu ziemskiego życia, ewolucji, Bożego doświadczenia. Przed każdą istotą, jeśli jest żywa i ma własną wolę, w każdej minucie otwiera się mnóstwo wariantów zachowania. Może improwizować nowelki na komputerze czy popijać przez słomkę sok, może, wzdychając, powlec się na bazar i kupić ze dwa tuziny jaj — albo kupić u jakiejś staruszki jej dziewczęce sandałki na okropnej platformie, może począć dziecko czy skorzystać z antykoncepcji i nigdy nie mieć dzieci... Czyli wybór jest naprawdę bardzo bogaty. Droga w życiu i los człowieka zależą od jego własnego wyboru. A od czego zależy wybór? — można zapytać. I to już będzie pytanie trudniejsze, można na nie odpowiedzieć bardzo ogólnie: wybór zależy zarówno od doświadczenia jednostki, jak i od historycznego doświadczenia gatunku, a także w znacznej mierze od otoczenia. Druga, jak zresztą i pierwszy, nie miała ani osobistego doświadczenia, ani gatunkowego. A jednak wybór był i u nich. Kiedy podstępny stary gad, kusząc ją, jako znacznie bardziej dociekliwe i perspektywiczne Boże dziecko, nową wiedzą i odczuciami, popychał drugą do skosztowania zakazanego owocu, ona mogła albo poddać się pokusie, albo wykazać zdyscyplinowaniem i posłuszeństwem i nie naruszyć zakazu Ojca. Poszła pierwszą drogą, i cała dalsza długa historia kobiety będzie surowym wychowaniem i trenowaniem w niej zdyscyplinowania i posłuszeństwa. Pierwszy choć nie wykazał nadmiernej dociekliwości wobec zakazanych owoców, to nie wykazał on i cnót, w tym właśnie wytrwałości i posłuszeństwa. Przecież to jemu nakazywał Stwórca nie jeść z drzewa poznania dobra i zła. Dlaczego więc jadł? Nie wpychali mu przecież, jak gęsi, na siłę tego jabłuszka. Okazał się bezinicjatywny i słaboduszny. Okazał się małoduszny. Długa historia mężczyzny będzie próbą rozwinięcia w nim cech lidera i rycerza, zaszczepienia inicjatywności i odpowiedzialności. Po to, aby ziemski świat rozkwitał, jak róża z pąka, przenikał w dotąd niewidzialne, tajemnicze, nieoswojone, jak róża zajmuje coraz więcej miejsca, rozkwitając, im, wygnańcom, trzeba było wypełniać Boże przeznaczenie, nie przerzucając własnych funkcji jedno na drugie, nie przeszkadzając, nie stosując przemocy jedno wobec drugiego. Jego świerzbiły jego mięśnie. Zamiast ciskać kamienie na pustyni, bił swoją towarzyszkę, wyganiał ją ze społeczeństwa, instytucji publicznych, placówek naukowych: mówiąc, że kobiecie tam nie miejsce. Ale przykład z rodzeniem dzieci świadczył, że wszystko musieli robić we dwoje lub przynajmniej przebywając obok, tylko wtedy rezultat będzie żywotny, jak i dziecię ludzkie. Ziemski proch bez Bożego oddechu — to tylko orangutan, tak samo każdy wynalazek
LISTOPAD, NR 11 (77), 2000 ROK stawiała na, krótko mówiąc, kobiecość — te cechy, którymi została obdarzona ona, pieszczoszka, słabsza, ale przez to doskonalsza. Która potrzebowała opieki, ochrony i bardzo umiejętnego traktowania. Jego zaś gruba, muskularna konstytucja nie świadczyła o jakiejkolwiek doskonałości, a zatem przeczyła tym pretensjom. To tak, jakby łopata — dobry, potrzebny instrument na swoim miejscu — pretendowała do przebywania w świętym kącie. Nie daj Boże, żeby coś takiego się stało: i pole byłoby zaniedbane, i święty kąt zostałby zbezczeszczony. (Coś podobnego wydarzyło się u ludzi.) Każdy powinien pamiętać o swoim przeznaczeniu. Ona bardzo żałowała tego, co zrobiła, i mężnie przeżywała skutki występku. On przez całą swoją drogę skomlał, że wcale nie jest winny, i robił z tej drugiej potwora niemal takiego, jak wąż starodawny. Przez pokład ponurych wieków, które zwalały się na nią później, kiedy włączał się czas, by odmierzyć długość kary, przeznaczonej ludziom za grzech pierworodny, ona czasami, we śnie czy w marzeniach, będzie przenikać wzrokiem edemski ogród. Czasami jego lekki wilgotny wiatr, mimo surowego zakazu — ale co z niego, wiatru, weźmiesz — będzie wdzierać się w jej spragnione życie, by dotknąć suchego, wycieńczonego, zwiędłego policzka tej dalekiej szczęśliwej dziewczynki, która bywało, latała z nim, psotnikiem, na wyścigi po miękkich edemskich łąkach, obficie usianych sprężystymi, dużymi, różnobarwnymi kwiatami. Wtedy podnosiła bladą, jak nieżywą, rękę do policzka, niedowierzająco wodziła po szorstkiej skórze, oglądała się, nie rozumiejąc i nie domyślając się, kto to był. Ale jej serce tymczasem obmywało się krwią, która pamięta wszystko. Komory mózgu zapieczętowane, receptory percepcji zablokowane do czasu, tylko krew i serce, bezgłośne, ale rozumne i wrażliwe, kąpią się w informacji, która czasami przebija się do świadomości w postaci intuicji, wizji, innych paranormalnych przejawów. Na cienkiej granicy rzeczywistości i snu Eden podchodził tak blisko i tak do łez realnie, że na jakąś krótką chwilę przypominała sobie wszystko. W tę krótką chwilę następowało olśnienie. Wszystkie chorobliwie wyolbrzymione problemy ziemskiego człowieka malały, a prościej — zmieniały się w nic, stawały się tym, czym są w rzeczywistości. Hipertrofowane przez człowieka, którego matryca komputerowa jest zablokowana, przez człowieka zagubionego, bezradnego, w ślepej panice — one zazwyczaj bezbożnie drwiły z niej. W strachu, jak wiadomo, oczy są wielkie. Na granicy ziemskiej rzeczywistości i królestwa Hypnosa jeszcze nie do końca zgaszona świadomość wszystko widziała w prawdziwym świetle. Budziła się pamięć o tak bliskim, jakby wczoraj utraconym, Edenie. Nozdrza ża-
«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF auf Wikimedia Commons ↗ · Maschinelle Übersetzung
