Strona · s. 11strona oryginału ↗
ZNAK NADZIEI-WIARY
Слово Просвіти, №01 за 2002 рік
Dla Wiktora Juszczenki
Przygasł nasz ukraiński Eden — „Mały Ukrainiec” pod koniem. Gospodarzowi ojczystej ziemi piętno plebejusza stawiają na czole.
Już nienasyceni piją mocne wino. Z cudzego kielicha? Wszystko jedno. Harcuje złodziej: dewoci, drobni złodziejaszkowie-magnaci Złotousti i złotoręcy.
Brzęczą w ich wołach złoto i „ordery”… O wytrzymaj, Ukraińcu, nie jęcz — Tam, gdzie wzrok twój skrycie zamarł, Nadziei-Wiary narodził się Znak.
* * * Rozbłysło. Wzeszło nad światem Na przełomie prawdy i kłamstwa. Na ostrzu ciemności i światła Balansujemy — na granicy.
Najwyższa Wola rozświetliła Nam z obietnicy niebios, Abyśmy przejrzeli i dojrzeli, Abyśmy zobaczyli siebie:
Droga bita-przebita, Którą idziemy — nie przejdziemy. Horda puszczyków, co pracowicie Obsiadły nasz Eden…
Abyśmy, nareszcie, pojęli, Bo jeszcze nie wiemy do końca, W czyich kieszeniach utonęły Klucze od wolności-życia.
Rozbłysło. Zorza jaśnieje. Modlę się: nie bój się i walcz! I my przejrzymy i dojrzejemy, Dopóki z nami ty jesteś.
Tamara ŻURBA, wieś Iwaniwka, rejon dolynski, obwód kirowohradzki.
to — głosowanie socjalne. W. Jaworiwski: Komuniści zbierają głosy na polu nędzy… W. Juszczenko: A zatem, wracamy do punktu wyjścia: potrzebujemy efektywnego systemu politycznego. Dla niego musimy stworzyć demokratyczną grupę, te siły, które mają orientację demokratyczną, które są zdolne rozbudować Ukrainę. W. Jaworiwski: Jeszcze jeden temat, którego dotkniemy z tobą. Ja, otrzymawszy około dwudziestu tysięcy listów w odpowiedzi na swoje audycje radiowe, — u mnie moja wiejska chata jest nimi zastawiona, — wszystkie je przeczytałem i doszedłem do wniosku: dzisiaj nawet każda wiejska babcia wie, co trzeba zrobić, aby wyprowadzić Ukrainę z tego bagna, w którym tak dawno utknęliśmy… Recepty te są nadzwyczaj proste i dostępne, które ty, ekonomista i bankier, znasz głęboko, a ludzie formułują je oto tak: zabronić władzy na wszystkich szczeblach kraść, urzędnikom nie brać łapówek, funkcjonariuszom organów ścigania uczciwie wykonywać swoje obowiązki, politykom — mówić narodowi prawdę, złodziei — posadzić za kraty. Oto taka prosta strategia, można nazwać ją i populistyczną. Ale już mówiłem nie raz: Juszczenko nie dokonał cudu. On jedynie odważył się odgonić kilka — najtłustszych! — świń od państwowego koryta. I rozliczył się z emerytami, pracownikami budżetówki, zwiększył emerytury… Blok „Nasza Ukraina” w kampanii wyborczej działa jakby nielogicznie — wielu tak się wydaje. Odmawia modnej obecnie opozycyj-
Wiktor i Kateryna ności, od krytyki obecnej władzy, co jest niepopularne wśród narodu… Jeśli się mylę — sprostuj, — a, w zamian, proponowana jest czysto pozytywistyczna strategia… Dlaczego podjęto taką decyzję, — ze strachu przed władzą? W. Juszczenko: Kategorycznie: nie! Ja nie lubię rewolucji. Ale ja lubię wybór: albo budujemy barykady, albo budujemy Ukrainę. Wybierajmy. Budować barykady jest efektowniej. Ja rozumiem opozycję i jej stanowisko. Ja nie potępiam i nie krytykuję jej — mi uczucia opozycjonistów są zrozumiałe. Ja nie jestem oryginalny i do obecnej władzy odnoszę się z pretensjami. Ale okoliczności pozwalają nam dokonać wyboru, więc dokonajmy go! Mówmy o tym, że ktoś ma jedną strategię, a obecna władza — inną; jeszcze ktoś inny — trzecią, alternatywną strategię. Mówmy o tym, na ile nasza strategia jest silniejsza, bardziej udana, że to jest ta strategia, która daje odpowiedź na wszystkie te kłopoty, które mamy. Ja mówię z tej pozycji, że „Nasza Ukraina”, jako siła polityczna, zna problemy i zna drogę ich rozwiązania. Chcemy mieć bardziej efektywną władzę — zacznijmy od siebie! W. Jaworiwski: Dość o polityce, dość! Dobrze powiedziała Lina Kostenko, mi ta fraza bardzo się podoba: „Nie czas mija, a mijamy my…” Jak by nie było, ale ja, przynajmniej, już czuję te dni, których tak mało w tej życiowej krzątaninie: Nowy Rok, Boże Narodzenie, zapach gorącego wosku z zapalonych świec… Kolędnicy pod drzwiami… Dni, kiedy zapominasz o wszystkim i masz możliwość spojrzeć w swoją duszę: od czegoś oczyścić się, w czymś — utwierdzić się… Bardzo lubię chodzić na całonocne czuwanie — i na Wielkanoc, i na Boże Narodzenie — kiedy nie ma wokół ciebie żadnej krzątaniny, kiedy jakby dotykasz opuszkami palców wieczności… Zbliżają się takie dni. Wiktorze, w te dni coś wspomina się, — chce się poczuć małym kolędnikiem — pamiętasz siebie takim? Mnie zapamiętało się, jak starsi chłopcy idą z przodu, a my, mali, gdzieś w ogonie, podśpiewywaliśmy. Przypominam sobie, śnieg, rozgwieżdżone niebo, swój mały chutor… Wydawałoby się, że to święto całkiem zdruzgotała władza, ależ nie, — za każdym razem na Boże Narodzenie gotowano tradycyjną kutię i galaretę, — wszystko to robiono, ale podziemnie… Co u ciebie, Wiktorze, wiąże się z Bożym Narodzeniem? Nie dzisiejszy Juszczenko, a oto ten, mały chłopczyna, który szukał, gdzie jego ziemia — nie mógł znaleźć, bo z jednej strony — Rosja, a z drugiej — Polska… Wróć tam i opowiedz — jak to było?.. W. Juszczenko: To był taki romantyczny okres w życiu, — chociaż i wiele innych jasnych momentów było, ale te magiczne dni Bożego Narodzenia
Mamo, kocham Was!
Chrystusowe — szczególne. Ale nawet w mojej wsi było to głębokie podziemie: rodzina nauczycieli nie miała prawa świętować Bożego Narodzenia! Ale moja pamięć świadczy, że były to szczególne, magiczne dni: przebywałeś w takim oczekiwaniu! Wydaje się, że wszystkie inne dni roku są mniej wartościowe — one nie przynoszą tej łaski i nie dają tych nadziei, które daje Boże Narodzenie, święta bożonarodzeniowe. Pamiętam, jak mama wcześnie rano mnie budziła i wyprawiała kolędować czy szczodrować — trzeba było to zrobić tak, żeby nikt cię nie widział. Mogłem odwiedzić siedem-osiem domów — u krewnych. Wujkowie, dziadkowie, chrzestni ojciec i matka… I gdyby jeszcze na tym kłopoty się kończyły (śmieje się), a to wracam do domu — mały, liczyć nie umiem. Rozłożę na piecu kopiejki — co wtedy dawali? Najwięcej — pięć kopiejek, niektórzy dawali „białe ruble” — jubileuszowe. I ja je rozłożę na piecu, zaczynam patrzeć: co mam wybrać? Przychodzi starszy brat Petia i mówi: — Witia, umówmy się. Oto patrz — żółte pieniądze — to złote pieniądze. Ty bierz sobie złote, a mi dawaj srebrne (śmieje się)... Lecz wracam myślami w dzisiejszy dzień i myślę: jak zrobić tak, żeby ci ludzie, którzy w mojej wsi obecnie żyją, zwłaszcza dzieci, zwłaszcza to pokolenie, które zmieniło mnie — żeby ich nie spotkało to, co spotkało mnie w złym spadku… Pierwsza odpowiedź — przywrócić prawosławne tradycje, prawosławną wiarę. Dla mnie osobiście zaczyna się to od odbudowy w mojej wsi cerkwi. Dla mnie i mojego brata jest to zasadniczy, moralny, chrześcijański obowiązek. Postawić cerkiew Pierwszego Apostoła Andrzeja — budujemy ją już cztery lata, mam nadzieję, że wkrótce otworzymy. Imieniem naszego ojca chcemy ją nazwać, bo dla mnie mój ojciec — to bohater. Wiecie, jestem mu wdzięczny całe życie, że nigdy nie zdejmował z pokucia ikony! Ile on prześladowań otrzymał za to, że u nas zawsze wisiała ikona! Tak więc, chcemy postawić, w pamięci o naszym ojcu, cerkiew Andrzeja Pierwszego Powołanego. Chcemy otworzyć jeszcze dwa ołtarze boczne — Katarzyński i Jerzego, bo w naszej wsi kiedyś były cerkwie Katarzyńska i Jerzego. Chcemy otworzyć szkołę sobotnią w naszej cerkwi i powrócić do tych tradycji, które, jestem przekonany, staną się rodowymi korzeniami i moralnym Prawem dla przyszłych naszych pokoleń. W. Jaworiwski: I ostatnie, Wiktorze. Gdzie będzie twoja mama na Boże Narodzenie? W wsi czy u ciebie? W. Juszczenko: Niestety, ona będzie w wsi. Jak była przez wszystkie te lata — ona kategorycznie nie chce ani do Kijowa, ani do jakiegoś innego miasta. Bardzo nam jej brakuje. Chciałbym, żeby była przy mnie, przy moich dzieciach, swoich wnukach. Ale... To także postawa życiowa: ona chce być u siebie w domu, w swoim gospodarstwie, gdzie przy niej są jej kurki, dwa prosiaczki, dwie kózki — ten niewielki świat, którym się opiekuje. W. Jaworiwski: Powiedz coś mamie… W. Juszczenko: Ja jej mogę powtórzyć to, co mówię za każdym razem, kiedy przyjeżdżam, kiedy patrzę na nią, małą, drobną… Mamo, ja Was bardzo kocham! Jestem bardzo wdzięczny losowi, że Wy jesteście. I chcę, żebyście byli z nami jak najdłużej. My często rozmawiamy, my stale myślimy o Was i my Was bardzo kochamy! W. Jaworiwski: Myślę, Wiktorze, że nasza Ukraina — to też nasza matka, więc twoje słowa dotyczą i całej matki-Ukrainy… W. Juszczenko: Tak. Każdego dnia biegniemy do pracy, mamy bardzo dużo planów — na wszystko nie wystarcza czasu. W końcu przychodzi wieczór, idziesz do domu — zamyka się to koło. Sam siebie pytasz: po co ty biegasz? Komu ty służysz? Co chcesz osiągnąć kolejnym dniem swojego życia? I dochodzisz do wniosku: cała ta krzątanina ma sens tylko w jednym przypadku. Kiedy wszystko to robi się po to, aby w jutrzejszym dniuśmy byli szczęśliwsi. Żeby ten dostatek, ta harmonia, te społeczne, duchowe i moralne kryteria osiągały swoją skuteczność na ukraińskiej ziemi. Wielką podporą każdego z nas — jest własna rodzina. Bardzo, bardzo chciałbym, żeby u nas, u całego ukraińskiego ludu były rodziny szczęśliwe, zamożne i żeby tam zawsze było ciepło i była radość. Żeby tam zawsze płonęła ta świeczka bożonarodzeniowa
«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe
