Емблема «Просвіта»Prosvita.DigitalWiedza · Ludzie · Przyszłość
Strona · s. 14strona oryginału ↗

Walentynie Walentyna…

Слово Просвіти, №01 за 2012 рік

Wasyl KLAPIJ, pisarz Jak życie, tak i miłość bywa różna. Jest różnorodna, różnoliczna. Wczesna, młodzieńcza, czasem nie całkiem, zdarza się też w dojrzałym wieku, a jeszcze późna, ale nie. Miłość nie może być spóźniona… Chcę opowiedzieć o miłości ludzi starszych. Miłości, którą zobaczyłem w sanatorium „Żowtień” w Koncza-Zaspie, dokąd przyjeżdżałem na leczenie i gdzie na rehabilitacji poznałem mężczyznę z żoną: on nazywał się Walentyn, ona Walentyna. Miałem szczęście jadać z nimi przy jednym stole. Walentyna poruszała się, opierając się na lasce, a oprócz wszystkiego miała sparaliżowaną lewą rękę. Walentyn także nie mógł pochwalić się zdrowiem, miał cukrzycę. Byli już prawie po siedemdziesiątce, wychowali pięcioro dzieci, mieli mnóstwo wnuków. Mało rozmawiali ze sobą, ale rozumieli się bez słów, już od pierwszego spojrzenia. Ich związkiem zazdrościła połowa sanatorium. Najbardziej Walentyn martwił się tym, jak pojadą metrem na dworzec kolejowy, bo Walii będzie trudno wejść na schody ruchome. A najbardziej paradoksalne jest to, oburzał się mężczyzna, że będzie szedł obok z walizami i nie będzie mógł niczym pomóc… Zaprzyjaźniliśmy się w ciągu tych dni i odprowadziłem ich do pociągu. Wszystko przebiegło pomyślnie. Pożegnaliśmy się na peronie. Zostawili mi swój adres i gorąco zapraszali w gości przy pierwszej dogodnej okazji. „Jakakolwiek pierwsza dogodna okazja” nadarzyła się dopiero po kilku latach. Jestem w Odessie. Szukam potrzebnego adresu. Drzwi eleganckiego domu otwiera życzliwa kobieta. Pytam o swoich znajomych, nagle w oczach kobiety łzy. Okazuje się, że matka zmarła w Dzień Świętego Walentego, a kilka godzin później ojciec, nie wytrzymawszy żalu, poszedł za nią w wieczność. Oto taka historia. Słysząc to, płakałem, a może trzeba było się cieszyć, bo zapewne nieprzypadkowo Pan powołał ich do siebie w tak wielki dla wszystkich zakochanych dzień. Prędzej czy później wszyscy pójdziemy w wieczność, lecz czy zdołamy przeżyć tak, by zostawić jasną i niezapomnianą pamięć o sobie i o swojej miłości. Odwiedziłem cmentarz. Mogiły stoją obok siebie. Jednak nagrobny pomnik jest jeden. Na zdjęciu uśmiechnięci moi Walentyn i Walentyna patrzą życzliwie i z miłością na świat, jedno na drugie. Ktoś powie, że tak być nie może. Jeśli chcecie się przekonać, pojedźcie do sławnego czarnomorskiego miasta i zobaczcie. Stróż opowie, jak znaleźć ich mogiły. To nietrudne, zawsze stoją tam kwiaty, a nazwisko jedno dla dwojga. Mówią, że czasem odwiedzają je zakochani, szczególnie często przychodzą tu dziewczęta. Niektórzy wierzą, że jeśli pomodlą się przy Walentynie i Walentynie i poproszą Pana o miłość, to on na pewno jąześle. Zapewne to świętokradztwo, ale być może właśnie tym przykładem Wszechmogący chce pokazać ludziom, że w takich przypadkach wszystko zależy od nich samych…

«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe

Емблема «Просвіта»Prosvitianyn