Емблема «Просвіта»Prosvita.DigitalWiedza · Ludzie · Przyszłość
Strona · s. 4strona oryginału ↗

O państwo trzeba się upomnieć. „Smoków” w parlamencie niemało

Слово Просвіти, №01 за 2012 рік

Petro ANTONENKO. Od razu zaznaczmy, że słowo „smok” zostało użyte bez jakiegokolwiek negatywnego wydźwięku. Zresztą w mitologii wschodniej smok jest całkiem pozytywną istotą mityczną. A dzisiaj mówimy o urodzonych w latach Smoka. Ponieważ w cyklu zodiakalnym jest tylko 12 lat i tyle samo znaków, nietrudno policzyć, dzieląc 450 (liczbę deputowanych parlamentu) przez 12, że w naszej Radzie Najwyższej jest po kilkudziesięciu przedstawicieli każdego znaku: „byków”, „tygrysów”, „koni”, „psów”, „kotów”. Lata Smoka to w szczególności 1940, 1952, 1964, 1976. Jakie nadzieje deputowani wiążą ze swoim 2012 rokiem, rokiem Smoka? Krótkie wywiady-prognozy dla „Słowa Proświty” od kilku deputowanych-„smoków”. Iwan ZAJEC (ur. 1952): — Ten rok będzie pod wieloma względami przełomowy w naszym życiu politycznym. Wszak to rok kolejnych wyborów do Rady Najwyższej Ukrainy. I naród ukraiński ma szansę wybrać prawdziwie demokratyczny parlament, który będzie bronił interesów narodowych i dbał o każdego obywatela. Będzie to również, najwyraźniej, rok umocnienia się w naszym politycznym środowisku młodych i perspektywicznych działaczy. W sferze gospodarki rok 2012 będzie niełatwy. Istnieje bowiem sprzeczność między przyjętym przez władze kursem na zwiększenie eksportu a zwijaniem rynku wewnętrznego, który istnieje dla naszych rodzimych konsumentów. Cechą szczególną roku jest też to, że będzie to rok EURO, mistrzostw kontynentu w piłce nożnej. I jest to niezła okazja dla Ukrainy jako niepodległego państwa, by pokazać się Europie i światu. Pierwszy tak potężny impuls mieliśmy 20 lat temu, po ogłoszeniu niepodległości. Jeszcze jednym podobnym momentem była Pomarańczowa Rewolucja. Teraz mamy nową szansę zbliżenia ze wspólnotą europejską. Taras CZORNOWIŁ (ur. 1964): — Dość sceptycznie podchodzę do horoskopów, kiedy wydawałem gazetę, sam je pisałem. A w ogóle Smok to bardzo potężny, silny i dumny znak, trudny dla samych jego nosicieli i wszystkich, którzy żyją w tym okresie. Dlatego rok zapewne będzie znaczący, ale niełatwy. Psychologicznie nieprosty, lecz w końcu wszystko powinno wyjść na dobre. Może, daj Boże, nie padniemy, jak mielibyśmy paść — bo smok umiera stojąc! Przypominam sobie poprzedni rok Smoka, 2000. Dla mnie był niezwykle nasycony. Wygrałem bardzo trudne wybory we Lwowie i po raz pierwszy wszedłem do Rady Najwyższej. Oczywiście psychologicznie nie było łatwo. Niedawno zginął ojciec, wszystko szło pod znakiem tej tragedii. Był to także rok zabójstwa Georgija Gongadzego, początku akcji moralnych, z których skorzystali nie ci, którzy je prowadzili: mam na myśli akcję „Ukraina bez Kuczmy”. Nie chciałbym, aby takie oznaki pojawiły się w tym nowym roku. Taras STECKIW (ur. 1964): — W nowym roku wszystkie szanse powinny być dla Ukraińców, dla sukcesu ukraińskiej sprawy. Pod warunkiem konsolidacji, odnowienia wzajemnego zaufania, wspólnej pracy wszystkich przedstawicieli społeczeństwa — partii politycznych, sektora obywatelskiego, autorytetów moralnych rok 2012 będzie wyrazisty i sprzyjający. Ihor RYBAKOW (ur. 1976): — Rok 2011 był produktywny, wiele zrobiono. Chciałbym dla nas wszystkich, dla mojego zespołu politycznego, aby, daj Boże, nowy rok nie był gorszy od poprzedniego, żeby starczyło nam rozumu do podejmowania właściwych decyzji. A obywatelom Ukrainy życzę zdrowia, szczęścia, pomyślności w rodzinach. Właściwą mu ironią odpowiedział na pytanie naszej gazety: — Panie Wasylu, a jak Pan ogólnie odnosi się do horoskopów? — Raczej negatywnie, zwłaszcza do modnych obecnie wschodnich. Przecież nawet niebo nad Chinami czy Japonią jest inne niż nad nami, nad Ukrainą, a zatem i gwiazdy są rozmieszczone nieco inaczej. Dla nas bliższe byłyby horoskopy europejskie — Celtów, druidów. Choćby dlatego, że są bliższe naszej przyrodzie, w szczególności światu roślinnemu. — Choć prognozy to rzecz niewdzięczna, jakie są Pana nadzieje, oczekiwania od nowego roku? — Chce się wierzyć w lepsze. Ale niestety, na doczekanie się tego lepszego może nie starczyć naszego życia. Nasz brat-Ukrainiec jest taki powolny, niezdarny jak wół, że i zmiany u nas ciągną się, jakby to był tabor czumaków z Krymu, powoli, powoli. Iwan PAWŁICHA, członek NSPU, Honorowy przewodniczący Kałuskiej „Proświty”. * * * „Trzymajmy się!” — twoje ostatnie słowo, Gdy w rozmowie słuchawkę kładę. Lata zabrały siłę młodą, A ja, jak żyłem, tak i żyję biednie. Od Ukrainy pomocy nie czekam: Jej dzisiaj i samej jest oligarchicznie. Gdybyż było to z nią tymczasowo, To lżej pchałbym przed siebie biedę. Wiem, że i ciebie, mój przyjacielu dobry, Problemy obsiadają niemałe I naginają, przeklęte, do ziemi. A tak jeszcze chce się iść, gdzie horyzont Tai kuszący zagadkowy świat. „Nie dajmy się!” — mówię ci w odpowiedzi. * * * Premierowi Mykole Azarowowi Życia nie wyobrażam sobie bez trosk, A Ukrainy — bez emerytów. Jest ich dzisiaj więcej tu, niż „do cholery”, I trzeba rzucić każdemu coś w usta. A są tacy, że rzucasz, jak w paszczę: Jedni z uczonych, drudzy z KGB. A są jeszcze bardziej zasłużone szychy, I są jeszcze najlepsi z najlepszych. Fundusz emerytalny formuje się jak front, Więc podatkowcy idą codziennie do ataku I coś tam odbijają, nieboracy. Patrzę ja na ręce, na swój fundusz. Chociaż już niezdolne do łopaty, To za Państwo muszą się upomnieć. * * * Jeszcze coś znaczę: posadziłem czosnek. Na dni przyszłe — już jakaś nadzieja. Mrozy uderzą, zagwiżdże zawieja, A ja mam depozyt u wiosny. Niech małe odsetki on pielęgnuje, Lecz duszę grzeje, uczciwy i jasny. Przychodzi grządka w zimowe sny, Niby życiodajne wydarzenie. I nie takie straszne zimne dni, I nie nieszczęście z nieszczęść, że emerytura żebracza, Której i dać mogą w ogóle. Życie tak ułożone człowieka, Że musi być na przyszłość „zapas”, Wtedy stoisz twardziej na ziemi. * * * Ja ten sonet z Ameryki przywiozłem. Nie ma w nim ani wierzby, ani wiśni. Są Ukraińcy. Lecz, niestety, dawni I wspomnienia, które często nie bez łez. Oni tak chcą być tu nie zbędni I próbują utwierdzić się wszędzie. Szumi naród, jak mieszany bór-las. Czyż słychać szelesty wierzbowe, delikatne? O, tak! Gościłem w ukraińskim kole. Śpiewałem. Pierogami smakowałem. Lecz wśród rodzinnych śpiewów, potraw, zabaw Nie zazdrościłem tamtemu zamorskiemu losowi. I to była największa z uciech, Którą w sercu zachowałem, jak mogłem. * * * Drzew sobory złote. Jarosław Doroszenko Pobożnie jesteśmy zakochani w pięknie, Które tkze jesień u nas na Pokuciu. Mgła szeroka w zimnej chuście Wciąż jeszcze kołysze rosę. Niby świece, trzeszczą gałęzie w ognisku. Do nich nowe, odpiłowane niosę. Niech z liśćmi tworzą złotą jasność Krążąc, jak ogniki skrzydlate. Cerkiewne banie lśnią blaskiem koron, Gdzie każda gałąź złotem oblana, I zabierają wzrok mój w niewolę. Wchodzę w październik, jakby do świątyni, Gdzie trzeba być z Bogiem sam na sam, Gdzie słowo poetyckie, jak modlitwa. * * * Bóg i Ukraina. Ten święty duet Brzmi w sercu, choć go nie słychać. Czyż rozumieją to wieczorne tele-błądy? Wątpię, czy szliby z bagnetami naprzód, Gdyby ich los rzucił pod Kruty. Jeszcze nasza Niepodległość, oj, — nie miód! W nią mierzą tysiące torped, Tę Prawdziwą Wolność trzeba jeszcze zdobyć. I bój trwa. I szeregi bojowników rzedną. Kto wstanie jutro, jak bohaterowie Krut? Gaduły, co zwą siebie: „Elita” I patriotycznie bić się w piersi umieją?.. Ależ talk-show, to nie trud wojenny, Gdzie nie słowa, a będzie krew przelana. * * * Znowu tworzy Szuster szum w wierzchołkach, Lecz to nie oznacza — być burzy. Nie na gniadych, a wierzchem na łozie Ścierają się politycy ambitni. Od ich “bitew” śmieje się już nawet koza. Słowa wysokie, a czyny korytne, Dlatego Ukraina w postępie światowym, Jakby z kolcem w nodze. Miejsca ostatnie. Ludzie najbiedniejsi Na Bożej najurodzajniejszej ziemi. Dlaczegoż my, bracia, jak myszy kościelne? Wszyscy znamy odpowiedź. Bo nie jesteśmy jednością. Tak w nas samych nurtują siły złe, Że naszym wrogom najłatwiej obecnie. * * * Żyję w czasach, kiedy gazety piszą, Jak walczy z nędzą naród, Jak zagląda biznesmenom w usta, I ja się pisaniem ich pocieszam. Nie tylko u mnie w portfelu jest ciężko, Ktoś ma emeryturę jeszcze skromniejszą. Czytaniem prasy zastępuję jedzenie. Wziąłem świeży numer, niby kanapkę. Wszystko oddałem za niego kilka hrywien, Ale jaki różnorodny pokarm! (Nauczyli się gotować dziennikarze). Tutaj wszystko: polityka, pogoda, bójka, Grabież, krzyżówka, jest i o meczu piłkarskim, Jest i o tym, jak chcą mera “zjeść”. * * * Nie wiem, czy poprawnie żyję. Dwie córki wychowałem. Mieszkanie mam. I grządkę jeszcze w chwastach nie trzymam, I jabłka w sadzie swoim rwę. Kiedy w mieście — spieszę się do tramwaju. Kiedy na wsi — między kłosami płynę. Kiedy idę do lasu — omijam pokrzywę. Kiedy wśród przyjaciół — kieliszek podnoszę. Staram się, żeby mi było wszędzie dobrze. Czyż komuś od tego będzie źle? Śmieje się słońce, tocząc się za horyzont, Uśmiechnięte, wokoło pozdrowienia śle. Kocham siebie słoneczną miłością, Ciesząc się i światem, i sobą.

«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe

Емблема «Просвіта»Prosvitianyn