Емблема «Просвіта»Prosvita.DigitalWiedza · Ludzie · Przyszłość
Strona · s. 2strona oryginału ↗

Bożonarodzeniowe orędzie Jego Błogosławieństwa Światosława do wiernych Ukraińskiego Kościoła Greckokatolickiego

Слово Просвіти, №01 за 2013 рік

Zakończenie. Początek na str. 1 i rozpatrywać przez pryzmat wiecznego, duchowego, nieprzemijającego życia. On nie tylko mówił, ale i na Sobie pokazał, że ziemska wędrówka zaczyna się kołyską, a kończy grobem. A między pierwszym a ostatnim etapem życia — nieuniknione smutki i radości, choroby i rozkosze płynące z dóbr ziemskich. Jakie zdumiewające przeciwieństwa łączą się w ludzkim życiu! Szczęście i łzy, miłość i nienawiść — wszystko to bezładnie następuje po sobie i często niespodziewanie. Jeszcze nie zdążyły ucichnąć radości anielskiego śpiewu na cześć Syna Bożego, Pana naszego Jezusa Chrystusa: „Chwała na wysokości Bogu, a na ziemi pokój”, gdy po całym Betlejem i jego okolicach rozległ się nieutulony płacz matek, którym, na nieludzki rozkaz „…bo w Nim ci, którzy gwiazdom służyli, od gwiazdy nauczyli się kłaniać Tobie — Słońcu sprawiedliwości, i poznawać Ciebie — Wschód z wysokości…” Troparion Bożego Narodzenia. Najprzewielebniejszym i Przewielebnym Arcybiskupom i Metropolitom, bogobojnym biskupom, czcigodnemu duchowieństwu, czcigodnym osobom zakonnym, umiłowanym braciom i siostrom, na Ukrainie i na osiedleniu w świecie przebywającym. Drodzy w Chrystusie! W ten świąteczny i radosny dzień Bożego Narodzenia przesyłam wam wszystkim najszczersze życzenia z okazji tego wielkiego święta wiary chrześcijańskiej. Boże Narodzenie to dzień, w którym wieczny i niewidzialny Bóg raczył wejść w ludzkie życie jako nowo narodzone Dziecię. Boże Narodzenie to czas, kiedy potężny i niezgłębiony Wszechwładca, który trzyma w swoich rękach życie i los wszystkiego, co istnieje, Sam raczył oddać się człowiekowi, złożyć się w objęcia swojej dziewiczej Matki i szukać ochrony u Jej oblubieńca Józefa. Boże Narodzenie to świąteczna chwila, kiedy samotny współczesny człowiek odczuwa drżenie niewymownej Bożej bliskości i uwagi wobec siebie, kiedy niebo i ziemia, aniołowie i ludzie, ciała niebieskie i ziemskie zwierzęta zbierają się w jedną rodzinę wokół betlejemskiego żłóbka, w którym dzisiaj spoczywa nowo narodzony Król wieków, i radośnie śpiewają: „Wysławiajmy Go!” …bo w Nim ci, którzy gwiazdom służyli… Wiele różnych dróg prowadzi dzisiaj do ubogiej stajenki w Betlejem Judzkim i schodzi się przed tajemniczym żłóbkiem, na którym spoczywa nowo narodzony Chrystus-Pan. O jednej takiej podróży, jej początku, niełatwej drodze i wieńcu opowiada nam dzisiaj ewangelista Mateusz. Chodzi o mędrców ze Wschodu, prowadzonych przez gwiazdę. Krótka wzmianka o tych ludziach skrywa w sobie głęboką rzeczywistość. Ci dziwni podróżnicy, których nazywamy także wschodnimi królami lub magami, którzy zgodnie z przekazem cerkiewnym nazywali się Kacper, Melchior i Baltazar, prawdopodobnie byli babilońskimi astronomami, wysoko wykształconymi ludźmi swoich czasów. Obserwując ruch ciał niebieskich i badając otaczający świat, doszli do wniosku, że Wszechświat nie jest mieszaniną przypadków, co więcej: wszystko, co istnieje, ma jakiś cel, do czegoś dąży, na Kogoś oczekuje. Poruszeni naukowymi poszukiwaniami, ostatecznie ci wschodni królowie poszli za gwiazdą, aby dowiedzieć się, dokąd ona zmierza i gdzie jest Ten, na którego czeka Wszechświat. Mędrcy są uosobieniem ludzkości, która, opierając się na zdolności ludzkiego rozumu do poznania Prawdy, szczerze jej szuka — tej ludzkości, która ma wiedzę, ale nie ma zrozumienia wszystkiego tego, o czym wie. Dziwna była droga magów do Prawdy — do poznania prawdziwego Boga: Stwórcy i Zbawiciela świata. W drodze zapewne wstępowali do niejednego ziemskiego władcy, w tym także do króla Heroda, przechodząc przez jego posiadłości. Dopiero przybywszy za gwiazdą do Betlejem, znalazłszy tego Jedynego, do którego zmierzają i któremu kłaniają się zarówno ciała niebieskie, jak i ziemskie stworzenia, w Chrystusie-Jezusie pojęli treść wszystkiego, co istnieje, zrozumieli sens swojej podróży: od służenia gwiazdom przeszli do służenia Bogu. „Pan nasz Jezus Chrystus — naucza św. Ireneusz — On jest Słowem Bożym, który w pełni czasów stał się człowiekiem między ludźmi, aby połączyć cel z ich początkiem, czyli człowieka z Bogiem” (Przeciw herezjom 4, 20, 4-5). Będąc doprowadzeni do wiary w jedynego Boga przez samą gwiazdę, pokłonili się ubogiemu Dzieciątku. Właśnie w tym Maleństwie oczami wiary zobaczyli wszechmocnego Króla wieków, składając Mu w darze złoto; właśnie w Nim rozpoznali niezgłębionego i wiecznego Boga-Stwórcę, wznosząc Mu kadzidło; właśnie w Nim znaleźli wcielonego Zbawiciela-Mesjasza, Syna Bożego, od wieków namaszczonego Duchem Świętym, ofiarowując Mu drogocenną pachnącą mirrę. …od gwiazdy nauczyli się kłaniać Tobie — Słońcu sprawiedliwości… W dzień Bożego Narodzenia każdy wierzący człowiek śpieszy do betlejemskiej szopki, aby zobaczyć w żłobie na sianie małego Jezuska i oddać Mu pokłon oraz chwałę jako swojemu Bogu i Zbawicielowi. Po to, aby godnie przeżyć to święto, każdy z nas jest powołany do odnalezienia swojej drogi do Boga, który przyszedł do człowieka w ludzkim ciele. Do tej osobistej drogi wiary wzywają nas dzisiaj niebieskie chóry anielskie, które zwiastują tę wielką radość światu, śpiewając: „Chwała na wysokości Bogu, a na ziemi pokój, w ludziach upodobanie!” Betlejemska gwiazda zaprasza nas, abyśmy stanęli obok mędrców, którzy idą z darami, i z wiarą osobiście spotkali Chrystusa-Pana, który jest widzialnie obecny pośród nas. To Boże Narodzenie świętujemy w roku, który Kościół Chrystusowy ogłosił Rokiem Wiary, zbiegającym się z jubileuszem 1025-lecia Chrztu Rusi-Ukrainy, który wspólnie będziemy obchodzić podczas ogólnokościelnej pielgrzymki na brzegu dawnego Dniepru przy Soborze Patriarchalnym w Kijowie 18 sierpnia 2013 roku. Celem tej naszej wspólnej podróży jest odnowienie w narodzie ukraińskim daru wiary Chrystusowej, która przez stulecia była dla nas siłą i mądrością, pomagającą nam nie tylko wspiąć się na szczyt osiągnięć kulturowych i ogólnoludzkich, które położyły fundament pod cywilizację chrześcijańską na Wschodzie Europy, ale także nie pozwoliła stracić z oczu jedynego Słońca prawdy — Chrystusa Pana, przed którym bledną zarówno ciała niebieskie, jak i ziemscy władcy, którzy nie nauczyli się Mu kłaniać. Wiara Chrystusowa jest tym bezcennym skarbem, dzięki któremu my, podobnie jak ewangeliczni mędrcy, możemy dziś rozpoznać w tym nowo narodzonym Dziecięciu naszego Króla, Stwórcę i Zbawiciela, nie stracić prawdziwego sensu Bożego Narodzenia, a wręcz przeciwnie — zrozumieć cel wszystkiego, co istnieje: prawdę o naszej przeszłości, znaczenie naszej teraźniejszości oraz drogę w przyszłość. Boże Narodzenie to szczególne święto rodzinne. Nasz Bóg i Zbawiciel zapragnął złożyć siebie, jako małe Dziecię, w ręce rodziny: mężczyzny i kobiety, Józefa oraz Przeczystej Dziewicy Maryi. Ojciec Święty Benedykt XVI, wzywając dziś wiernych Kościoła Chrystusowego do szczególnej troski o przekazywanie wiary nowym pokoleniom, do dzielenia się swoją wiarą z bliźnimi, pokłada największą nadzieję w rodzinie chrześcijańskiej. Przecież rodzina, jako Kościół domowy, zawsze była tym ośrodkiem, w którym od początków chrześcijaństwa przekazywano wiarę w Boga od rodziców do dzieci. Obecnie jej zadanie się nie zmieniło: Pan składa w ręce rodziny wiarę Kościoła, wzywa rodziców do przekazywania swoim dzieciom własnej wiary w Boga, do wychowywania ich na dobrych chrześcijan. Niestety, we współczesnym świecie nie brakuje wrogów, którzy próbują zniszczyć tradycyjną rodzinę, a co najważniejsze — zabić ośrodek przekazywania wiary w naszym narodzie, na podobieństwo zabójstwa dzieci betlejemskich. Prośmy dziś nowo narodzonego Zbawiciela, aby każdy ojciec, na wzór św. Oblubieńca Józefa, chronił swoją rodzinę, czuwał nad zachowaniem w niej daru wiary Chrystusowej, a matka szczególnie dbała o chrześcijańskie wychowanie swoich dzieci. …poznawać Ciebie — Wschód z wysoka… Historyczne okoliczności narodzin Jezusa Chrystusa być może należały do najtrudniejszych w historii starotestamentowego ludu Bożego. Chociaż Izrael trafił do wspólnej przestrzeni rzymskiej, jednak utracił swoją niepodległość i tysiące ludzi musiało podporządkować się spisowi ludności na rozkaz cesarza Augusta. Władza lokalna była despotyczna, rozmawiała ze swoim narodem w ję-

«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe

Емблема «Просвіта»Prosvitianyn