Strona · s. 6strona oryginału ↗
Orędzie Bożonarodzeniowe Błogosławionego Światosława
Слово Просвіти, №01 за 2014 рік
Synowi, który od Ojca przedwiecznie narodził się bez skazy, a w czasie ostatecznym bez nasienia z Dziewicy cieleśnie się narodził, Chrystusowi Bogu zawołajmy: Ty, który podniosłeś naszą moc, Święty jesteś, Panie! (Kanon Bożego Narodzenia). Chrystus się rodzi! Na głos anioła, który rozbrzmiał pasterzom pośród ciemnej nocy, śpieszymy dzisiaj do ubogiej stajenki w Betlejem. Tutaj widzimy na rękach Przeczystej Dziewicy Maryi Bożego Syna, który przyszedł na nasz świat jako człowiek. Razem z nimi radujemy się i dziwimy, wysławiamy i kontemplujemy żywego i prawdziwego Boga, który narodził się w ludzkim ciele i oddaje siebie w ręce człowieka jako małe, delikatne i bezbronne Dziecię. Boże Narodzenie naszego Zbawiciela otwiera przed nami głębię Bożego życia, jak również całą prawdę o samym człowieku. Ten, który dzisiaj objawił się w ludzkim ciele, istniał jeszcze przed stworzeniem świata, bo jako przedwieczny Bóg odwiecznie od Ojca narodził się bez skazy jako Syn! To tajemnica Bożego synostwa Jezusa Chrystusa — która sama w sobie jest niewysłowiona i niepojęta! — dzisiaj objawia się i jest głoszona człowiekowi. To święto czyni nam dostępnym boskie synostwo, głosi, że nasz Bóg-Ojciec kocha nas jako swoich synów i córki. W Jego nowo narodzonym Synu przeżywamy dzisiaj naszą bliskość z Bogiem, taką samą ciepłą, potężną, realną i życiodajną, jaką jest pełna drżenia bliskość kochającego ojca do swojego jedynego pierworodnego. Wpatrując się w oblicze Bożego Dziecięcia i Jego Matki Maryi, uświadamiamy sobie, że święto Bożego Narodzenia pozwala nam poznać prawdę o naszym człowieczeństwie, o własnej ludzkości, która stała się znakiem Bożej obecności: „A to będzie znakiem dla was — mówi anioł do pasterzy. — Znajdziecie Niemowlę owinięte w pieluszki i leżące w żłobie” (Łk 2, 12). To Dziecię — to sam Bóg Izraela, który w czasie ostatecznym bez nasienia z Dziewicy cieleśnie się narodził. To Dziecię zarazem powierza człowiekowi, w osobie Józefa Oblubieńca, dziwną rolę swojego opiekuna. W Bożym Narodzeniu przyjmujemy wiecznego Boga takimi, jakimi sami jesteśmy. Bo zazwyczaj ludzie pragną, aby ktoś się nimi opiekował. A tutaj, w Betlejem, sam Bóg, jako dziecię, jest tym, kim opiekuje się ludzka rodzina! Ludzkość, poczucie świętości ludzkiego życia i szacunek do niego — to ta wzruszająca i zbawienna droga, którą w tę tajemniczą noc Boży Syn, jako Syn Maryi, przychodzi do naszego domu, naszej rodziny, naszego narodu. I ta boska ludzkość — bogo-człowieczeństwo wcielonego Syna Bożego — otwiera przed nami dzisiaj bożonarodzeniową drogę miłości do Boga i bliźniego. Świętując Boże Narodzenie razem z podróżnymi i bezdomnymi, solidaryzując się z tym, kogo znieważają i czyją godność negują, my, chrześcijanie, jako prawdziwi opiekunowie i zwiastuni obecności Boga pośród nas, czynimy nasz świat, nasze społeczeństwo bardziej ludzkim i godnym samego Człowieka. Narodzenie Syna Bożego, Odwiecznego Słowa Ojca, ukazuje obok wielkości i chwały naszego Boga — Stwórcy i Zbawiciela, wielkość i chwałę człowieka jako korony wszystkiego, co stworzone. W swoim wcieleniu Bóg ukazuje szczególną godność człowieka, bo wciela się właśnie w niego — w swój obraz. Święty Ireneusz z Lyonu naucza: „Kiedy Słowo stało się ciałem, stając się tym, kto był Jego obrazem… to uczyniło człowieka podobnym do niewidzialnego Ojca przez widzialne Słowo” (Adv. Haer 5, 16, 2). Wysławiając godność ludzkiej osoby, Chrystusowy Kościół dzisiaj śpiewa: „Chrystusowi Bogu zawołajmy: Ty, który podniosłeś naszą moc, Święty jesteś, Panie!” Podobnie jak przyjście na Ziemię Syna Bożego przez wcielenie stało się centrum światowej historii, tak samo szacunek do godności ludzkiej osoby jest rdzeniem prawdziwego, rzeczywiście ludzkiego społeczeństwa. Kościół naucza, że instytucje społeczne i ich liderzy powinni szanować każdego człowieka, a ich najpierwszym zadaniem jest wspieranie jego całościowego rozwoju. Człowiek nie może być środkiem realizacji ekonomicznych, socjalnych czy politycznych planów, narzuconych przez władzę świecką. Ta władza musi pilnie strzec, aby ograniczenie wolności czy jakikolwiek ciężar nałożony na osobiste życie człowieka nigdy nie wyrządzały szkody jego godności. (Kompendium nauki społecznej Kościoła, p. 131—133). Każde społeczeństwo, w którym znieważa się człowieka, nie ma przyszłości. Źródłem sprawiedliwego ustawodawstwa oraz ustroju społecznego powinna być godność ludzkiej osoby. Bo właśnie człowiek jest rdzeniem połączenia doczesnego i wiecznego, Bożego i ludzkiego, on jest tymi drzwiami do wieczności, które otworzył w swojej ludzkości Syn Boży w dniu swojego Narodzenia. Dlatego świętować Boże Narodzenie oznacza trzymać otwarte drzwi naszych serc na godność człowieka, zwłaszcza niemocnego i bezbronnego, jakim jest Boże Dziecię na rękach Przeczystej Dziewicy Maryi. Dzisiaj ukraińskie społeczeństwo już po raz kolejny w swojej historii zaświadcza, że pragnie budować własną przyszłość na fundamentach chrześcijańskiej wiary. Nowo narodzony Zbawiciel jest spełnieniem nadziei całej ludzkości na przyjście Królestwa Bożego — królestwa sprawiedliwości, pokoju i dobra. Narodzenie właśnie takiego przedwiecznego Króla pokoju zwiastował anioł, gdy mówił pasterzom: „Nie bójcie się, bo oto zwiastuję wam radość wielką, która będzie udziałem całego narodu: dziś w mieście Dawidowym narodził się wam Zbawiciel” (Łk 2, 10-11). Jak ważne jest dla nas w tym historycznym momencie, na słowo zwiastuna, poczuć, że właśnie Chrystus jest źródłem naszej radości, i przestać się bać! W Bożym Narodzeniu niech nasz niepokój przemieni się w nadzieję, zagubienie i niepewność — zmieni się w drogę do Pańskiego żłóbka. W ten bożonarodzeniowy dzień, kiedy, według słów św. Pawła, moc Boża objawia się w ludzkiej słabości (por. 2 Kor 12, 9), nasze poczucie bezsilności przemienia się w uświadomienie sobie własnej godności. Za działaniem Ducha Świętego to uświadomienie sobie własnej godności staje się siłą, która pomoże nam zbudować społeczeństwo godne człowieka. Oto dlaczego my dzisiaj, wielbiąc moc boskiej ludzkości, śpiewamy: „Ty, który podniosłeś naszą moc, Święty jesteś, Panie!” Drodzy w Chrystusie! W ten radosny dzień Bożego Narodzenia składam wam wszystkim serdeczne życzenia. Winszując wam dobra i pokoju, zgody oraz dobrobytu, pragnę zapukać do drzwi każdej ukraińskiej rodziny! Głosem pradawnej kolędy pragnę rozweselić każde ukraińskie serce! Zwiastując wielką radość o narodzeniu naszego Zbawiciela, chcę zebrać cały nasz Kościół — i w Ukrainie, i poza jej granicami — wokół Betlejemskiego żłóbka w jedną Bożą wspólnotę! Poczujmy się jedną chrześcijańską rodziną, w której dzisiaj rodzi się nasz Zbawiciel. Drogą ludzkości i chrześcijańskiej solidarności dotknijmy wszystkich, którzy bronią własnej godności, godności swojej rodziny i swojego narodu! Podzielmy się naszą bożonarodzeniową radością z tymi, którzy znajdują się daleko od rodzinnego domu, na szpitalnym łóżku czy więziennych pryczach. Wszyscy razem, za światłem gwiazdy, śpieszmy do bliźniego, aby zobaczyć w ciele — Niewidzialnego, w Jego ubóstwie — Źródło wszelkiego dobra, w niemocnym — Wszechmogącego, — Nowo narodzonego Chrystusa-Boga w objęciach Bogarodzicy. Chrystus się rodzi! Wysławiajmy Go! † ŚWIATOSŁAW. Dane w Kijowie, przy Soborze Patriarchalnym Zmartwychwstania Chrystusowego, 19 grudnia 2013 roku Bożego, w dniu Świętego Mikołaja, arcybiskupa Mir Licyjskich, cudotwórcy
«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe
