Емблема «Просвіта»Prosvita.DigitalWiedza · Ludzie · Przyszłość
Strona · s. 2strona oryginału ↗

Dmytro PYŁYPEĆ: „Majdan to radykalnie pokojowa rewolucja świadomości”

Слово Просвіти, №01 за 2014 рік

— Dmytro, opowiedz własną „historię oporu”: jak to wszystko się zaczynało, jaka była Twoja droga do Euromajdanu? — W ogóle „opór” jest nieefektywny. Codziennie słyszymy: „Precz z bandą!”, „Trzeba walczyć z władzą” itd. W rzeczywistości wszystko wygląda nieco inaczej. Trzeba walczyć nie przeciwko czemuś, a o coś — to znacznie skuteczniejsze i bardziej produktywne, co więcej, pozytywną ideę łatwiej proponować, przekazywać ludziom. Dorosłem do tego w ostatnich latach, chociaż początkowo też byłem na fali „oporu” wobec systemu, ale jeśli przeanalizować, to Pomarańczowa rewolucja 2004 roku zwyciężyła właśnie dlatego, że walczyła nie „przeciwko”, a o pewną „propozycję”. Właśnie w 2004 roku przyszedłem do sztabu „Naszej Ukrainy”, żeby popracować podczas drugiej tury wyborów w jednym z lokali wyborczych. Byłem obserwatorem w kolonii karnej w Aleksiejewce. Tam przyszło mi po raz pierwszy „powalczyć” o uczciwe wybory. Dzięki mojej pryncypialnej postawie już w trzeciej turze zostałem przewodniczącym obwodowej komisji wyborczej. Potem były wybory w 2006, 2007 roku, pracowałem w komisjach, ale aktywną pracą partyjną i społeczną wtedy się nie zajmowałem. W maju 2010 roku brałem aktywny udział w znanych na cały świat protestach przeciwko wycince drzew w parku imienia Gorkiego w Charkowie. Niestety, ta walka, która trwała około miesiąca, nie uwieńczyła się sukcesem, ponieważ działania nie były skoordynowane, odczuwalny był brak doświadczenia. Ale właśnie wtedy nastąpiła aktywizacja najlepszej części charkowian, ludzie po raz pierwszy wyszli na walkę o swoje prawo do oddychania czystym powietrzem, o własną godność. I dziś ponad 90% tych, którzy wtedy wychodzili, jest obok nas na Euromajdanie. Wtedy stworzyliśmy organizację społeczną „Zielony front”, która kontynuuje walkę o ochronę środowiska w Charkowie. Ten ruch społeczny brał udział w wyborach lokalnych w 2010 roku, kierowałem wtedy sztabem wyborczym „Zielonego frontu”, ale zabrakło nam głosów, by dostać się do rady miasta. Dobrze wiadomo, że tamte wybory w Charkowie zostały sfałszowane. To skłoniło wielu do wyjścia na „Charkowski majdan na rzecz uczciwych wyborów”. Tam byłem jednym z dwóch komendantów miasteczka namiotowego, które wtedy znajdowało się w centrum placu Wolności — największego placu miasta. Staliśmy około dwóch tygodni, mieliśmy poważne wsparcie społeczności, ale po decyzji sądu o zakazie protestu zwinęliśmy namioty. Zwinięcie namiotów nie oznaczało zakończenia akcji, a „Charkowski majdan na rzecz uczciwych wyborów” niemal w pełnym składzie dołączył do podatkowego majdanu w Kijowie. Było to ważne ogniwo na drodze do majdanu 2013 roku, ponieważ wtedy hartował się główny cel — dążenie do lepszego życia, do panowania w państwie europejskich wartości. Byłem na podatkowym majdanie do samego końca, do jego rozpędzenia 3 grudnia, a kiedy wróciłem do Charkowa, dowiedziałem się, że od 1 grudnia na rozkaz głównego lekarza zwolniono mnie ze szpitala pogotowia ratunkowego nr 4. Po tym przeszedłem do pracy w Centralnym Szpitalu Klinicznym Ukrzaliznyci, gdzie obecnie leczy się Julia Tymoszenko, obecnie pełnię obowiązki ordynatora oddziału. W 2012 roku brałem aktywny udział w organizacji i przeprowadzeniu językowego majdanu w Charkowie, który trwał cztery miesiące. Każda taka akcja to doświadczenie, nowi ludzie, rozpowszechnianie informacji, przybliżanie rezultatu. A rezultatem ma być nowy kraj, w którym chce się żyć, wychowywać dzieci, do którego chce się wrócić, a nie uciekać stąd, za który nie jest wstyd. — Jak rozpoczynał się Charkowski Euromajdan, jakie są jego osiągnięcia i straty? — Początkowo sceptycznie podszedłem do pomysłu wychodzenia na majdan w celu wsparcia integracji europejskiej, ale zobaczywszy, że wyszła Zachodnia Ukraina, wyszedł Kijów — zrozumiałem: nam w Charkowie też trzeba wesprzeć ten ruch. 21 listopada w nocy było nas tylko 15 osób, 22-go — 200, 24-go — ponad tysiąc i tak dalej w trybie codziennym. Zbieramy się już ponad miesiąc od poniedziałku do soboty o godzinie 18, w niedzielę — o 12 przy pomniku Tarasa Szewczenki. Na placu Wolności jest teraz „Choinka”, do tego jest sądowy zakaz przeprowadzania tam akcji masowych, ale, powiem szczerze, przy pomniku Szewczenki jest nam znacznie przytulniej niż przy Leninie. Program jest nasycony zarówno występami, jak i oprawą muzyczną, i performansami kreatywnej młodzieży, i wierszami, piosenkami twórczych ludzi. Te majdany ujawniają najlepszych ludzi Ukrainy. I przez nich idea rozprzestrzenia się w rodzinach, wśród przyjaciół, kolegów. Dlatego im dłużej majdany będą trwały, tym lepiej. A żądania są niezmienne: impeachment Prezydenta, dymisja rządu Azarowa i przedterminowe wybory parlamentarne według zaktualizowanych zasad. Miesiąc minął, że tak powiem, „bez strat w ludziach”, chociaż były i podpalenia samochodów, i napad tituszek na biuro „Proświty”, gdzie obecnie znajduje się sztab Euromajdanu. 13 grudnia na podwórku domu, na fasadzie którego wisiała zniszczona przez charkowskie władze tablica pamiątkowa Jurija Szewelowa, spalono wynajęty przez nas mikrobus. A 20 grudnia na parterze budynku „Proświty” wybito szyby w kilku oknach, na ganku rozlano farbę. Fasady budynku sztabu zapisano oszczerczymi słowami pod adresem zwolenników kierunku eurointegracyjnego Ukrainy. Nocna warta sztabu nie zdążyła zatrzymać sprawców. (Szczegółowa chronologia wydarzeń Charkowskiego Euromajdanu dostępna jest w Wikipedii (uk.wikipedia.org/wiki/Харківський Євромайдан) — red.). — Napad, Twój stan zdrowia, jak i gdzie planujesz spędzać Nowy Rok? — 24 grudnia około godziny 21 zostałem zraniony w centrum Charkowa, kiedy wracałem po codziennym pokojowym zgromadzeniu. Na ulicy Iwanowa dwóch nieznanych mężczyzn z nożami napadło na mnie, pobili, trochę gazem potraktowali, zranili. I kto wie, jak by się to skończyło, gdyby nie kierowcy, którzy zaczęli trąbić, zatrzymali się i wystraszyli napastników. Mam 12 ran kłutych, które stopniowo się goją. W czwartek wypisano mnie ze szpitala, obecnie przebywam w bezpiecznym miejscu. Nowy Rok, tak jak planowałem, chcę spędzić ze wszystkimi na majdanie. Myślę, że program na pewno będziemy mieli ciekawy, więc wszystkich zapraszam. — Co myślisz o komentarzach „Dopy” i „Gepy” — od zbiórek pieniędzy na odbudowę pomnika Lenina w Kijowie po reakcję na Twoje pobicie i zranienie? — Nie warto zwracać uwagi na samozwańców, którzy nie są twarzą naszego miasta, którzy w 2010 roku fałszowali wybory. Dlatego nie będę komentował wypowiedzi nielegalnej władzy. Uważnie śledzę to, co dzieje się w kraju. Cieszę się, że propozycja Charkowskiego Euromajdanu w sprawie zwołania Ogólnoukraińskiego forum znalazła poparcie i 12 stycznia odbędzie się ogólnoukraińskie zgromadzenie Euromajdanów. Trzeba przygotowywać program, formułować pytania, które muszą zostać rozwiązane. Bardzo chciałbym, żeby ta inicjatywa miała konkretne rezultaty, a nie zakończyła się rozmowami, jak to często bywa. Przecież po pustych słowach pozostaje tylko rozpacz i zwątpienie. Mamy dziś chęć, doświadczenie, wiarę w świetlaną przyszłość, dlatego musimy zrobić wszystko dla zwycięstwa. Chciałbym, żeby u nas zorganizowały się aktywne wspólnoty terytorialne, które byłyby zdolne wpływać na sytuację nie tylko na miejscu, ale i na szczeblu ogólnopaństwowym; żeby wspólnoty wskazywały partiom, co trzeba robić, a nie odwrotnie, jak teraz. Musimy przywrócić ład konstytucyjny w kraju. Tego oczekują nie tylko uczestnicy Euromajdanów, nie tylko światowa wspólnota, ale i siłowe Na Euromajdanie w Charkowie struktury, którym tak samo znudził się cały ten “bezład” i nihilizm prawny, które chcą realnej stabilności i określoności. “Ryba psuje się od głowy”. Wszystko zaczęło się od Prezydenta i rzutuje obecnie na całe państwo, na wszystkie jego struktury. Trzeba wreszcie rozwiązać tę kwestię i myślę, że jesteśmy w stanie dzisiaj to zrobić. — Ile jeszcze potrzeba czasu? Jak długo będą stały majdany i czy uda się utrzymać sytuację w ramach prawnych? — Tygodnie, a może i miesiące. Im dłużej majdan trwa, tym staje się silniejszy, bardziej zorganizowany, intelektualnie wypełniony. Więcej staje się ludzi, którzy podzielają jego ideały, wszak to nie po prostu jakieś tańce i śpiewy, a realna demokracja, która jednoczy. Sam majdan jest a priori pokojową akcją, która demonstruje postawę obywatelską, a dokładniej, propozycję. Ludzie pragną jakościowych zmian, pozytywu. Oni nie pragną ruiny. Majdan — to radykalnie pokojowa rewolucja świadomości. Ona zmienia światopogląd ludzi. Dlatego wewnątrz agresji nie ma. Pojedyncze wezwania do radykalnych działań — to margines. Jestem przekonany, że jesteśmy w stanie dopiąć swego w kwestii wykonania wszystkich ogłoszonych żądań w pokojowy, zgodny z prawem sposób. To co dzieje się teraz (mam na myśli napady na Wołodymyra Morałowa, Tetianę Czornowoł, na mnie), — to “gra”, którą prowadzi Rosja. Wątpliwe, by takie prowokacje były w interesie obecnej “nielegalnej” ukraińskiej władzy. Działania wielu drobniejszych “nieszczęsnych kierowników”, którzy niby są za Janukowyczem, w rzeczywistości coraz bardziej szkodzą mu, zaganiając w ślepy zaułek. Gdyby był mądrzejszy, tego wszystkiego i wielu innych protestów nie byłoby. Rosyjscy agenci mają nadzieję, że ich prowokacje doprowadzą do radykalnych działań, do konfrontacji, ale, jestem przekonany, takiego czegoś nie będzie. Musimy wszystko rozwiązać w pokojowy sposób i to całkowicie odpowiada naszym interesom. Wszak tylko światło może zwyciężyć ciemność, która panuje w naszym państwie. Kiedy jest dużo światła, ciemność nie wytrzymuje i rozprasza się. Ja to zawsze mówię, występując na majdanie. — Dmytro, jesteś zastępcą przewodniczącego charkowskiej “Proświty”. Po raz pierwszy o “Proświcie” wspomniano, kiedy doszło do napadu na jej biuro. Dlaczego prawie nikt nie wspomina o udziale prośwician w Euromajdanach? — Majdan — to rezultat synergii ruchów społecznych, zwykłych ludzi, nie zorganizowanych w ruchy społeczne, i partii, które są skierowane na pozytywny rezultat. Jako zastępca przewodniczącego Charkowskiego Obwodowego Zjednoczenia Ogólnoukraińskiego Towarzystwa “Proświta” im. Tarasa Szewczenki wiem, że absolutna większość charkowskich prośwician albo bierze aktywny udział w Euromajdanie, albo moralnie nas wspiera. Proświcianie przynoszą to flagę, to kawę, to koc… Ale w tej sytuacji, być może, i dobrze, że “Proświta” jako organizacja nie składa głośnych deklaracji, nie macha flagami. Po pierwsze, dopiero w tym roku faktycznie odrodziliśmy w Charkowie “Proświtę” jako organizację, wrócili starzy członkowie towarzystwa, aktywnie dołącza się młodzież. Na Charkowszczyźnie obecnie przechodzi fala odrodzenia towarzystwa “Proświta”, nie powiem, że potężna, ale zauważalna. Niezbędne jest i dalej zachowywać taką pozytywną dynamikę. Po drugie, wiadomo, że mamy problemy z pomieszczeniem. Jeszcze przed Euromajdanem otrzymaliśmy kolejny pozew do sądu od władz miejskich, gdzie żądają nas eksmitować z pomieszczenia za długi, które stanowią prawie milion hrywien. Swego czasu rada miejska zawarła z “Proświtą” umowę o wynajem pomieszczenia na tak lichwiarskich warunkach, że musimy płacić jak firma komercyjna, a nie organizacja niedochodowa. Zrozumiałe, że to zrobiono sztucznie, aby z czasem wyrzucić nas na ulicę. Obecnie sąd trwa. Władza miejska atakuje — my bronimy się. Wierzę, że po przywróceniu porządku konstytucyjnego ta decyzja zostanie zrewidowana, sprawiedliwość zostanie przywrócona. Wszak nie jest logiczne, że “Proświta”, która tworzy ukraińskie środowisko w Charkowie, ma za to jeszcze i płacić. Wierzę, że z czasem uda nam się w pełni zrealizować zasadę “Swój do swego po swoje” i “Proświta” stanie się prawdziwie kuźnią świadomości narodowej mas, gdzie będą uczyć się i technologii internetowych, i zarabiania pieniędzy, i wychowania dzieci. Mamy bardzo wiele zamysłów, ale na razie najważniejszy — Euromajdan. Rozmawiał Jewhen BUKET. Wieczorem 24 grudnia na jednego z organizatorów Euromajdanu w Charkowie, zastępcę przewodniczącego Charkowskiego Obwodowego Zjednoczenia Ogólnoukraińskiego Towarzystwa “Proświta” im. Tarasa Szewczenki Dmytra Pyłypcia dokonano napadu, który on ocenia jako zamach na zabójstwo. Według słów Dmytra, napadło na niego dwóch młodzieńców przed 40. rokiem życia. Pyłypeć wybiegł na jezdnię ulicy Iwanowa, aby przyciągnąć uwagę kierowców i zawołać o pomoc. Dogonili go i powalili na asfalt, celowo bili po głowie. Oczywiście, twierdzi Dmytro Pyłypeć, bili go specjalnie wyszkoleni ludzie. Zadali mu 12 ran kłutych i zastosowali gaz łzawiący. Kilku kierowców, którzy zobaczyli napad, zatrzymało się, wezwało pogotowie, ale po 15 minutach oczekiwania zdecydowali jechać do szpitala samodzielnie. Dmytro Pyłypeć, który ma wykształcenie medyczne, ocenił swój stan jako średniej ciężkości. Zaznaczył również, że przez kilka tygodni był śledzony. 26 grudnia Dmytra wypisano ze szpitala i skontaktowaliśmy się z nim przez Skype’a, aby z pierwszej ręki dowiedzieć się o stanie jego zdrowia i porozmawiać o tym, co dzieje się w kraju.

«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe

Емблема «Просвіта»Prosvitianyn