Strona · s. 4strona oryginału ↗
Skąd przyszła i dokąd poszła ziemia Ruska?
Слово Просвіти, №01 за 2014 рік
Każda odległa historia tonie w mgłach i niełatwo jest w nią wniknąć. A ta mgła często służy niegodziwym, podstępnym ludziom do fałszerstw, oszustw i zwykłych kłamstw w celach merkantylnych. Ale w naszej historii istnieją oczywiste początki, źródła, fakty i zwrócę się do nich, aby pokazać fałszerstwa, manipulacje, aby wskazać na bezpośrednie oszustwa i kradzieże, przede wszystkim związane z kradzieżą naszego imienia, naszej tożsamości, naszej historii, a co za tym idzie, także naszego prawa do nazywania się samodzielnym, dumnym, wolnym narodem. Autor Jurij MUSZKETYK Skąd powstała ziemia Ruska, wiemy z zagranicznych, w szczególności bizantyjskich kronik, a przede wszystkim z naszego pierwszego, najdawniejszego „Latopisu Ruskiego”, z pierwszej części, znanej jako latopis Nestora Kronikarza „Powieść minionych lat Nestora czerniżca Teodozjuszowego Monasteru Pieczerskiego, skąd poszła ziemia Ruska: kto w niej zaczął kniaziować i jak ziemia Ruska powstała”. Zaczynając od potopu, Nestor opowiada, że Słowianie początkowo żyli nad Dunajem, a dalej rozeszli się i „przezwali się imionami swoimi, — od tego gdzie siedzieli, na którym miejscu… Ciż Słowianie, przybywszy, zasiedli nad Dnieprem i nazywali się Polanami, a inni Drewlanami, bo zasiedli w lasach (współczesna Żytomierszczyzna), a drudzy zasiedli między Prypecią a Dźwiną i nazywali się Drygowiczami, i byli jeszcze Połoczanie (rzeka Połota), Siewierzanie (nad Desną), Krywicze. Polanie mieli jeszcze inną nazwę — Ruś”1. Po raz pierwszy nazwa Ruś (rosy, rusy, radi) wspomniana jest w pracy gockiego historyka VI wieku Jordanesa — rosomani, a w późniejszych kronikach (Zachariasza Retora) — rosy. Nestor zaś pisze: „Bo to tylko słowiański naród na Rusi: Polanie, Drewlanie, Nowogrodzianie, Połoczanie, Drygowicze, Siewierzanie, Bużanie. A to inne narody, które daninę dają Rusi: Czudź, Weś, Merya, Muroma, Czeremisa, Mordwa, Perm, Peczora, Jam”… Zatem to nie Słowianie. Oni siedzą w górnym biegu Wołgi, Dźwiny, nad Białym Jeziorem, nad jeziorem Kleszczyn — Merya, nad Oką — Muroma. I znowu Nestor powtarza, że słowiański naród — to tylko Polanie, Drewlanie, Siewierzanie. Skąd Ruś, rozumiemy i bez Nestora, bo siedzieli oni w międzyrzeczu Rosi, Roski, Rosawy, Rostawicy. Prawda, zagraniczne kroniki opowiadają, że kiedyś dawno Dniepr od Kaniowa do ujścia do niego rzeki Tiasmin płynął dwoma wielkimi rękawami, a pośrodku była wyspa prawie na dwieście kilometrów i właśnie tam żyli Polanie, czyli Ruś. Zatem mieszkańcy dzisiejszych obwodów moskiewskiego, włodzimierskiego, suzdalskiego nigdy nie byli Słowianami, mają fińskie pochodzenie, czemu gołosłownie, bezdowodowo zaprzeczają. I nazwa Moskwa, Wołga, Oka — są mordwińskie. O tym pisali: 1) rosyjski uczony, akademik Michaił Pokrowski: „W żyłach Wielkorusów płynie 80% fińskiej krwi”; 2) znany uczony, autor rosyjskiego słownika Władimir Dal: „Co nie mówcie, a o wiele więcej ziomków naszych — to zruszczona czudź” (czudiki — J. M.); 3) wybitny rosyjski poeta Aleksandr Błok: „Czudź nacudowała, a Merya namierzyła”. Zatem Moskale nigdy nie byli Rusią, o czym krzyczą z pianą na ustach, podczas gdy dzisiaj światowi uczeni stwierdzają: Ukraińcy-Rusini mają 44 tysiące lat, europejskie narody zaczęły się od nas, mają w genach 80% ukraińskiej krwi. Moskale twierdzą, że historię Rosji trzeba prowadzić od Rusi Kijowskiej, a jeśli od Rusi Kijowskiej prowadzić Ukrainę, to takie twierdzenie jest ideowo wrogie. I oto znany rosyjski uczony, archeolog, akademik książę Uwarow z ekspedycją rozkopał około dziesięciu tysięcy grobów na terenach Moskowszczyzny, aby pokazać, że to słowiańskie pochówki (z czasów VIII w.—X w.) i nie znalazł ani jednego słowiańskiego. Wszystkie — fińskie. I on jako uczciwy uczony napisał o tym w książce, książka od razu została zakazana i wycofana, zachowało się kilka egzemplarzy. Czytelniku, weź „Latopis Ruski”, jest wydany i po ukraińsku, i po rosyjsku, i w innych językach, przeczytaj o życiu moskiewskich kniaziów Jurija Dołgorukiego i jego syna Andrzeja Bogolubskiego. Na wielu stronach latopisu kronikarz przytacza ich słowa: „Nasi kupcy pojechali na Ruś, do Kijowa”. „Nasi wrócili z Rusi”. Czyli oni sami nie uznawali się za Ruś, a to przecież już XI — początek XII wieku. Albo zacytujmy z Latopisu Hustyńskiego (koło Pryłuk), początku XVI w.: „Patriarcha Teofan wrócił z Moskwy na Ruś”. Zatem Moskwa nie była Rusią i w XVII wieku. Po raz pierwszy nazwa Moskwa (to była wieś Kuczki) w Latopisie Ruskim wspomniana jest w 1147 roku. Prawdziwa zaś Ruś wtedy już miała i inną nazwę, wewnętrzną — Ukraina. Ruś to nazwa szeroka, międzynarodowa. W tymże Latopisie Ruskim pod 1187 rokiem powiedziano, że w tym roku zmarł perejasławski kniaź Włodzimierz Hlebowicz „…i cała Ukraina po nim wielce rozpaczała”. I oto Moskale do dziś dogryzają: „Ukraina — okraina, okraina Moskwy”. Czyjej? Której jeszcze nie było? Ukraina — to kraj, kraina, jak w polskiej pieśni „Polski kraj, cudowny kraj”, a u wielkiego rosyjskiego poety „…czego szuka on w kraju dalekim, co rzucił on w kraju rodzimym”. Czyja więc okraina to Rosja? Chińska? Nestor wiele razy powtarza: „Polanie, którzy żyli osobno, jak to powiedzieliśmy, byli z rodu słowiańskiego…”, „Polanie mieli zwyczaj swoich przodków, cichy i łagodny, i szacunek do synowych swoich, i do sióstr, i do matek swoich”. „A Czudź, Merya, Mordwa i inni żyli dziko, jedli padlinę, a śluby i wszystkie inne obrzędy były dzikie”. I nie ma tu nic wstydliwego, większość narodów na wczesnym etapie żyła dziko, ale nie trzeba bezpodstawnie się wywyższać, nazywać siebie „starszym bratem”, wyższym, kiedy tak nie jest. My zaś nie dogryzamy im tym, jak pisze ojciec historii Herodot, wskazując na dzisiejsze zamieszkanie Moskali, że „tam żyli ludożercy”. Czytamy „Latopis Ruski” (składa się z trzech części: „Powieści minionych lat” Nestora Kronikarza, „Latopisu Kijowskiego” i „Latopisu Halicko-Wołyńskiego”), wydany w wielu europejskich językach. Wszystkie fundamentalne wydarzenia odbywają się na brzegach Dniepru i żadnego związku nasi północni sąsiedzi z nimi nie mają. I kiedy Ruś przyjmowała chrześcijaństwo, chrzest ten był w latach 988—989, wtedy Moskowii-Rosji nawet w planach nie było. A teraz oni są „Russkim mirem”. W jaki sposób, skąd? „Kiedy zaś żyli Polanie osobno… to było między nimi trzech braci: jednemu imię Kij, a drugiemu — Szczek, a trzeciemu — Choryw, i siostra ich — Łybedź… Zrobili oni gródek, na cześć brata ich najstarszego, nazwali go Kijowem”. A przepowiedział początek Kijowa Andrzej Pierwozowany. Tak powstał według latopisu Kijów. „A ten Kij kniaziował w rodzie swoim i chodził do Cezara”. „A po tych braciach zaczął ród ich trzymać kniaziowanie u Polan”. I zaczęli oni chodzić wyprawami na Carogród. W roku 852, kiedy zaczął Michał panować, zaczęła nazywać się nasza ziemia — ziemia Ruska. A o tym dowiedzieliśmy się, że za tego cezara przychodziła Ruś na Carogród, jak to pisał Jerzy w latopisie Greckim (w kronice Hamartolosa — J. M.). Zatem państwo Ruś Kijowska już znane jest na światowych arenach, a tam, na północy — dzika Czudź, Merya, Mordwa. Znowu z Nestora: „Tegoż roku bił się Jarosław z”
«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe
