Емблема «Просвіта»Prosvita.DigitalWiedza · Ludzie · Przyszłość
Strona · s. 5strona oryginału ↗

Wojna może zapukać do naszych drzwi w każdej chwili

Слово Просвіти, №01 за 2018 рік

Według spisu sprzed 17 lat Rosjanie w Sumach stanowią 12%. Obecnie w naszym mieście mają trzy rosyjskie szkoły: nr 30, 18, Gimnazjum Aleksandrowskie, a także dwie szkoły prywatne. Jedna z nich to szkoła św. Mikołaja, którą zorganizował i którą opiekuje się Patriarchat Moskiewski. Warto dodać, że w Rosji nie ma i nigdy nie było ani jednej placówki oświatowej z językiem ukraińskim. Ołeksij SZEWCZENKO, m. Sumy. Czekać w kolejce na czteropokojowe mieszkanie, które zgodnie z planem za miesiąc miałem otrzymać. (Wyrzucili z pracy — straciłem miejsce w kolejce po mieszkanie). W tamtym czasie miałem troje małych dzieci. Do tego żona niepełnosprawna. Za to Rosjanie i zwolennicy „ruskiego miru”, nawet podczas ataku Rosji na Ukrainę, nawet po tym, jak zagrabili spory kawał naszego terytorium, mają na Ukrainie wszystko, czego zapragną… W tej sytuacji cieszy mnie jedynie to, że na Ukrainie, w odróżnieniu od wielu innych krajów, które deklarują się jako chrześcijańskie, po prawdziwemu zatriumfowała moralność chrześcijańska. Zdecydowana większość Ukraińców kocha swoich wrogów i wybacza im wszystko. I nie tylko zewnętrznych wrogów kochają, ale i wewnętrznych też. Chętnie znowu i znowu wybierają na deputowanych tych samych korupcjonierów, wybaczają im w sądach, zwłaszcza przedstawicielom grubej ryby. 14.07.2017 roku w Sądzie Zarzecznym w Sumach odbyło się rozpatrzenie sprawy, w której troje rodziców uczniów sumskich rosyjskich szkół domagało się uchylenia Decyzji Rady Miejskiej w Sumach z dnia 29.03.2017 r. nr 1850-MR w sprawie nauczania w języku państwowym przedmiotów podstawowych w ogólnokształcących placówkach oświatowych miasta Sumy. Po przyjęciu Decyzji Rady Miejskiej w Sumach o tym, że od 1 września 2017 roku podstawowe dyscypliny we wszystkich szkołach w Sumach będą wykładane w języku państwowym, rosyjskojęzyczni rozpoczęli aktywną obronę swoich zdobyczy. Napisali listy skargi do OBWE, do różnych ambasad, do Rzecznika Praw Obywatelskich, Prezydenta Ukrainy, deputowanych różnych szczebli. Obchodzili wszystkie klasy rosyjskich szkół w celu zbierania podpisów przeciwko wprowadzeniu nauczania w języku państwowym. Znaleźli ludzi, którzy złożyli pozwy do sądu, i znaleźli adwokatów, którzy reprezentują ich interesy w sądzie. Taka nienaganna organizacja sprawy świadczy o tym, że „ruski mir” w Sumach ma silnego ducha walki, jest dobrze zorganizowany, dysponuje silnymi kadrami i zasobami, i dobrze byłoby, gdyby organy ścigania o nich wiedziały, bo Rosja mimo wszystko z nami wojuje. Uważam: to nie będzie uciskiem demokracji. Wojnę można wygrać tylko wtedy, gdy uważa się ją za wojnę i odpowiednio się zachowuje. Na przykład, swego czasu, kiedy Japonia i USA zaczęły wojować, Amerykanie w swoim kraju odszukali każdego Japończyka oraz tych, którzy wspierali japońskie interesy, i kontrolowali ich aż do zakończenia wojny. Hałas na cały świat przedstawiciele „ruskiego miru” w Sumach podnieśli, wiedząc, że ustawodawstwo mamy takie, iż na wniosek rodziców państwo powinno rozważyć możliwość zorganizowania nauczania dzieci w jakimkolwiek języku (nawiasem mówiąc, to najbardziej ustępliwe wobec mniejszości narodowych ustawodawstwo na świecie). Jak widzimy, chętni, na podstawie wniosków, nadal będą mogli oddać swoje dziecko do rosyjskich klas wymienionych już szkół, więc dla publiczności można było nie grać. Przypominam: kiedy w latach 80. w Sumach chciałem oddać swoje dziecko do ukraińskiej szkoły lub klasy, w naszym mieście ich nie było. Moje pretensje do ówczesnej władzy dotyczące braku ukraińskich szkół stały się ważnym argumentem, by wyrzucić mnie z instytutu — wydziału zaocznego, z pracy i pozbawić miejsca w kolejce po mieszkanie. Szczęśliwi zwycięzcy i mentorka Ludmyła Romen. Pikieta za Ukraiński Dom. Obrońcami interesów rodziców-skarżących byli prawnicy Maksym Safronow, Iryna Rybnyćka oraz wychowanek, jak sam powiedział, dyrektora Gimnazjum Aleksandrowskiego Honczarenki — Władysław Kotlar (przewodniczący partii Kłymenki w Sumach — „Udany kraj”). Kłymenko to były szef służby podatkowej na Ukrainie, który obecnie jest „w biegu” i prawdopodobnie z zagranicy finansuje swoją partię. Swój pozew w dyskusji obrońcy rosyjskich interesów argumentowali tym, że przejście na język ukraiński dla ich dzieci będzie niekomfortowe, a zmuszanie dzieci do nauki w języku państwowym to przemoc wobec nich. Kiedy jednak zapytano tych adwokatów, czy dzieciom będzie komfortowo, gdy po rosyjskich szkołach będą zdawać na ukraińskie uczelnie, to Safronow powiedział, że rosyjskie uczelnie na Ukrainie są. Nie wymienił jednak, prawdę mówiąc, które konkretnie uczelnie, bo najwyraźniej znajdują się one w „DNR-LNR”. Sąd trwał prawie 5 godzin, było wiele pytań z jednej i drugiej strony. Widać było, że powodowie dobrze się przygotowali i wykorzystywali ustawodawstwo językowe ukrainofobów Kiwałowa-Kolesniczenki, które już zostało uchylone przez Radę Najwyższą Ukrainy, ale uchylenia nie podpisał Prezydent. Obronę strony pozwanych — Rady Miejskiej w Sumach oraz wydziału oświaty i nauki zorganizował deputowany Rady Miejskiej w Sumach, frakcji „Za Ukrainę”, niedawny uczestnik ATO — Wołodymyr Czepik. Po stronie pozwanych byli także radca prawny wydziału oświaty i nauki Switłana Stecenko oraz dyrektor KU SSz nr 30 Łarysa Sopina. Nie tylko zarekomendowały się jako specjalistki, obeznane ze sprawą i ustawodawstwem, ale także jako osoby o patriotycznej postawie. To ostatnie, stykając się z urzędnikami państwowymi, rzadko udawało mi się spotkać. Pozwani apelowali do Konstytucji Ukrainy i Decyzji Sądu Konstytucyjnego. Podkreślali również, że w „Ustawie o ochronie dzieciństwa” „ucisk... Otwarcie Świetlicy

«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe

Емблема «Просвіта»Prosvitianyn