Strona · s. 6strona oryginału ↗
«Całe życie szukałem prawdy i ideału» Bohdan DZIACZYSZYN: Bohdan DZIACZYSZYN:
Слово Просвіти, №01 за 2018 рік
We Lwowskim Oddziale Narodowego Związku Pisarzy Ukrainy odbył się wieczór twórczy Bohdana Dziaczyszyna, naukowca i pisarza, autora sześciu książek eseistyki, wspomnień i refleksji: „Myśli pamięci”, „Słowo o wiecznym”, „Słowo myślące”, „Przeżyte – przeczytane ponownie”, „Okruchy żywego czasu Andrija Sodomory”, „Słowo Andrija Sodomory”. O jednej z nich – „Okruchach żywego czasu Andrija Sodomory” – wypowiedział się Myhajło Słabosznyćkyj: „Andrij Sodomora to nasz wybitny współczesny i nasza narodowa duma. Dzięki Bogu, znalazł się Bohdan Dziaczyszyn, który wreszcie w imieniu nas wszystkich oddał należny szacunek Andrijowi Sodomorze. To nie jest tradycyjna apologetyczna książka, lecz książka-recenzja, książka-dialog. Jednym słowem, to mądra książka, jaka i powinna być w idealnym przypadku książka o Sodomorze”.
Bohdan Dziaczyszyn – kandydat nauk technicznych, docent, członek Ukraińskiego Stowarzyszenia Pisarzy. Pracował w Państwowym Uniwersytecie „Politechnika Lwowska”, na Uniwersytecie Leśnictwa. W wieku 35 lat opublikował ponad 50 prac naukowo-metodycznych. A w 2014 roku zaczął pisać „dla ogółu”. Ponieważ nadszedł dla niego czas refleksji, poszukiwań światopoglądowych. O tym i o innych sprawach – w wywiadzie z Bohdanem Dziaczyszynem, który oddajemy do uwagi czytelników.
— Wiara czy rozum — co ważniejsze, aby ludzie kochali jedni drugich?
— Na pierwszym miejscu powinien być rozum i czyn. Musicie rozumieć: w co wchodziło i w kogo. Myśl ma działanie wyprzedzające. Ukraińskie przysłowie — jakby z Bożego źródła.
— Gdzie zwykły człowiek częściej patrzy: w gwiaździste niebo czy pod nogi?
— Pod nogi. Czasem też zerka na gwiazdy. Im więcej ludzi będzie patrzeć na gwiazdy, tym bardziej będą duchowo rosnąć. Kiedy pracowałem na działce, bałem się patrzeć na gwiaździste niebo.
— Dlaczego?
— Jaka to wielkość Boża — gwiaździste niebo! Jak my, ludzie, mamy pojąć tę wielkość? Jak ją zrozumieć?
— Czy nasi politycy kiedyś będą postępować zgodnie z Wołodymyrem Wernadskim: „Trzeba myśleć globalnie, a działać lokalnie”?
— Nigdy. Chyba że patrioci, intelektualiści i technokraci przyjdą do władzy.
— Czy świat wie, że według Mykoły Amosowa zmieniać go powinna nauka?
— Świat wie, ale zbyt bardzo ufa nam wszystkim. Jeśli podejmujemy działania postępowe, to musimy przewidywać ich skutki. Ale my zazwyczaj podchodzimy jednostronnie. Trzeba zawsze przewidywać wszystkie skutki, zanim coś tworzymy. A my przedkładamy doraźne porozumienia. Słowem, górę bierze komercja.
— Czy zgadza się Pan z myślą akademika Witalija Dończyka, który uważał za swoich czasów (niedawno odszedł na wieczną wartę), że prawdziwa nauka także zawiera „wielki i wieczny ferment miłości”?
— Tak.
„Trzeba przekonywać przykładem…”
— Dokąd Ukraińcy będą pisać historię „krwią na swojej ziemi”, jak z bólem stwierdza Lina Kostenko?
— Dopóki nie zmądrzejemy. Najważniejsze to pokonać w sobie stereotypy. Na razie nie możemy o tym powiedzieć. Dzieje się jakiś chaos. Zamiast myśleć, człowiek po prostu wegetuje.
«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe
