Strona · s. 9strona oryginału ↗
Od Ihora Pawluka: Bądźmy i trzymajmy się! Szczęśliwych świąt i świątecznych dni powszednich!
Слово Просвіти, №01 за 2018 рік
Walters to były dyrektor Ryskiej Studia Filmowego. To właśnie on zaprosił na pokazy naszych kolegów — filmowców z Łotwy. Wyszła bardzo dobra, profesjonalna rozmowa. Bo kiedy ocenę mojej pracy wystawia legendarny reżyser filmowy Jānis Streičs, na którego „Teatrze” się wychowałam, a do tego mój przyjaciel aktor Arnis Līcītis, to jest to ważne. — Co zapamiętałaś z tej podróży najbardziej? — Tak naprawdę — osobiste. Te dni, które spędziłam ze swoją przyjaciółką Wikusią w Londynie. To jej i jej mamie — Lili, którą uważam za idealną kobietę, zawdzięczam to, że zostałam kiedyś w Kijowie. Przyjechałam w 1991 roku w grudniu z Użhorodu, gdzie pracowałam w teatrze zakarpackim. Porzuciłam w środku sezonu stały teatr, dom rodzinny. W kijowskim teatrze-studiu, do którego przyjechałam pracować, pierwszego dnia poinformowano mnie, że wypłaty nie było już od pół roku i szybko nie będzie, na próbę aktorzy zbierali się ponad godzinę, bo dla nich to nie było główne miejsce pracy. Człowiek, który obiecał pomóc z mieszkaniem, powiedział: „Jakie mieszkanie? Może we wrześniu zakwaterujemy w akademiku, jeśli będziesz uczyć się na studiach stacjonarnych”. A jakie studia stacjonarne, przecież specjalnie przeniosłam się na zaoczne, żeby pracować i zostać aktorką. Przyjechałam! Mój tata, kiedy odprowadzał mnie w Użhorodzie, powiedział: „Myślę, że za tydzień wrócisz. Będę tu na dworcu na ciebie czekał”. Pewnie tak by się stało, ale właśnie Wika razem ze swoją mamą przygarnęły mnie. „Mieszkaj u nas, ile trzeba”. Z mamą miały cudowne, szczere relacje. Dla mnie było to odkrycie i wzór. Ci ludzie stali się dla mnie bliscy, a Lila nazywała mnie swoją córką. Kiedy wyjeżdżali do Ameryki, to i mnie wołali, mówili półżartem, że jestem szczęściarą i przynoszę ludziom szczęście. A ja przeżywałam, że już nigdy się nie zobaczymy. Potem spotkaliśmy się już na Ukrainie po 5, 7 i 10 latach, ale takiego spokojnego przebywania nie mogliśmy sobie pozwolić: dzieci obok, zamieszanie… A teraz nadrobiliśmy wszystkie te lata, więc to spotkanie było dla mnie ważne. — A co w Kijowie? — W Młodym Teatrze w Kijowie 5 spektakli odbywa się z moim udziałem. W tym sezonie na kontrakcie, właśnie dlatego pozwalam sobie na wyjazdy i pracę w innym mieście. Ogram swoje ulubione w Kijowie, dopiero potem pojadę do Siewierodoniecka. Przygotowujemy się do premiery, która odbędzie się 25, 26 stycznia. I potem będę co miesiąc jeździć i grać „Wesołego ducha”. Zapraszam wszystkich do wsparcia teatru i naszego spektaklu. Moi przyjaciele z Kijowa już zbierają dużą grupę wsparcia. To też ważne, bo w Siewierodoniecku mieszka wielu wspaniałych ludzi, którzy nie zgadzają się żyć ze statusem „uchodźca”. Ci ludzie żyją myślą: „A oto kiedy wrócimy do domu...”. Bardzo szanuję ich za to, że zdołali zaakceptować to, co się stało, i żyć tym życiem, które im przypadło. Dzisiaj i tutaj. To główna umiejętność — żyć jakościowo, na całego w każdych okolicznościach. My wszyscy musimy się tego uczyć… Kiedyś w jednym projekcie fotograficznym poproszono mnie o zdefiniowanie szczęścia. Długo myślałam... I w końcu uważam, że szczęście to brak nieszczęścia. Rozmawiała Olha ŻMUDOWSKA Ihor PAWLUK Wychodzimy na górę, by Białą Drogę Zacząć. Tam, gdzie nas nie ma (Świąteczne) Mykole Hnatiukowi, przyjacielowi z dzieciństwa Jak to teraz dobrze tam, gdzie nas nie ma. Nie moja babcia chatę zamiata. Nie moje wilczyska proszą ją o łaski, I sikorce ślisko wlatywać w baśń. Anioły w ramach pokryte ręcznikami, Drobno kapie świeca na kamień duszy. A babcia jasna w chusteczce białej, Jak płatek śniegu, kwitnie na czarodziejskim zielu. Tak wszystko po ludzku wiecznie i spokojnie. Sieją-posiewają wiara i nadzieja. Wnuki wokół stołu: „Gdzie, babciu, łyżki?!” „Poczekajcie na Bozię małego troszkę”. Wszystko one pytają. Kot swoje mruczy. Z aniołem choinka tańczyć chce. Pachnie sianem. Dzieci — pod stołami pieszo. Ktoś w worku bajkowym im przyniósł uśmiechy... A w tym czasie daleko, za okienkiem sinym, Płacze zawieja, niczym rój pszczeli. Wysoko — do nieba — księżyc przymarza, Głęboko — o wolności babci dziad śpiewa. Jak to teraz dobrze tam, gdzie nas nie ma... Chrystus Wiatr metra — zapach tunelu, Którym w wieczność dusze szopkowe lecą. Przyszedł Chrystus, jak na pustynię. Nie ukrzyżowali… Pośmiali się z niego. Usiedli. Jedzą. Władzę „rugają” ziemską i niebieską. Tłum ścisnął się w pięść i ucichł. Chrystusa po plecach poklepali delikatnie, szczerze, Pytając — za tych on, czy za tamtych… A on, kto zmęczył się od rewolucji, Podrzucił suchą gałązkę w stary ogień I zapytał, jak kiedyś Barabasza: Jak oni się zowią? Bo on był cieślą. I gwoździe kwitły Z jego Dłoni. * * * Noc. Boże Narodzenie. Dudnią kolędnicy. Śnieg w białej chacie. Zwijcie mnie rozbójnikiem... Jak nie ma jak zwać. Jak nie ma mnie jak zwać I komu nie ma — Na zabawach kawalerskich Z Donu do Dunaju. Zgrzeszyłem ja. Naśpiewałem ja. Na kochałem, nachodziłem się... Zwijcie mnie rozbójnikiem, Choć poetą się stałem. Rozbieranie choinki Rozbieramy choinkę... I smutno od tego obojgu — Jak bywa tylko smutno, Kiedy uśmiechają się gwiazdy. Na choince sierocy Została zabawka-Krasnal — Jak ostatni mostek, Do bajkowego serca przezroczysty. A zajączki i wiewiórka Znowu w watę legły. Dziad Mróz i Śnieżynka — Obok, w worek celofanowy. Przy tej choince My szczęście zeszłoroczne piliśmy, Co narąbane i świeże — Jak piana starej wanny. O miłości i rozłące, Więzieniu i smutku mówił Przez nowiutki „telewizor” Nasz prezydent świąteczny. Lecz umarła choinka, Ale nie wychodzi z gry. Złoci się i milczy, Rozbierając się, — Kłująca, jak słowo. Bezdomne igiełki Niewidzialny czas zamiecie. Sztuczne kwiaty zapachną śniegami — Jak krzyk dinozaura. My chowamy w watę ozdoby — Jak własne dzieci. Zmartwychwstania czekając, Wspominamy jutro. Śnieżność Śnieg przyszedł niesłyszalnie, jak złodziej, W nocy — na świątynie i choinki, Żebym mógł ja losu ślad czytać, Jak ślady zwierzęce na Wołyniu. Śnieg, jak wilcza pieśń, głębiał. My lepiliśmy z niego chleb i niebo. Nie znalazłszy prawd w winie, My lepiliśmy wszystko, co sercu trzeba. ...Wszystko wodą cichą poszło. Obieg białości i bólu: Anioły jakby wyszły z UFO I spacerują po ziemskim polu. Obecnie Słońce. Złoty żal. Umiera płatek śniegu w kropli soli. I już nawet do przodków w grobach Śnieg łzą sączy się powoli. Śnieg — woda. Człowiek — też z wody... Będziemy lodem, parą — I znowu Przez wieczność My przyjdziemy tutaj Śniegiem – I stopniejemy Od miłości. Niech Prawo mojej gwiazdy będzie w równowadze z prawem moralnym we mnie, a one obydwa — w Harmonii ze Wszechświatem i Tym, kto nas wszystkich stworzył. Życzę rodakom Ukraińcom i wszystkim ziemianom rozumu, zdrowego rozsądku — żeby zaprzestać wszystkich wojen i przestać straszyć siebie nawzajem przekleństwami oraz bombami. Będę modlił się jak umiem za wszystkich, których znam, i pracował — dla mojej rodziny, wnuka Danyła, który niedawno przyszedł na tę niespokojną Ziemię, będę pisał wiersze i bajki dla przyszłych czytelników, próbował coś drukować, dzieląc się doświadczeniem, dla współczesnych w domu i na świecie... Będę podróżował w zewnętrzne i wewnętrzne światy, nie zdradzając ani siebie, ani ojczyzny, gdzie zakopana jest moja pępowina. A wszystkim-wszystkim życzę tyle zdrowia — żeby przeżyć to szczęście, które nas czeka razem i dla którego potrzebne jest główne: uświadomić sobie, że jesteśmy szczęśliwi, mimo wszystko i wszystkich... Szczęśliwych świąt wszystkim i jasnych dni powszednich! Szczerze Wasz Ihor Pawluk, poeta-pielgrzym
«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe
