Емблема «Просвіта»Prosvita.DigitalWiedza · Ludzie · Przyszłość
Strona · s. 9strona oryginału ↗

Zimowe wiersze

Слово Просвіти, №01 за 2018 рік

Zima. Święto Zagrzmiało w górze. Zaiskrzyło. Owinęło wiatrem. Zadrżała łza, Jakby Boży uśmiech, mnie. Biegnę do siebie, Dysząc, — Śniegiem — po świecie. Duchy przodków, jak ryby, W jasnej lecą głębinie. A ten śnieg złoty — Wieczny popiół spalonej świątyni. A ten grzmot młody — Przestraszona czułość obłoków. Odzywają się złotem Lampy wolframowe. Nowy rok. Pachnie choinką i skórką mandarynki. Motywy bizantyjskie Leżą za rozkrzyżowaniami okien. A za nimi krzyczy Zachmurzone spojrzenie wołchwa. No i wszystkie pierogi... Drogie dzieciątka, żona z mężem, Biały kościół, kruki... I biała świąteczna trawa. Tylko czerwona nić Czyjegoś sierocego losu W świątecznym bezczasie Spiralnie spadnie na ręcznik. I westchną buntownicy, I powoli przeżegnają się czarownice. I pękniętym dzwonem Odezwie się Początek struny. Od ziemskiego ciążenia Otrzepią się dusze ubogie. Jasne święto na świecie. Świta. Jarzy się świeca. Siwym niebem do serca Zasiane Czarne Drogi.

«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe

Емблема «Просвіта»Prosvitianyn