Strona · s. 9strona oryginału ↗
Zimowe wiersze
Слово Просвіти, №01 за 2018 рік
Zima. Święto
Zagrzmiało w górze.
Zaiskrzyło.
Owinęło wiatrem.
Zadrżała łza,
Jakby Boży uśmiech, mnie.
Biegnę do siebie,
Dysząc, —
Śniegiem — po świecie.
Duchy przodków, jak ryby,
W jasnej lecą głębinie.
A ten śnieg złoty —
Wieczny popiół spalonej świątyni.
A ten grzmot młody —
Przestraszona czułość obłoków.
Odzywają się złotem
Lampy wolframowe.
Nowy rok. Pachnie choinką i skórką mandarynki.
Motywy bizantyjskie
Leżą za rozkrzyżowaniami okien.
A za nimi krzyczy
Zachmurzone spojrzenie wołchwa.
No i wszystkie pierogi...
Drogie dzieciątka, żona z mężem,
Biały kościół, kruki...
I biała świąteczna trawa.
Tylko czerwona nić
Czyjegoś sierocego losu
W świątecznym bezczasie
Spiralnie spadnie na ręcznik.
I westchną buntownicy,
I powoli przeżegnają się czarownice.
I pękniętym dzwonem
Odezwie się Początek struny.
Od ziemskiego ciążenia
Otrzepią się dusze ubogie.
Jasne święto na świecie.
Świta. Jarzy się świeca.
Siwym niebem do serca
Zasiane Czarne Drogi.
«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe
