Strona · s. 12strona oryginału ↗
Z Bożych rąk Wieniec sonetów
Слово Просвіти, №01 за 2018 рік
Iwan REDCZYĆ 1 Och, nie jest mi wszystko jedno. T. Szewczenko O, srebrna czaszo, dolożko moja, Błogosławiony, kto może od urodzenia z niej pić. Bywa, że nie zdążyłeś jeszcze przygłuszyć, Jak zamiera pieśń słowika. A skrzydła połamał i wpadł w kwiaty, Nikt nawet nie dowie się, gdzie ścieżka twoja. Ale w potomkach pamięć buja, Gdy zdążyłeś gwiazdę im rozświetlić. A czy ona oświetli ich drogę, I czy zrozumieją, dokąd oni idą, Porzuciwszy domostwa i rodziny? Ja często sam chodzę do źródła, Rozpostarł się duch i moc moja wzrosła, — Czyżby kiedyś nie było ani kropli? 2 Czyżby kiedyś nie było ani kropli W studniach tych, które wykopał mój dziad? I zostawił dźwięczny, źródlany ślad, Który niebiosa rozświetlają każdego dnia. Wargami wyławiam gwiazdy, Które chronią od niemocy i biedy. Niosę w duszy ten srebrny nieboskłon, Rozświetlony wodą ojczyzny. Świecę szczerym uśmiechem każdego dnia, Bo słońce i niebo — to moja rodzina, I słowo, które na skrzydłach łabędzich. Kocham i będę pamiętać wiecznie, Święta woda — najzdrowszy lek, — Nasyciłem się w źródłach Ukrainy. 3 Nasyciłem się w źródłach Ukrainy, Które żywią oceany i morza, Gdzie Kobzarowa wschodziła gwiazda, Tam świat zobaczy mrok i ruiny. Hosanna Księciu pokoju — buntownika Dosięgnie on najjaśniejszej godziny. Nie przełamie ten trzciny, Bo czas jego, jak świeca, dogasa. Spełniają się te sny moje prorocze. Wiwat! — i szatan chowa oczy. Wiwat! — boi się głosu mania. Wiwat! Wiwat! — kropla drąży kamień, Ona silniejsza nawet od tsunami, — I nie będę błąkać się po świecie ja. 4 I nie będę błąkać się po świecie ja, Bo mam chatę i dziadową studnię. Przychodzi sad, jak przyjaciel, do mojej świetlicy, Jak leje się z nieba srebrny nurt. Łowię pół wieku ja swoją żar-ptaka I wierzy serce, że ona moja. A nie złowię, to może to twoja, Bo mam ja łabędzicę białolicą. Siła ścieka w duszę z białych skrzydeł I woła nas do siebie nieboskłon, A koń mój, widzę, zgubił podkowy. Wszystko, co ty przez wiek zdobyłeś, porzuć, Wtedy podda się ta wysokość, — W ziemskim sadzie — jestem gościem nieprzypadkowym. 5 W ziemskim sadzie — jestem gościem nieprzypadkowym, Kocham pasaże słońca w stu oktawach. I ile bym jeszcze rdestu nie wydeptał, Niech wiruje ta rzeka miłości. Mnie nikt nie szarpał za rękaw, Ja wierny w przyjaźni i niezawodny w słowie. Kąpię duszę w oceanie mowy, Nie ma zdrowszych od niej ziół. Kiedy podniosłem w młodości żagle, Poczułem niepokój i moc swoją, Zdawało się, mnie fortuna pokochała. I do dziś ja, jak Crusoe, w oceanie, I choć latarnia ledwie miga we mgle, — Dźwięcznych pieśni wieńce barwne wiję. 6 Dźwięcznych pieśni wieńce barwne wiję I rzucam w rzekę, żeby nie zwiędły. Jeszcze nie ucichły gwiezdne cymbały, Jak młodzieniec, zmieszany stoję. I chłonę nocnych niebios chorały, Moja dusza w niewidzialnym raju. Dziwię się czasowi, jak derwisz, Lecz każdy ma własne ideały. Błogosławiony ten, u kogo wierny przyjaciel Zaprzęgnie się sam w twój skrzydlaty pług, I bez przypominania gorliwie zaorze. Lecz widziałem ja w zanadrzu żmiję, Która syczała, jeśli chodziło o zaszczyt, – Z Bożych rąk ja spragniony trunek piję, 7 Z Bożych rąk ja spragniony trunek piję, W nocy i w dzień smakuję po kropli. Wymodlę wolność Ukrainie, I drogę zastępuję podpalaczowi. Módl się więc ty — i w cerkwi, i w rodzinie, Nie śpią szczury w moskiewskim gnoju. Wiele szerszeni jest w cudzym roju, A nasz czarnoziem rozrywają świnie. Nadchodzi mój Bóg — i ja nie marszczę brwi, Bóg — źródło życia i błogosławieństw, I zrzuciłem grzechów ciężkie kajdany. O, dzwony serca, świątyni i pieśni! Błogosławiony, niezapomniany dzień, — I pełny dzban miodowo-kalinowy. 8 I pełny dzban miodowo-kalinowy, Chyba z takich kiedyś pili książęta. Tę prawdę, która schowana w łzie, Oparzył nie raz w duszy ogień cierniowy. Dawno zasnął ten czas na batogu, Ale nurtuje w sercach i krwi. Kiedyż to zaszumi prawdziwa powódź, Bo do dziś my po uszy w błocie. I ja o tym wam nie chciałem mówić, Lecz duch i słowo zmówiły się, przysięgam. I po co słowo, jeśli ono nieme? I po co ród, jeśli on przywykł milczeć? Lecz ten akord sprostuje rezime. O, jakże sercu chce się śpiewać! 9 O, jakże sercu chce się śpiewać, Ono przecież namilczało się przez wiek. Jak mokry, to nie zapali się zapałka, Jak dom bez dachu — jak w nim gospodarować. Pokłoniłem się muzie i słowu z oddali, Moja dusza nie będzie smucić się. Objąwszy je, prowadzę pieśni do chaty, Bo ja bez nich nie przeżyję wiecznie. Jak ich nie ma — dusza, jak sierota, Z kąta w kąt błąkam się, jak lunatyk, Sądziła się mnie ta dola. I ja niosę ją, jak krzyż. I dziś ja, jak chmielem owinięty, Jeszcze chwila — i głos rosami umyty. 10 Jeszcze chwila — i głos rosami umyty, Dźwięczny, jak skowronek, w niebieskich niebiosach. I ja za nim szybuję, jak ptak, Który bez nieba nie bywa syty. Bałem się od razu, lecz zgubił się strach, Pięknem lotu i słońcem ja napełniony. Mój kraj pieśniami od urodzenia rodowity I ich kwiatem ja cały przesiąkłem. I sam nie wiem, czemu ja tak śpiewam, Taka dusza, jak dziewczyna w wieku. Ja każde słowo sercem obejmuję — W szczęściu, w smutku, w radości i żalu. Jak znalazłem się tu, wśród rozkwitu, Aż pod skrzydłem niebieskiej gwiazdy? 11 Aż pod skrzydłem jasnej gwiazdy, Tak zdumiony, że ledwie przyszedłem do przytomności. I stąd ślę pozdrowienia i telegramy, Wkładam je w sonetowe potpourri. Chyba zrozumieliście poety zamiar, I pisze się tu szczęśliwie w górze. I choć nie pierwszy raz ja na tej górze, To guzów nabiłem i mam świeże blizny. Naryli na ścieżce głębokich jam I ludzi w nich powpadało wielu, Ja zahaczyłem się o pięciostopowy jamb. Ciągnę się w górę uparcie i zawzięcie, Bo przywykłem dawać radę sobie sam, — Mój pełny dzban — niech wiruje święto. 12 Mój pełny dzban — niech wiruje święto, W wiosce mojej znał troistych każdy. I już nie wszystkich podbija hopak, A mami dusze blask pieniędzy i majątek. Tylko okiem rzuć — i na zysk mistrz, A ten lokaj, i obok też podnóżek. I choć na duszach tych nie widać łatek, A toczy zazdrość je, jak robak. Nie-nie, nie chcę dzbana wyszczerbić, Niech inspiruje, ożywia duch, Żeby czasem rodzimego słowa nie zhańbić. Niech ono łagodzi nam słuch, Pasę Pegaza — ja jego pasterz, — Ja was kocham i będę wiecznie kochać. 13 Ja was kocham i będę wiecznie kochać, Płynie przeze mnie ocean — miłość. Pod sztandarem słońca ja do was przyszedłem, Żeby słowem nieba — ducha waszego ożywić. Możliwe, ty duszą ochłonąłeś, Wtedy idź na żałosny zew trembity. I zakwitną na pustyni dziwne kwiaty, Jak proroczy znak świętych chorągwi. A ja do kobzy sercem przypadam, I otoczyły chatę jawory, Stoi kalina, jak matka, z boku. Przycichły i zasłuchały się wiatry, W duszę kobzy ja przelewam, — I śpiew niebios, i słońca sztandary. 14 I śpiew niebios, i słońca sztandary Wchłonąłem z kołyski ja w istotę do bólu. Lecz wszystkie ścieżki wiodły mnie w niewolę, Na dziadowej ziemi — cudze dwory. I wola nieba uświęciła dolę, I znikły wszędzie przeklęte obozy, Które na wieki nasiały smutku, Żeby lud zapomniał — i wolność, i samowolę. Żebyśmy kochali tylko nahaj, Zapomnieli mowę i matczyną pieśń, Niebieska wola — wola błogosławiona. I ja będę śpiewać wiecznie hosannę, Na ucztę ja zapraszam ukochaną, — O, srebrna czaszo, dolożko moja! 15 O, srebrna czaszo, dolożko moja! Czyżby kiedyś nie było ani kropli? Nasyciłem się w źródłach Ukrainy — I nie będę błąkać się po świecie ja. W ziemskim sadzie — jestem gościem nieprzypadkowym, Dźwięcznych pieśni wieńce barwne wiję. Z Bożych rąk ja spragniony trunek piję, Po brzegi dzban miodowo-kalinowy. O, jakże sercu chce się śpiewać! Jeszcze chwila — i głos rosami umyty — Aż pod skrzydłem niebieskiej gwiazdy. Mój pełny dzban, niech wiruje święto, Ja was kocham i będę wiecznie kochać — I śpiew niebios, i słońca sztandary. m. Żytomierz
«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe
