Емблема «Просвіта»Prosvita.DigitalWiedza · Ludzie · Przyszłość
Strona · s. 11strona oryginału ↗

Od Zarządu Głównego Ogólnoukraińskiego Towarzystwa „Proświta” im. T. Szewczenki

Слово Просвіти, №01 за 2021 рік

Mackinder zauważył: „Na dzień dzisiejszy propaganda jest wyraźnie rosyjskim zjawiskiem. Z tradycjami, które rosły i wzmacniały się tak samo jak brytyjska flota i niemiecka armia, które bazują na swoich tradycjach. Jeśli bolszewickiej propagandy nie zniszczy się całkowicie, może ona stać się niebezpieczna dla całej cywilizacji. Jej centrum znajduje się na Kremlu, w Moskwie. I myślę, że posiada ona przygotowany personel, który działa tak samo skutecznie, jak sztab generalny jednej z wielkich armii”. Praca propagandowa, która była prowadzona także na Konferencji Pokojowej, skierowana była na to, aby poróżnić delegację ZURL z delegacją URL, a z drugiej strony — poróżnić i wysunąć na konferencji jeden z głównych czynników, który zarzucano Ukraińcom, — pogromy żydowskie. I wykorzystano to jako jeden z czynników, po to, aby kwestia ukraińska na konferencji paryskiej została zepchnięta na margines i Ukraina nie stała się tym podmiotem prawa międzynarodowego, do którego miała prawo pretendować jeszcze na początku XX wieku. W 1991 r. Ukraina odnowiła swoją państwowość. 22 sierpnia 1992 r. ostatni Prezydent URL na uchodźstwie Mykoła Pławjuk przekazał w Kijowie Prezydentowi Ukrainy Łeonidowi Krawczukowi klejnoty URL i Gramotę o sukcesji prawnej. W 2014 r., 100 lat po rozpoczęciu I wojny światowej, w centrum Kijowa wrzał rewolucyjny Majdan. I tak samo, jak w styczniu 1918 roku, ze wschodu wtargnęły bandy Murawjowa, zalewając krwią Kijów, w lutym 2014 r. „zielone ludziki” regularnych wojsk Federacji Rosyjskiej okupowały Krym, a później także część obwodów ługańskiego i donieckiego, rozpoczynając wojnę rosyjsko-ukraińską. Jak i 100 lat temu – Paryż, ale już nie Konferencja Pokojowa, a spotkanie w formacie normandzkim… Jak i 100 lat temu – okupowane terytoria Ukrainy, wojna rosyjsko-ukraińska, która trwa już siódmy rok… Nieznajomość historii prowadzi do powtarzania tragicznych błędów. „Państwo, które nie buduje się na własnej pamięci o przeszłości, jest skazane na ciągły chaos teraźniejszości. Dopóki nie oddamy należnego szacunku prawdziwym bohaterom przeszłości, „bohaterami” naszych czasów będą łajdaki i awanturnicy”, — zaznaczył dyrektor Instytutu Pamięci Narodowej Wołodymyr Wiatrowycz, inicjując działania poświęcone upamiętnieniu znaczących etapów ukraińskiego budowania państwowości XX w., w szczególności Ukraińskiej rewolucji 1917—1921 lat. Mamy nadzieję, że „Memorandum o niepodległości Ukrainy, przedstawione na Konferencji Pokojowej przez delegację Republiki Ukraińskiej” pozwoli głębiej zrozumieć historyczne znaczenie Ukraińskiej rewolucji 1917-1921 lat, ponieważ jego tekst świadczy, że współczesny wektor historycznego rozwoju narodu ukraińskiego uformował się i był skierowany w perspektywę budowy sobornej, suwerennej, nowoczesnej, europejskiej Ukrainy jeszcze 100 lat temu. Schylmy głowy i wspomnijmy dobrym słowem i szczerą myślą żalu wiernego syna Narodu Ukraińskiego, aktywnego i oddanego bojownika o utwierdzenie Państwa Ukraińskiego, jego języka i kultury, Sprawy Ukraińskiej, wybitnego ukraińskiego działacza społecznego i politycznego, budowniczego Państwa Ukraińskiego, przewodniczącego charkowskiej organizacji obwodowej Ogólnoukraińskiego Towarzystwa „Proświta” im. T. H. Szewczenki, przewodniczącego współkoordynatora Charkowskiej Wspólnoty w obronie Konstytucji i praw człowieka-obywatela Anatolija Hryhorowycza SERHIJENKĘ. Urodził się 10 sierpnia 1951 r. w m. Merefa w obwodzie charkowskim, rozpoczął pracę zawodową w 1968 roku jako ślusarz walcowni zakładu doświadczalnego Instytutu Badań Naukowych metali w Charkowie. W 1975 r. ukończył Charkowski Instytut Politechniczny (specjalność: inżynier-mechanik). Do 1991 r. pracował w Charkowskiej Fabryce Traktorów jako inżynier-technolog, starszy inżynier, naczelnik biura wydziału produkcyjnego produkcji specjalnej, a od 1992 do 2006 r. — w strukturach przedsiębiorczych Charkowa. Od 1989 r. – jeden z aktywnych organizatorów i uczestników grup wsparcia Ludowego Ruchu Ukrainy na rzecz Przebudowy w m. Merefa i szeregu pobliskich wsi obwodu charkowskiego oraz w Charkowie w fabryce ChTZ. Od 1995 r. – inicjator, organizator, aktywny uczestnik działań społecznych i politycznych w tym kraju, które prowadziły ukraińskie organizacje patriotyczne. W 2008 r. z inicjatywy i przy aktywnym udziale A. H. Serhijenki zostało stworzone stowarzyszenie społeczne rozwoju społeczeństwa obywatelskiego na Charkowszczyźnie „Postup”, które stało się bazą zjednoczonych działań ponad 85 organizacji społecznych o orientacji państwowotwórczej. Od 2004 r. członek rady obwodowej Charkowskiego Oddziału Ogólnoukraińskiego Towarzystwa „Proświta”. Zarząd Rówieńskiego obwodowego zjednoczenia Ogólnoukraińskiego Towarzystwa „Proświta” imienia Tarasa Szewczenki wyraża szczere kondolencje rodzinie i bliskim, przyjaciołom i proświcianom Charkowszczyzny z powodu przedwczesnej śmierci przewodniczącego Charkowskiego obwodowego zjednoczenia „Proświta” Anatolija SERHIJENKI. Wieczna pamięć wiernemu synowi narodu ukraińskiego, obrońcy dorobku języka ojczystego i kultury, budowniczemu Ukrainy! A w 2019 r. wybrany przewodniczącym charkowskiej organizacji obwodowej Ogólnoukraińskiego Towarzystwa „Proświta” im. T. H. Szewczenki. Od 2006 roku zorganizował i przeprowadził w Charkowskim radiu „Nowa chwyla” cykl ponad 450 autorskich tematycznych audycji radiowych pod tytułem „Charkowska Duchowyna” na tematy państwowotwórczego wychowania patriotycznego ludności. Od 2012 roku — przewodniczący współkoordynator Charkowskiej Wspólnoty w obronie Konstytucji i praw człowieka-obywatela, która zrzesza 22 organizacje o statusie ogólnoukraińskim i 85 – lokalnych. Członek Związku Dziennikarzy Ukrainy od 2012 roku. W latach 2006-2010 — etatowy doradca przewodniczącego Charkowskiej Obwodowej Administracji Państwowej. W latach 2010-2015 — deputowany rady obwodowej Charkowa. Członek rady społecznej ds. humanitarnych przy Charkowskiej Obwodowej Administracji Państwowej oraz obwodowym oddziale „Kongresu Ukraińskiej Inteligencji” i Ogólnoukraińskiego zjednoczenia weteranów. Przywiązywał dużą wagę do organizacji pomocy wolontariackiej dla wojsk operacji antyterrorystycznej w Donbasie ze strony patriotycznych organizacji ukraińskich Charkowa i obwodu. Pan Serhijenko był jednym z niewielu w naszych czasach altruistycznie i patriotycznie nastawionych pracowników-budowniczych Ukrainy, którzy podporządkowują swoje życie i działalność bezinteresownej i często ofiarnej pracy na rzecz Sprawy Ukraińskiej i Państwa. 22 grudnia 2020 roku społeczność ukraińska Charkowszczyzny i całej Ukrainy straciły wiernego syna Narodu Ukraińskiego, oddanego bojownika o ich interesy, budowniczego naszego państwa. Wieczna pamięć Anatolijowi Serhijence i nasza wdzięczność dla niego oraz szacunek! Przygotowali A. Zdorowyj, WUT więźniów politycznych i represjonowanych, O. Tereszczenko, „Proświta”, m. Charków w imieniu Charkowskiej wspólnoty na rzecz obrony Konstytucji i praw człowieka, która liczy 63 tysiące członków, zrzeszonych w 22 organizacjach o statusie ogólnoukraińskim oraz 85 o statusie lokalnym („Proświta”, Kongres Ukraińskiej Inteligencji, WUT więźniów politycznych i represjonowanych, Ukraińskie towarzystwo kozackie „Charkowski Pułk Słobodzki”, „Spadczyna”, Ogólnoukraińskie zrzeszenie weteranów; Bractwo OUN-UPA; ChOO Narodowego związku pisarzy Ukrainy oraz Narodowego związku dziennikarzy Ukrainy; „Korpus Narodowy”; „Samopomoc”; Ukraińska Partia Republikańska; Kongres Ukraińskich Nacjonalistów; „Prawy Korpus”; „Frajkor”; WBF „Zdrowie Ukrainy”; księża i parafianie Prawosławnej cerkwi Ukrainy; Ukraińskiego luterańskiego kościoła chrześcijańskiego; zespół redakcyjny gazety „Ruch to życie”; rektorzy i pracownicy 7 charkowskich uniwersytetów; członkowie Charkowskiej rady obwodowej WUT „Proświta” im. T. Szewczenki, akademicy Narodowej Akademii Nauk, profesorowie Charczenko M.F., Bakaj O.S.; naukowiec, jeden z pierwszych charkowskich „proświtian” I. M. Szapował oraz szereg innych).

«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe

Емблема «Просвіта»Prosvitianyn