Strona · s. 12strona oryginału ↗
Przygody Mikołajka
Слово Просвіти, №01 за 2021 рік
Znajomość z Mikołajkiem To było tego dnia, kiedy Mikołajek obudził się na strychu. Słońce, uśmiechając się, oświetliło cudowną wieś Prominci. Szybkim skokiem zeskoczywszy ze swojego samoróbnego łóżka (o którym, nawiasem mówiąc, opowiem wam później), otworzył drzwi, wciągnął świeże powietrze i poszedł zdobyć sobie coś do jedzenia. Wy, zapewne, już zrozumieliście, że Mikołaj to zwykły chłopiec. Bez mamy został dawno. Poszła do sklepu i nie wróciła. Na nią czekał, przyczajony w mieszkaniu i drżąc od ciemności oraz każdego zbędnego dźwięku. Drzwi mama zabroniła otwierać komukolwiek. Nie otworzył Mikołajek i tym, którzy natarczywie dzwonili do drzwi. Jak zając zatrzepotało jego serce, kiedy usłyszał słowa za drzwiami: “Tutaj mieszkała kobietka z dzieckiem. Ona gdzieś przepadła. Jeśli chłopiec w mieszkaniu został sam, to go należy zabrać i umieścić w domu dziecka”. Mikołajek postanowił: “Trzeba się schować, żeby nikt nie znalazł i żeby obserwować okna rodzinnego domu: jeśli wróci mama, to on się o tym dowie”. Nocą przeprowadził się chłopiec na strych sąsiedniego budynku, wychodził na spacery przez drabinę awaryjną i starał się niepotrzebnie nie wpadać w oczy przechodniom. Ot i dzisiaj, schodząc szybko po schodach, poczuł zapach pierożków. To sąsiedzi zawsze coś dobrego smażyli... Ale nie miał czasu wdychać aromatu sąsiedzkich pierożków, skierował się szybciutko do dobrej cioci Frosi, która zawsze go dokarmiała. Podskakując, uśmiechając się, biegł ulicą, aż kątem oka nie zobaczył na poboczu chodnika rudego szczeniaka. — Patrz ty, usiadło, — zaśmiał się Mikołajek, — zaczekaj tutaj, bo ciocia Frosia nie bardzo ucieszy się z ciebie! Piesek rzeczywiście był brudny, skołtuniony, cały w łopianach, a ciocia kochała czystość. — Nazwę cię Kudłacz, podoba ci się? — łagodnymi oczami spojrzał chłopiec na nowego przyjaciela. — Siedź, niedługo będę! Kudłacz posłusznie usiadł. Chłopiec uśmiechnął się i łagodnie pogłaskał pieska po głowie. U cioci Frosi pachniało kotletami. Wbiegłszy do letniej kuchni i zdejmując czapkę, ukłonił się: — Dzień dobry, — przywitał się chłopak. — Widzę, że jesteś wesoły i na to jest jakaś przyczyna? — zapytała kobieta, przyglądając się chłopakowi. — A nie, po prostu nastrój dobry! A ja widzę, wy kotlety zrobiliście? — Proszę do stołu, — uśmiechnęła się ciocia. Usiadłszy do stołu, zjadł dwa kotlety, a ostatni włożył do małego koszyka, do którego zawsze wkładał poczęstunek, podziękował gospodyni i jak wiatr popędził do tego miejsca, gdzie czekał na niego pies. — Masz, zjedz, zgłodniałeś zapewne, — powiedział Mikołajek i rzucił Kudłaczowi kotlet. Pies kłapnął zębami i kotlet zniknął w jego paszczy. — Zuch, — uśmiechnął się Mikołaj i pogłaskał przyjaciela po głowie, — chodź ze mną. Pies, jakby rozumiejąc mowę, machnął ogonem i pobiegł za nowym panem. Razem wesoło weszli na strych. — Witam cię w domu, — powiedział chłopak, otwierając drzwi do mieszkania. Pożar Mikołajek i Kudłacz stali się nierozłącznymi przyjaciółmi. Często odwiedzali ciocię Frosię. Kiedy chorowała, pomagali jej: obierali ziemniaki, nosili wodę, sprzątali na podwórku. Jak się okazało – ciocia bardzo kochała psy i Kudłacz przypadł jej do serca. Życie mogłoby tak dalej płynąć, gdyby nie wydarzyła się pewna przygoda. Pamiętacie to samoróbne łóżko? Mikołajek zrobił je z podręcznych materiałów, które przytargał na dach. Wieczorami długo bawili się z Kudłaczkiem, przyglądali się w oknach ludziom, którzy mieszkają w budynkach naprzeciwko, oraz ciemnym oknom rodzinnego domu. Tej nocy pierwszy obudził się pies od zapachu dymu. Zapaliło się od świeczki łóżko, na którym spał Mikołajek. Pies zaczął ściągać chłopca z łóżka i już we dwójkę wyskoczyli na podwórko. Ludzie biegali wokół budynku jak oszalali, próbując gasić ogień czym popadnie…. A Mikołajka jakby oparzyło… Boże, przecież u niego tam na strychu została największa wartość – fotografia mamy!!! Rzucił się do budynku, ale zatrzymała go męska ręka dziadka Iwana. — Ty dokąd? Zwariowałeś czy co! — Tam na strychu mam zdjęcie mamy! Jedyne, co po niej zostało! Kudłacz rzucił się do klatki schodowej. Wszyscy ucichli, obserwując straszną scenę. Te minuty wydawały się wiecznością i nikt na nic nie liczył… I jakaż była radość, kiedy z budynku wybiegł Kudłacz, trzymając w zębach zdjęcie mamy Mikołajka. — Przyjacielu, — wykrzyknął chłopak, wycierając łzy, — ja cię nigdy nikomu nie oddam!! O chłopcu opowiedziała lokalna gazeta i znalazła się rodzina, która wzięła go do siebie. Ludzie zamożni, dobrzy i przyjęli go jak syna, a jeszcze pozwolili zabrać ze sobą Kudłacza. Teraz i on miał swoje miejsce. Życie popłynęło swoim nurtem i wszystko byłoby dobrze, gdyby nie jedna historia. Szkolna historia Dzień zaczynał się jak zawsze: śniadanie, droga do szkoły, przyjaciele, lekcje. Na ostatniej lekcji (a była to lekcja języka angielskiego) do klasy weszła młoda kobieta w ciemnoniebieskiej sukni, na wysokich obcasach. Jej jasne błękitne oczy obeszły klasę i, uśmiechnąwszy się, powiedziała: — Dzień dobry, jestem waszą nową nauczycielką języka angielskiego. Nazywam się Dowhaluk Switłana Wołodymyriwna. Cała klasa obejrzała się na Mikołaja, bo miał takie samo nazwisko. Zdziwione spojrzenie Mikołajka mówiło: “Dlaczego patrzycie, przecież takich nazwisk jest dużo?!” Ale tutaj z ostatniej ławki rozległ się złośliwy głos rozrabiaki i dwójkowicza Jurka: — A czy pani ma może syna? — Nie, nie mam, — odpowiedziała nauczycielka i uśmiech zniknął z jej twarzy. — A-a, rozumiem… Ale dokończyć mu nie dała Switłana Wołodymyriwna: — Dość. Mamy lekcję angielskiego, a nie godzinę wychowawczą. Teraz zobaczymy, kto ma najmniej ocen… Zaczęła przeglądać listę uczniów w dzienniku. — Oto nasz cudowne dziecko chce odpowiadać, — wykrzyknęła dziewczynka, która siedziała z Mikołajkiem w jednej ławce. — No cóż – wychodź, — znów uśmiechnęła się nauczycielka. — Jak się nazywasz? — Dowhaluk Mikołaj Ołeksandrowycz, — wykrzyknął złośliwie Jurek z ostatniej ławki. — Oto dlaczego pytałem, czy pani ma syna? — Przepraszam, wyjdę, — przerażony powiedział Mikołaj. Biegł korytarzem i wydawało mu się, że tupot jego nóg i bicie serca słychać we wszystkich klasach. Zatrzymał się, wytarł wilgotne oczy i przestraszył się swoich myśli: być może to ona — jego matka; jaka ona piękna i w tym samym czasie obca; jeśli to ona, to dlaczego powiedziała “Nie!”, dlaczego nie zrozumiała, nie poczuła? Po lekcji wszedł do klasy zabrać rzeczy. Dyżurowali Jurek i Maksym. Mimowolnie Mikołaj stał się świadkiem rozmowy między nimi. — Ja tak niczego nie zrozumiałem: Switłana Wołodymyriwna — matka Mikołaja czy nie? — pytał Jurek. — Gdyby to była jego matka, to czyż stałaby jak wryta! — Tak on przecież ma matkę. — Ale to przecież nie jego rodzona! On mieszka u biznesmenów Neporożnych. Chłopcy odwrócili się i zobaczyli Mikołaja. — Wybacz, Kolu, to my o tobie rozmawialiśmy, — zaczął się tłumaczyć Maksym. Mikołaj chwycił teczkę i rzucił się do drzwi. — Dokąd to ty? Mamę doganiać? No-no, biegnij! — usłyszał wredny głos Jurka w plecy. Przyleciawszy do domu, ze złością wykrzyczał mamie do kuchni: — Ja więcej nigdy nie pójdę do szkoły! — Uspokój się, synu! Jeśli masz jakieś problemy w szkole, to wszystko można rozwiązać. Moja pomoc potrzebna? — Nie, — trochę uspokoiwszy się, odpowiedział Mikołaj, głaszcząc ręką Kudłacza, który ocierał się o jego nogę.
Szpital Chłopak prawie całą noc nie spał: wspominał dzieciństwo, dach starego domu, pożar, w dalekiej pamięci wypływał obraz mamy, głowa kręciła się jak w malignie. A rano z wysoką gorączką zabrała go do szpitala rejonowego karetka. Medycy czarowali nad chłopcem, dopóki nie otworzył oczu. — Chwała Bogu, och i nastraszyłeś nas, kolego, — uśmiechnął się siwowłosy lekarz. Ja już pójdę, a ty zapoznaj się z sąsiadem z sali. Mykoła odwrócił głowę i na sąsiednim łóżku zobaczył młodziej wyglądającego mężczyznę. — No cóż, dajmy się poznać. Ja jestem wujek Sasza. A ciebie jak zwą?. — Ja jestem Mykoła. — Oto i poznaliśmy się. Pomarańcze będziesz? Żona mi tu wszystkiego dużo nawiozła, – uśmiechnął się sąsiad. — Nie, nie chcę. — Czym zajmować się lubisz? — kontynuował rozmowę sąsiad. — Tak sobie… różnym. Trochę rysuję, lubię matematykę, angielski, jeszcze majsterkować. — Ja też. Chcesz, pokażę, jakie ja figurki z drewna wycinam? — Oczywiście. I wujek Sasza otworzył szafkę przy swoim łóżku. Mykołka zamarł w zdziwieniu na widok dziwacznych smoczków, zabawnych pingwinków, a nawet drewnianych fiksików. — A ja i ciebie nauczę. Bo leżeć mi tu jeszcze długo. — A co z Panem? — A, niefortunny skok. Mam niebezpieczne hobby – skaczę ze spadochronem. Tym razem tak wylądowałem, że kość w nodze zdruzgotałem. Tak przy rozmowach i wspólnych zainteresowaniach zaprzyjaźnili się Mykołka i wujek Sasza. W niedzielę rano otworzyły się drzwi ich sali i na progu pojawiła się… Switłana Wołodymyriwna. Serce Mykołki zabiło jak u wróbelka. Czyżby ona do niego jednak przyjechała? — Dzień dobry, Mykołko, ja nawet nie wiedziałam, że ty też tu jesteś w szpitalu. Jak sprawy? Pytałam twoich kolegów z klasy, co się stało, ale nikt do ładu nie wyjaśnił. — Tak już lepiej, — pesząc się, zaczął chłopiec. W tym czasie weszła do pokoju pielęgniarka: — Kolu, chodźmy na zabiegi, a dorośli tymczasem niech porozmawiają. Zaraz jeszcze tobie ciocia Nina łóżko prześcieli. Kiedy mały pacjent wrócił do sali, to zastał zapłakaną Switłanę Wołodymyriwnę oraz skonsternowanego wujka Saszę. Nauczycielka trzymała w drżących rękach fotografię jego mamy. — Oddajcie, — ze złością krzyknął Mykoła. — Nie dotykajcie! — Ale ja wcale nie zamierzałam niczego ci odbierać! To zdjęcie wypadło spod twojej poduszki, kiedy zmieniali pościel. Kto to? — To… to — moja mama! Raczej, to to jedyne, co po niej mam, — zapłakał chłopiec. Switłana Wołodymyriwna powoli wstała, podeszła do Mykoły i objęła go. — Na zdjęciu — jestem ja, — ledwo słyszalnie wymówiła ona. — A gdzież wy byliście tyle lat? — wyrwało się chłopcu. — Usiądźmy i ja ci wszystko opowiem. My z twoim tatą Ołeksandrem Denysowyczem (czyli wujkiem Saszą) znaliśmy się dawno, jeszcze z domu dziecka, po zakończeniu którego przeprowadziliśmy się tutaj do pracy. U nas wkrótce pojawił się mały synek, którego uwielbialiśmy. Ołeksandr Denysowycz pracował w fabryce, a ja opiekowałam się małym. Potem Saszę zabrali do wojska, a ja zostałam sama. Tego strasznego dnia ty zasnąłeś, a ja wyskoczyłam do sklepu. Tak się śpieszyłam, że zagapiłam się na drodze i wpadłam pod koła auta. Mnie bez pamięci przywieźli do szpitala. Było kilka skomplikowanych operacji, wsparcie życzliwych ludzi, długie zdrowienie. Kiedy wróciła mi pamięć — rzuciłam się szukać swojego chłopczyka, obiegałam wszystkie przytułki, rozmawiałam z sąsiadami, ale nikt nic nie wiedział. Mówili, że on od razu zniknął po mnie. Po powrocie mojego męża wstąpiliśmy na uczelnię pedagogiczną — Sasza na zajęcia techniczne, a ja — na wydział angielski. Pracowaliśmy każdy w swojej szkole. A o tobie nigdy nie zapominaliśmy. W sali zapanowała głucha cisza. Po wszystkim Życie bierze swoje. Teraz Mykołka miał dwie rodziny — krewnych Dowhaliuków i Neporożnych. A jeszcze – dobrego przyjaciela Kudłaja. 2018 r. AUTOBIOGRAFIA Ja, Kozacka Stefania Hennadijiwna, urodziłam się 14 listopada 2005 roku w osiedlu typu miejskiego Sofijiwka w obwodzie dniepropetrowskim w rodzinie księdza. Mam starszego brata i siostrę. Od dzieciństwa męczyłam rodziców prośbami o czytanie na noc czegoś ciekawego. Do piątej klasy ulubionym pisarzem był Wsewołod Nestajko. Mama nauczyła mnie grać na pianinie po tym, jak zostawiłam szkołę muzyczną. Stało się to jednym z moich hobby. Wiersze zaczęłam pisać 03.04.2015 (zapisałam wtedy datę). W ogóle ja poetką siebie nie uważam, oceniam swoje wiersze na “5” w dwunastostopniowej skali. W 8 klasie zainteresowałam się utworami Stephena Kinga (najulubieńszy — “Strefa zasięgu”), podoba mi się M.W. Gogol, ze współczesnych — duet Diaczenków (Marija i Serhij). Niedawno zanurzyłam się z głową w utwory Dostojewskiego. I w wiersze S. Jesienina, A. Błoka, I. Annieńskiego (szczególnie tego ostatniego). Ukraińscy poeci podobają mi się prawie wszyscy, ale najbardziej preferuję W. Stusa i H. Skoworodę. Bardzo kocham psy. To koniecznie musi być, jeśli ktoś chce się o mnie dowiedzieć. Dalsze cele mojego życia jeszcze nie są rozstrzygnięte, ale zawsze pozostaje aktualne marzenie… Plan wstąpienia do szkoły teatralnej. 02.11.2020 P.S. od kierowniczki kółka Natalii Biłous: Obecnie Stefania uczy się w 9 klasie Komunalnego Zakładu “Sofijiwska szkoła podstawowa I-III stopnia” Rady Osiedlowej Sofijiwki Sofijiwskiego (teraz Krzyworoskiego) rejonu obwodu dniepropetrowskiego. Twórczość literacką rozpoczęła w wieku 10 lat. Piąty rok uczy się w kółku “Sztuka teatralna” Komunalnego Zakładu “Sofijiwskie centrum twórczości”. Została zwyciężczynią obwodowego etapu konkursu młodych literatów “Sobory naszych dusz-2019”, zajęła I miejsce w nominacji “Proza” w średniej grupie wiekowej. Dziewczynka bardzo skromna, wrażliwa, towarzyska, ma dobrą pamięć.
«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe
