Strona · s. 5strona oryginału ↗
Anatolij BANNYJ: „Jakaż to ogromna siła drzemie w Ukraińcach, jeśli są zjednoczeni wzniosłą ideą!”
Слово Просвіти, №01 за 2021 рік
„Obrońcy Ukrainy potrzebują zarówno konkretnej pomocy, jak i wsparcia moralnego” — Panie Anatoliju, dokąd pan tym razem jeździł? — Odwiedziliśmy żołnierzy 17. brygady pancernej. Mam z nimi od dawna przyjacielskie relacje. Kiedy pojawia się u nich jakiś problem, dzwonią: „Anatoliju Hryhorowyczu, pomóżcie…”. Tym razem, oprócz innych rzeczy, wiozłem im folię. Ich pododdział stacjonuje w polu, a na Donbasie w chłodnej porze roku wiatry są tak przenikliwe, więc trzeba ocieplać i chronić przed deszczem oraz śniegiem zarówno namioty, jak i budynki gospodarcze. Chłopcy są dzielni – zrobili sobie nawet łaźnię. W ten sposób podtrzymują zarówno swoją formę fizyczną, jak i ducha walki. Folia od naszych wolontariuszy była również potrzebna piechocie morskiej i żołnierzom 72. brygady, oni są w ziemiankach na pierwszej linii frontu, więc żeby ziemianki nie przeciekały, trzeba je przykryć folią. Na następny wyjazd musimy przywieźć żołnierzom 17. brygady pancernej generator, żeby nie byli zależni od jakichkolwiek problemów z podłączeniem do sieci elektrycznych. W 2020 roku było bardzo ciężko: płonęła Stanica Ługańska, Zołote, pozycje 72. brygady, Zajcewe, Majorskie, pozycje 137. batalionu piechoty morskiej – wszystko spłonęło. Ogień niszczył domy miejscowych mieszkańców, infrastrukturę, ziemianki, sprzęt bojowy naszych żołnierzy, bo „separzy” podpalali suchą trawę. Detonowały miny i inne materiały wybuchowe. Więc wolontariusze mieli co robić. I dzięki ludziom nieobojętnym, którzy pomoc frontowi uważają za swój obowiązek obywatelski, staraliśmy się choć trochę załatać te dziury, które najwyżsi urzędnicy państwowi tylko obiecywali, ale tak i nie zdołali załatać. Proszę sobie wyobrazić: jeśli od ostrzału czy podpalenia ucierpiał transporter opancerzony, to chłopcy musieli sami go naprawiać, na własny koszt! — A czy naszych żołnierzy karmią normalnie, czy pozostaje potrzeba żywności, jak na początku wojny? — Sytuacja jest lepsza niż w latach 2014–2016. Dzięki Bogu, obecnie czegoś takiego już nie ma, ale jeśli oprócz folii, siatek, przyrządów, techniki my i dziś wieziemy na front jakieś podarki, to jest to przede wszystkim wsparcie moralne. Jest ono bardzo potrzebne obrońcom Ukrainy. Kiedy armia nie walczy, a musi siedzieć w okopach, wykonując rozkaz nie strzelania, w czasie gdy wróg nieustannie narusza rozejm, w dusze żołnierzy mimowolnie wkrada się rozpacz, zwątpienie, poczucie, że zarówno dowództwu, jak i wszystkim rodakom jest wszystko jedno. I dlatego tak ważne są i rysowana karteczka od ucznia, i jakiś smakołyk jako dodatek do żołnierskiej racji żywnościowej. — Wiem, że czasami zabiera Pan ze sobą w wyjazdy do strefy przyfrontowej profesjonalnych artystów lub takich wykonawców pieśni o ukraińskiej wolności, jak połtawski poeta i piosenkarz Jurij Trejhel. Jak takie koncerty przyjmuje miejscowa ludność? — Różnie. A jak może przyjmować nas miejscowa ludność, kiedy strefa przyfrontowa to terytorium przestrzeni informacyjnej rosyjskiego agresora? Bywało, że „zawiesisz się” u chłopców na „zerówce” na kilka dni, to i sam mimowolnie stajesz się konsumentem rosyjskiego produktu informacyjnego w opakowaniu z kolaboranckimi logotypami „DNR” i „LNR”. Niestety, ukraińskiego produktu tam nie ma lub prawie nie ma: z powodu słabej mocy ukraińskich nadajników Rosjanie wraz ze swoimi „satelitami” albo „zagłuszają” go silniejszym sygnałem, albo z powodu swojej fizycznej słabości sygnały ukraińskich kanałów telewizyjnych nie pokrywają strefy działań wojennych i tymczasowo okupowanych terytoriów. W rezultacie całkowicie przegrywamy z rosyjskim okupantem wojnę informacyjną, a dlatego miejscowa ludność i żyje w iluzjach „ruskiego miru”. Oczywiście nie wszyscy, ale większość. I żeby taka sytuacyjna większość przerodziła się w sytuacyjną mniejszość, instytucje państwowe muszą dobrze popracować. Jestem wdzięczny Departamentowi Kultury i Turystyki Połtawskiej Obwodowej Administracji Państwowej, zespołom twórczym Połtawskiej Filharmonii Obwodowej, teatrowi muzyczno-dramatycznemu imienia Gogola, Obwodowemu centrum twórczości ludowej i pracy kulturalno-oświatowej, miejskiemu domowi kultury, innym profesjonalnym i amatorskim artystom za ich tytaniczną patriotyczną pracę na rzecz powrotu zrusyfikowanego Donbasu na łono państwa ukraińskiego. Drugi rok przyjaźnimy się z mieszkańcami Kateryniwki. Ukraińskimi pieśniami w wykonaniu Dmytra Sokołowa i zespołu pieśni ludowej „Koza Dereza” w końcu roztopiliśmy lód zwątpienia w ich sercach. „Przez pięć lat wojny rosyjsko-ukraińskiej do nas nie tylko z koncertem, ale i z dobrym słowem nikt nie przyjeżdżał — ze smutkiem opowiadali mieszkańcy Kateryniwki. — W zeszłym roku zebrało się nas około czterdziestu osób – chcieliśmy porozmawiać z prezydentem. Ale jego kolumna, ujrzawszy nas, tylko dodała prędkości”. My, połtawscy wolontariusze, mamy wielu dobrych przyjaciół nie tylko wśród żołnierzy, ale i wśród tych mieszkańców strefy przyfrontowej, którym ta wojna otworzyła prawdziwe oblicze „bratniej” Rosji. Bywając w Pisky, odwiedzamy na przykład babcię Sofię, której słowa zapamiętałem na zawsze. Jej dom okupanci zbombardowali, ten sam los spotkał i pięć innych chat, w których się osiedlała. Pokazując na ruiny, babcia mówi: „Oto jaki on jest, ruski mir. Ale to nasza ziemia i ja stąd nigdzie nie pójdę…”. Ona zawsze zamawia u mnie czosnek wiosenny do sadzenia. „Ruski mir” zasypuje jej wieś pociskami, a babcia Sofia uparcie każdej wiosny sadzi ogródek, nie poddaje się. — W zeszłym roku w centralnych kanałach telewizyjnych w wywiadzie z zastępcą szefa Policji Narodowej Ukrainy, zastępcą dowódcy Operacji Połączonych Sił (OOS) Wadymem Trojanem w napisach wskazano Pana jako mieszkańca Kateryniwki. Co Pan tam robił? — Pewnego razu, przebywając jesienią 2019 roku z wolontariuszkami Nataliją Woronkową i Nataliją Kostiną w Zołotem-4, gdzie planowano lustracyjne rozdzielenie (jak dla mnie, jednostronny odwrót) sił i środków ZSU wzdłuż linii rozgraniczenia (czemuś nie linii frontu, jak wydrukowano w podręcznikach wojskowych), stałem się przypadkowym świadkiem „państwowotwórczej” postawy przedstawicieli miejscowej władzy. Aby wyjaśnić opinię mieszkańców wsi Kateryniwka w sprawie rozdzielenia wojsk, zastępca dowódcy OOS, zastępca szefa Policji Narodowej Ukrainy Wadym Trojan z wolontariuszami i innymi osobami towarzyszącymi dwoma samochodami wyjechali do Kateryniwki. Ze mną w samochodzie było dwóch policjantów i nieznana osoba płci żeńskiej. Pewnie śledcza, pomyślałem. „Kto taka eta Woronkowa? Chto ona siebie pozwoliajet? Moją by wolej, to meszok jej na gołowu, dalsze w les, a tam – pulu w zatylok, i niet problem”, — cynicznie oświadczyła kobieta, nie mając pojęcia, kim jestem. „Czy to nie za wiele?” — zapytałem tę okrutną panią (czy „gospożę”), która tak nienawidziła oddanej wolontariuszki. Nieznajoma milczała, policjanci również. Wkrótce dowiedziałem się, że to tymczasowa pełniąca obowiązki kierownika miejscowej administracji państwowej miasta Zołote Inna Demydenko. W trakcie 40-minutowej rozmowy telefonicznej z szefem Ługańskiej Obwodowej Administracji Państwowej Witalijem Komarnyckim w sprawie sytuacji wokół rozdzielenia wojsk w Zołotem-4 i Kateryniwce poinformowałem kierownika obwodu również o tym haniebnym fakcie. Jednak „odszedł” Komarnycki, a dama z dwoma paszportami kontynuuje „rządzenie” Zołotem. „Jeśli jesteś za Ukrainą, to bądź gotowym na wszystko…” — Wiem, że Pana syn Bohdan był na froncie, przeżył wiele strasznych sytuacji…
— Służbę w wojsku Bohdan zaczynał w 2013 roku w Wasylkowie pod Kijowem po ukończeniu Charkowskiego Narodowego Uniwersytetu Agrarnego imienia Dokuczajewa. 30 listopada syn miał składać przysięgę i pojechałem do niego. Późno w nocy przyjechałem na dworzec kolejowy w Kijowie, do Wasylkowa postanowiłem dotrzeć rano, a tymczasem poszedłem na Majdan. O trzeciej trzydzieści przyszedłem, a o czwartej godzinie berkutowcy ruszyli do ataku. Wtedy minęło dopiero pół roku od mojej operacji, więc nie byłem jeszcze takim silnym bojownikiem, ale i mnie się oberwało od pałek. Odepchnęli nas do Soboru Michajłowskiego, był otwarty, a księża uratowali wielu ludzi, opatrywali – pokłon im i szacunek! Jak dobrze, że mamy Ukraiński Kościół!.. Bohdan walczył w składzie 53. samodzielnej brygady zmechanizowanej Sił Zbrojnych Ukrainy. Przez lata wojny przeszedł drogę od szeregowego do porucznika, dowódcy plutonu zmotoryzowanego. Jakoś w 2016 roku syn dzwoni: “Brygadę wycofano ze strefy ATO na poligon “Szyrokyj Łan”, co w obwodzie mikołajowskim. Tutaj błota po kolana, straszne warunki. Co radzisz robić?” “Idźcie do prokuratury wojskowej”. I chłopcy poszli do prokuratury w Mikołajowie. Ten marsz miał wielki rezonans w państwie i pokazał, że wojskowi też mają prawa. — Czy Twoja żona Tetiana Ci pomaga? — Tak, wspiera we wszystkim, była też w ATO, tak jak młodszy syn Taras. U mnie cała rodzina to wolontariusze. Taras, nawiasem mówiąc, trzy miesiące był na Majdanie w Kijowie. I do tej pory przechowujemy nasze majdanowe maski przeciwgazowe. Wszystko może się zdarzyć. Demokracja czasem wymaga ochrony drogą oporu ludowego wobec prób zaprowadzenia dyktatury czy oddania wrogowi zdobyczy, osiągniętych dzięki poświęceniu bojowników wielu pokoleń. Nasi oligarchowie i ich marionetki stają się coraz bardziej bezczelni, dlatego my dzisiaj musimy zrobić wszystko, aby nie pozwolić im rzucić naszego państwa w przepaść, znowu zamknąć je w torze wodnym Moskwy. — Nie pozwolimy rzucić… — Niech nie liczą na realizację swoich zdradzieckich planów. Jestem dumny z tego, że wyrosła młodzież, która jest zdolna bronić ideałów Wolności, Niepodległości, zna prawdziwą historię swojego narodu. Po trochu się rozwijamy. Oto jutro w Połtawie otwieramy tablicę pamiątkową Jewhenowi Konowałcowi na budynku 38. szkoły, na bulwarze jego imienia. Tablica jest z powłoką antywandalową, więc mam nadzieję, że putlerowskim agentom nie uda się jej zniszczyć. “Ukraińcy muszą jednoczyć się w jedną światową potęgę” — Panie Anatolij, Pana zdaniem, jakie najważniejsze kroki musi podjąć kierownictwo Ukrainy, aby nasze państwo wytrwało i zwyciężyło w wojnie z Rosją? — Główne, żeby władza rozumiała, że jest odpowiedzialna za państwo, w imię niepodległości którego zginęły miliony Ukraińców. Żeby wysokiej rangi urzędnicy nie czuli się tymczasowymi zarządcami, których zadaniem jest coś urwać dla siebie tu i teraz, bo jutro może wygonią od koryta. Zawsze mnie dziwiło, jak ludzie, których ta czy inna fala procesów politycznych wyniosła na szczyt władzy, tracą szansę pozostać w historii Ukrainy osobą pozytywną, mieć jakiś plusowy bilans moralny. Dzisiaj Ukraina, niestety, stoi nad przepaścią. Bo władza znowu ogląda się na Moskwę, jak wiekopomny Januk. U nas musi być własna polityka, jesteśmy samowystarczalnym państwem z wielotysiącletnią historią. Ukraińcy muszą jednoczyć się w jedną światową potęgę. A państwo musi tworzyć warunki dla rozwoju inicjatywy, przedsiębiorczości swoich obywateli. Ludziom będzie żyło się komfortowo, jeśli ustawowo zostaną stworzone sprzyjające warunki dla prowadzenia biznesu. Niestety, u nas obecnie niszczy się klasę średnią, mały i średni biznes – na korzyść wielkich korporacji, oligarchów. Szczególnie te procesy nasiliły się podczas pandemii, kiedy zamykane są te punkty handlowe, gdzie za ladą jest 1-2 pracowników, chociaż tam dystans społeczny, ochronę obywateli przed infekcją zapewnić o wiele łatwiej niż w supermarkecie. Artykuł 13 Konstytucji Ukrainy ogłasza nas, obywateli, właścicielami zasobów naturalnych kraju. W praktyce zaś ropę i gaz wydobywa się dla wzbogacenia oligarchów. Za dzień odwiert daje 50-100 tysięcy dolarów zysku. Dlaczego ma on trafiać do kieszeni poszczególnych żarłocznych ludzi, a nie do narodu Ukrainy? Niepokoi mnie też to, że wciąż pozostajemy państwem policyjnym. Świadczą o tym sfabrykowane sprawy przeciwko patriotom Ukrainy, jej obrońcom. Dzisiaj armia nie ma takiego uzbrojenia jak Gwardia Narodowa. Wydatki na organy ścigania rosną, a rezultatów pracy nie widać. — I mimo wszystko wbrew temu – bądźmy optymistami! Nam swoje robić — trzymać swoje przyczółki Wolności i bronić uczciwych ludzi przed zakusami nieludzi. — Właśnie tak. Bo inaczej nic nie będzie. — Dziękuję za rozmowę! Zdrowia dla Pana i Pana rodziny! Dbajcie o siebie – jesteście potrzebni Matce Ukrainie i jej bohaterom! — Bohaterom – chwała! Rozmawiała Hanna ANTYPOWYCZ (DENYSKO) W tych dniach bliscy, przyjaciele, towarzysze broni – obrońcy praw człowieka i więźniowie polityczni, proświcianie i wojownicy, którzy bronią Ukrainy przed putlerowską ordą, mieli okazję wygłosić słowa szacunku i podziękowania wolontariuszowi, obrońcy praw człowieka, przewodniczącemu Połtawskiego Obwodowego Towarzystwa Więźniów Politycznych i Represjonowanych Anatolijowi Bannemu – 16 grudnia skończył 60 lat. We wsi Pisky koło Doniecka połtawscy wolontariusze poznali babcię Sofiję (na zdjęciu obejmuje wojownika), której chatę, a potem i inne tymczasowe mieszkania, zniszczyły pociski putlerowskich ordyńców. Ale babcia się nie poddaje i rodzinnych stron opuszczać nie zamierza… Anatolij Banny w Sołedarze we Wspólnym centrum kontroli i koordynacji kwestii zawieszenia broni i stabilizacji linii
«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe
