Емблема «Просвіта»Prosvita.DigitalWiedza · Ludzie · Przyszłość
Strona · s. 5strona oryginału ↗

KIEDY ZBRODNIA STAJE SIĘ PRAWEM

Слово Просвіти, №02 за 2002 рік

Prawo i zbrodnia to rzeczy nie do pogodzenia. Ale zdarza się, że łączy się to, co niepołączalne. I wtedy nadchodzi kres, granica, kiedy zapomina się o moralności, traci rozum, a wszystko, co następuje później, zależy od wiary. Jeśli zwycięża zbrodnia w masce prawa — giną ludzie, znieważane są dusze, czasem upadają całe narody. Wzniosłe pojęcia wypełniają się codziennością, życiem ludzi. Skarga do Prokuratora Generalnego ob. Potebenki autorstwa Hałyny Mykołajiwny Charyniuk, mieszkanki wsi Sudobyczi w rejonie dubieńskim obwodu rówieńskiego — być może jest jedną z tysięcy, dziesiątek tysięcy podobnych wniosków. Ale nie zwracać uwagi na takie fakty naszego życia oznacza lekceważyć życie w ogóle — swoje, bliskich, współobywateli… Sprawa (rzeczywiście sprawa karna) pani Hałyny Charyniuk, a dokładniej — jej męża Ołeksija wraz z bratem Wołodymyrem Charyniukiem oraz jeszcze czterema osobami przypomina popularny dziś na świecie demokratyczny terror przeciwko niedemokratycznemu narodowi. Przypomina także maniakalny fanatyzm naszego okupanta w latach dwudziestych dwudziestego wieku, kiedy wynaleziono sposób na likwidację powstania chłopskiego na Ukrainie rękami tych samych chłopów — „instytut »otwietszykow«” (dyrektywa RNK USRR nr 639 z 22 sierpnia 1921 r.). Jakże absurdalne, ci bracia Charyniukowie, oskarżeni w sprawie, oraz czterej znalezieni ekspresową metodą świadkowie — w roli tych „otwietszykow” lat 20. ubiegłego wieku, którzy odpowiadali swoim życiem i majątkiem (w zależności od miary „zbrodni”) za „bandyckie” przejawy na terenie przypisanym do tych „otwietszykow”. Wszystko w rezultacie połączyło się w bolesny, realistyczny kryminalny thriller ze szczerymi scenami tortur i „bezprawia”. To „bezprawie” czynią nie jacyś miejscowi watażkowie-okupanci, a ci, którzy nazywają siebie „przedstawicielami Prawa”. Narodowi pozostaje się domyślać: albo przedstawiciele nie są przedstawicielami (wtedy co oni tam robią?), albo Prawo nie jest takie (wtedy trzeba je zmieniać). Miejsce rozwoju wydarzeń — wspomniana wieś Sudobyczi oraz sąsiednia wieś Pantalija na Rówieńszczyźnie, gdzie bracia Tymoszczukowie z Równego (jeden — pomocnik prokuratora miejskiego, drugi — sędzia sądu miejskiego) mają domek letniskowy. Właśnie interesy materialne braci Tymoszczuków stały się centrum głośnej sprawy, która odkrywa „niebezpieczną grupę przestępczą” (z jakiegoś powodu nasz naród jest nieustannie etykietowany tym kryminalnym pojęciem). Cóż uczyniła grupa przestępcza? Udokumentowany (ale nieudowodniony) fakt kradzieży z osławionej daczy Tymoszczuków wanny oraz sześciu serwisów. Tak, prawo jest prawem. I jeśli popełniono zbrodnię, musi ona zostać ukarana. Ale kiedy interesy rodzinne — rekompensata pieniężna za skradzione rzeczy — zmieniają samą istotę sprawiedliwości, czyniąc zbrodnię przeciwko niewinnym ludziom… To już, proszę przyznać, sowieckie metody rozwiązywania problemu. O „interesach” i „przebiegu” wymiaru sprawiedliwości świadczy również to, że sprawę przejęła rówieńska milicja, chociaż prawo przewiduje jej kompetencję dla pracowników Dubieńskiego Rejonowego Oddziału MSW. Bez żadnych podstaw, dowodów, sprawdzenia wiarygodnego (ze świadkami) alibi aresztowano nie tylko braci Charyniuków. Najbardziej zabawne i tragiczne jest to, że wezwani jako świadkowie obywatele Wodopian, Szewczuk, Burżuj oraz Hryń tego samego dnia zostali zatrzymani na 15 dni aresztu administracyjnego na podstawie art. 173 (drobne chuligaństwo). Ciekawy zwrot, czyż nie? Są zeznania, że dwóch sędziów sądu miejskiego odmówiło tak postąpić, trzeba było z łóżka wyciągać innego, który nagle wyzdrowiał. PRZYKRO

«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe

Емблема «Просвіта»Prosvitianyn