Емблема «Просвіта»Prosvita.DigitalWiedza · Ludzie · Przyszłość
Strona · s. 10strona oryginału ↗

KIM JESTEŚCIE, ZASPIWCZANIE?

Слово Просвіти, №02 за 2002 рік

Na tak proste pytanie najlepiej potrafi odpowiedzieć tylko Wołodymyr Iwanćiw — znany literaturoznawca i poeta. Właśnie pod jego kierownictwem (jako redaktora i kompilatora) ukazała się antologia Białocerkiewskiego Związku Literackiego „Zaspiw”, podsumowująca jego dorobek twórczy za pół wieku. W wielkim i sławnym mieście, gdzie od niedawna istnieje filia Kijowskiej Organizacji Pisarzy, wreszcie znalazł się człowiek, który stał się kronikarzem procesu twórczego. Antologia Iwanćiwa (czemu byśmy jej tak nie nazywali?) jest przede wszystkim potrzebna Białej Cerkwi — miejscowym literatom, dziennikarzom, bibliotekarzom, nauczycielom i uczniom. Zresztą i całej mojej Kijowszczyźnie zapewne ciekawie jest poznać tych poetów i prozaików, którzy żyją i tworzą w Białej Cerkwi. Czego warte jest choćby jedno imię: Wiktor Miniajło, laureat nagrody im. Szewczenki, autor wielu znanych powieści i innych utworów prozatorskich, honorowy obywatel Białej Cerkwi. Jeszcze od lat sześćdziesiątych znam i szanuję twórczość wielu wychowanków studia „Zaspiw”, wśród których są poważne nazwiska: Wołodymyra Iwanćiwa, Wiktora Hrabowskiego, Ołeha Chomęki, Jurija Kowaliwa, Nadiji Nikolnykowej, Dmytra Sołodkoho, Borysa Szłapaka, Andrija Hudymy, Niny Opanasenko i innych. W tym literackim szeregu ze szczególną sympatią wspominam niezapomnianego prozaika i krytyka literackiego Ołeha Chomękę. Pracując w KC, Ołeh nigdy nie gardził śmiałym towarzystwem kijowskich i białocerkiewskich młodych poetów. W obszernej, ostro polemicznej przedmowie do antologii literackiej W. Iwanćiw szczegółowo opowiada o różnych okresach z różnorodnego życia swoich przyjaciół-zaspiwczan. Jest tu wszystko: i pierwsze męki twórcze, i czarne dni rozczarowania, i donosy do KGB, i tłoka socrealizmu, i fałszywe nuty „Zaspiwu”, i otwarty, czysty głos. Warto powiedzieć, że od pierwszej publikacji Bohdana Weczirniego, datowanej na 1928 rok, rzeczywiście wieje świeży wiatr poetyckich poszukiwań: Podnosi krzyk pod siwą chmurę Kominiarz — dziecko nędzarzy. Ten sam wiatr przynosi nam świeży i przyjemny głos młodych poetów, wśród których osobiście znam troje: Hałynę Kalużną, Oksanę Puhacz oraz Ołenę Korczedym. To wspaniałe trio, gdzie pierwszym głosem śpiewa utalentowana H. Kalużna, która za pierwszą książkę poetycką została wyróżniona prestiżową nagrodą im. Wasyla Symonenki. Niestety, nie spodobała mi się przeważająca większość wierszy napisanych w języku rosyjskim. I nie tylko dlatego, że te wierszyki są rosyjskojęzyczne. Wcale nie. Rzecz w tym, że niektórzy wierszopisowie zapominają, iż literatura piękna zaczyna się od języka artystycznego. A skąd może doskonale znać wczorajszy Ukrainiec język naszego sąsiedniego państwa? Tylko z ubogiego żargonu, z białocerkiewskiego (czy kijowskiego) surżyku, z niedoskonałej szkolnej literatury nie sposób było szukać imienia M. Kuzańczyka. Dlatego po pomoc zwracano się do Instytutu Goethego w Kijowie, do bibliotek. …Dziesiątki studentów słuchały swoich kolegów Dmytra Kinasza, Maksyma Nemyrowskiego, Ałły Kostiuk, Ołeny Orlanskiej, Nasti Hodunowej, Ałły Popławskiej, Ołeny Postuł o życiu i dorobku naukowym Mikołaja z Kuzy — jego oryginalnych pracach filozoficznych „Beryl”, „Polowanie na mądrość”, „O uczonej niewiedzy”, „Księga prostaczka”. Konferencja pomogła studentom nie tylko pogłębić wiedzę z historii niemieckiej myśli filozoficznej XV wieku, uczcić pamięć myśliciela, który swoimi pracami naukowymi wyprzedził swój czas, wniósł znaczący wkład do skarbca światowej myśli filozoficznej, ale także poczuć własne siły w dziedzinie myśli filozoficznej. Wałerij BUBLYK, wykładowca katedry filozofii Kijowskiego Narodowego Uniwersytetu Lotniczego

«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe

Емблема «Просвіта»Prosvitianyn